Ιστορία γράφουν οι παρέες

Οι λέξεις που προδίδουν

2012-02-11T14:02:00.000-08:00

Από το διάγγελμα του πρωθυπουργού μας το Σάββατο, πριν την ψήφιση του 2ου μνημόνιου:

(...) "Σε ό,τι με αφορά, ανέλαβα την ευθύνη και τον κίνδυνο να κάνω ό,τι μου αναλογεί για να φτάσουμε στην άκρη αυτής της διαδρομής. Και θα το κάνω".

Κίνδυνο; Aπό ποιόν και γιατί;
Εχουμε πόλεμο καλέ μας;

H ιδέα του θανάτου

2012-01-26T07:20:00.000-08:00

«Αργά ή γρήγορα, µεγαλώνοντας, ερχόµαστε αντιµέτωποι µε την ιδέα του θανάτου. Πυκνώνουν γύρω µας οι απώλειες, οι φίλοι που φεύγουν. Ήµουν ανάµεσα σ' αυτούς που, ένα πρωί, στη διάρκεια των γυρισµάτων του Βλέµµατος του Oδυσσέα, βρήκαµε νεκρό, στο µικρό ξενοδοχείο της Φλώρινας, τον Τζιαν Μαρία Βολοντέ.

» Όταν τον άγγιξα, η κρυάδα του θανάτου έγινε ταραχή. Ερώτηµα για µένα, για την ανθρώπινη µοίρα: Τι κάνει κανείς αν έχει µία µόνο µέρα να ζήσει... Πώς περνάει αυτή η µέρα... Πώς αισθάνεται σ' αυτό το µεταίχµιο, µε τη ζωή πίσω και το όριο µπροστά...»
Θ.Αγγελόπουλος

Ιστορίες προ κρίσεως

2011-11-27T10:37:00.000-08:00

Aποκλειστικός εισαγωγέας γνωστής μάρκας αυτοκινήτων. Ξεφόρτωνε στο λιμάνι και φόρτωνε να ικανοποιήσει τις παραγγελίες που δεχόταν από τους ανά νομό αντιπροσώπους. Αυτοί, βάσει νόμου, ήταν αποκλειστικοί του συνεργάτες.

Κοσμογυρισμένος ο εισαγωγέας μας, έβλεπε στα ταξίδια του ότι έξω το πράγμα πήγαινε αλλιώς. Εκεί οι ντίλερ δεν είχαν πλέον ταμπέλα μια μόνο μάρκα αυτοκινήτων, είχαν γίνει σουπερμάρκετ. Δεν ήταν πλέον αποκλειστικοί, πουλούσαν αυτοκίνητα από διάφορες μάρκες.

Με μια τέτοια εξέλιξη ο εισαγωγέας μας έβλεπε ότι οι αντιπρόσωποι του θα τον εκβίαζαν. Θα διεκδικούσαν μεγαλύτερο κομμάτι από το δικό του κέρδος, διαφορετικά θα πουλούσαν άλλα αυτοκίνητα. Κατέστρωσε λοιπόν ένα απλό σχέδιο.

Προ δεκαπενταετίας περίπου, άρχισε να τους φορτώνει με αυτοκίνητα «επί πιστώσει». Συνηθισμένη πρακτική στο εμπόριο. Οι αντιπρόσωποι γέμισαν τις εκθέσεις τους με όλα τα μοντέλα, πουλούσαν ευκολότερα και περισσότερο, πλήρωναν με την πώληση, κι όλα καλά. Δουλειές με φούντες. Με τα χρόνια και με δεδομένη τη πίστωση, να βίλες, να καλή ζωή, να μεγαλύτερες εκθέσεις καθετοποιημένες με σύγχρονα συνεργεία, πλυντήρια, κλπ –πρόοδος γαρ- αλλά να και τα δάνεια.

Κι έρχεται η στιγμή, περί το 2005, που αρχίζει να συζητιέται και στην Ελλάδα η απελευθέρωση των αντιπροσώπων. Καθένας πλέον θα μπορούσε να συνεργάζεται με περισσότερες μάρκες, με περισσότερους εισαγωγείς. Ελευθερία της αγοράς ένεκεν. Τότε ακριβώς ο εισαγωγέας μας, στέλνει τους δικαστικούς επιμελητές. Απαιτεί να εξοφληθούν άμεσα οι πιστώσεις που μέχρι τότε παρείχε αφειδώς.

Οι μισοί και περισσότεροι δεν είχαν τα λεφτά να τον ξοφλήσουν. Για να γλυτώσουν παραχώρησαν μετοχές, έχασαν τις εταιρείες τους. Τους άλλους μισούς, ο εισαγωγέας τους δεξιώθηκε την επομένη εκθειάζοντας τους για το πόσο τους θαυμάζει που πέρασαν το ...τεστ και ότι θα βελτίωνε τους μέχρι τότε όρους συνεργασίας μαζί τους. Ο εισαγωγέας μας με την πίστωση-χρέος των αντιπροσώπων του κατάφερε να οικειοποιηθεί και να ελέγχει το μισό δίκτυο διανομών του.

Οι μέχρι χθες εκλεκτοί στις τοπικές κοινωνίες αντιπρόσωποι αυτοκινήτων σβήσανε.

Ερώτηση: τι λάθος έκαναν αυτοί οι άνθρωποι για να καταστραφούν?

Απάντηση: το ίδιο που κάναμε κι εμείς ως χώρα. Δηλ. κανένα. Οι ξένοι φαινόταν να μας δανείζουν για να πουλούν τα προιόντα τους. Μήπως όμως είχαν κι αυτοί κάποιο σχέδιο?

Ακόμα ένα παραμύθι

2011-11-16T13:05:00.000-08:00

Oταν μιλούν για "κρίση εξωτερικού χρέους", εννοούν "κρίση στο μηχανισμό είσπραξης των φόρων". Δεν φθάνουν δηλ. τα έσοδα του κράτους για να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις των ξένων δανειστών.

Οι κυβερνήσεις των χρεωμένων χωρών έχουν μεταβληθεί σε «ευγενείς»- φοροεισπρακτόρες μιας φεουδαρχικής τραπεζοκρατίας. Όταν δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους, η ανώτερη ιεραρχία της αυλής τους ειρωνεύεται, τους εμπαίζει, τους «καίει». Αν κατ’εξακολούθηση κλέβουν και μοιράζονται με τις ντόπιες παρέες τους (οι περίφημοι πέντε νταβατζήδες στην Ελλάδα, ή η μαφία στην Ιταλία, κλπ) τους φόρους και τα κέρδη του βασιλιά, τότε ο τελευταίος αντικαθιστά τους …δημοκρατικά εκλεγμένους πολιτικούς, με δικούς του ανθρώπους (Παπαδήμος, Μόντι, κλπ).

Οι παγκόσμιες τράπεζες μετά το ’80 διείσδυσαν και ελέγχουν πέρα από την αμερικάνικη κυβέρνηση την πλειονότητα των μηχανισμών και στην Ευρώπη. Ο Μόντι πρόεδρος του Τrilateral Commission, o Παπαδήμος μέλος!!! Από τα πρώτα ραντεβού πούκανε ο νέος πρωθυπουργός μας ήταν με τον κ.Πέτρο Χριστοδούλου του ΟΔΔΗΧ, πρώην στέλεχος της Goldman Sachs. Ευτυχώς, δεν ελέγχουν πλήρως τους πολιτικούς της Γαλλο-Γερμανίας, λόγω των ερεισμάτων που οι τελευταίοι έχουν στη λαική ψήφο και στα συμφέροντα της πραγματικής οικονομίας, τα συμφέροντα της οποίας δεν ταυτίζονται πάντα μ’αυτά των τραπεζιτών.

Οι αμερικάνικες τράπεζες μετά το ’80, με το αποκλειστικό δικαίωμα τους να εκδίδουν χρήμα, πλημμύρισαν την υφήλιο με δολλάρια. Σύμφωνα με κάποιες μελέτες η ποσότητα του χρήματος που κυκλοφορεί είναι 40 φορές το παγκόσμιο ΑΕΠ! Τύπωναν χρήμα για να στήσουν την νέα μορφή αποικιοκρατίας, το σύστημα των «οικονομικών δολοφόνων». Χρέωσαν τα κράτη -της κυβέρνησης των ΗΠΑ συμπεριλαμβανομένης- για να τα υποδουλώσουν. Τα σχέδια για την παγκόσμια διακυβέρνηση ήταν στις σκέψεις και τα λόγια των ιδρυτών της Ευρωπαικής Ενωσης. Η «θεσμική θωράκιση», η «δημοσιονομική διακυβέρνηση» ή η «εμβάθυνση» της Ευρώπης δεν είναι παρά εύηχες διατυπώσεις για την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας στις καπιταλιστικές μητροπόλεις. Ας μη μιλήσουμε για δημοκρατία σε μια Ενωση που την εκφράζουν οι πρωθυπουργοί της Γαλλο-Γερμανίας, ο πρόεδρος της Ευρωπαικής κεντρικής τράπεζας και διάφορα άλλα εξωθεσμικά διορισμένα όργανα, με το ευρωκοινοβούλιο νάχει μετατραπεί σε λέσχη συζητήσεων.

Οι πολιτικές κυβερνήσεις των περιφερειακών χωρών είναι εμπόδιο. Οι άνθρωποι του συστήματος αναζητώντας συνεχώς νέους τομείς κερδοφορίας έβαλαν στο μάτι τα έως χθες δημόσια αγαθά: ύδρευση, υποδομές, επικοινωνία, ενέργεια. Οι κυβερνήσεις-ανδρείκελα ή θα συναινέσουν ή θα αντικατασταθούν από ...ένα «τσούρμο τεχνοκράτες», απάτριδες κοσμοπολίτες.

Οι άνθρωποι της δουλειάς, της οικογένειας, της μικρής –μα τόσο αληθινής- καθημερινότητας, αγκιστρώνονται στην εκάστοτε επικαιρότητα και στην ατζέντα της μικροπολιτικής που δημιουργούν τα ΜΜΕ. Ο χρονικός ορίζοντας των ...αναλύσεων μας είναι σχεδόν «παροντικός», όπως είναι και οι ειδήσεις τους. Ο χρονικός ορίζοντας αυτών που κυβερνούν και σκέφτονται για μας -χωρίς και πριν εμάς- είναι πολύ, πολύ μακρύτερος. Οποια προσπάθεια συζήτησης ή κατανόησης των μέσο-μακροπρόθεσμων σχεδίων τους από μας τους καθημερινούς, καταλήγει βαρετή πολιτικάντικη θεωρητικολογία κι ενίοτε συνομωσιολογία.

Η χώρα μας από την έναρξη της επίθεσης στα ομόλογα της (από τους 5 αγγλοσαξωνικούς οίκους που είχε καταγγείλει η τότε Γαλλίδα υπουργός οικονομικών και σημερινή πρόεδρος του ΔΝΤ), βαδίζει στον αστερισμό της δραχμής. Ο σοσιαληστής Στρος-Καν είχε οριοθετήσει την πρωτόγνωρη διαδικασία «εσωτερικής υποτίμησης» ως κούρεμα των εισοδημάτων, αλλά με παράλληλη μείωση των τιμών των προιόντων. Αυτό που δεν έμαθε, όμως, στα πανεπιστήμια που πήγε ο μέγας αυτός τράγος είναι ότι σε συνθήκες μονοπωλιακού ή ολιγοπωλιακού καπιταλισμού η διαμόρφωση των τιμών πώλησης δεν επηρεάζονται από τον νόμο προσφοράς-ζήτησης. Στην χώρα μας 5 πολυεθνικές ελέγχουν το 80% του κλάδου των τροφίμων: εξακολουθούν να πωλούν, ακόμα και σήμερα, σε τιμές σαφώς ανώτερες από ότι τα ίδια προιόντα σε άλλες ευρωπαικές χώρες! Η συνέχιση της ίδιας πολιτικής …«δημοσιονομικής προσαρμογής» από την όποια ελληνική κυβέρνηση οδηγεί αναπόφευκτα σε εξαθλίωση της κοινωνίας. Η συνταγή ΔΝΤ της εσωτερικής υποτίμησης έγινε σαφές στους βόρειους εταίρους μας ότι απέτυχε. Κι επειδή υπάρχουν συμφέροντα εταιρειών τους στη χώρα μας που πρέπει να προασπίσουν από μία ανεξέλεγκτη κοινωνική αναταραχή θα μας ωθήσουν στην δραχμή. Το μέσο της υποτίμησης ενός εθνικού νομίσματος δεν είναι το ίδιο επαχθές για τον άνεργο ή τον άφραγκο μισθοσυντήρητο και για την μεσαία τάξη της χώρας μας. Επίσης, γνωρίζουν ότι οι μεγάλες αλλαγές του σκηνικού στο οποίο διαδραματίζεται το θέατρο της ζωής μας (κυβερνητικοί ανασχηματισμοί, προκήρυξη εκλογών, νομισματικές ανατροπές παρουσιασμένες ως αναπόφευκτα «φυσικά φαινόμενα»,…) δημιουργούν προσδοκίες στον κόσμο που τους πιστώνει με τον πανδαμάτορα χρόνο που θεραπεύει «πάσαν νόσον και μαλακίαν».

Κι όπως έγραφα σ’αυτό εδώ το blog τον Σεπτέμβριο του 2010, «Αρα, κυρίες και κύριοι, η αυλαία του Ευρώ ετοιμάζεται να πέσει το τέλος 2012, αρχές ’13, όταν θάχει απορροφηθεί το πακέτο στήριξης, …. Γι’αυτό και οι μεγαλοκαταθέτες ψάχνονται σαν τα ποντίκια σε πλοίο που βουλιάζει και βγάζουν τα λεφτά τους σε ξένες τράπεζες και πολλοί μικροκαταθέτες τα βάζουν σε θυρίδες τραπεζών ή στο σεντούκι. Γιατί η επιστροφή στη δραχμή και άσχετα από την εσωτερική υποτίμηση που θάχει φάει η καμπούρα μας μέχρι τότε, θα συνοδευτεί από μία ακόμα βαρβάτη υποτίμηση». Για ακριβή πρόβλεψη χρόνου απευθυνθείτε σε ειδικούς (μέντιουμ).

Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία.

Συνταχθείτε με τον Γιωργάκη, κωλόγεροι

2011-11-01T15:32:00.000-07:00

Όταν οι Μερκοζύ, οι λοιποί λαομίσητοι ηγέτες του Ευρωπαικού κατεστημένου, η ΝΔ με τον Καρατζαφέρη, ο Μητσοτάκης και σύσσωμα τα ελληνικά ΜΜΕ καταφέρονται …σκαιότατα κατά του Γιωργάκη μας, εγώ συγγνώμη, αλλά ενστικτώδικα οδηγήθηκα να πάρω την πλευρά του διωκόμενου και να συνταχθώ μαζί του.

Δεν ξέρω αν κάνοντας γιόγκα ή διαλογισμό συμβουλεύτηκε τον παγκοσμίας κλάσεως "αλητάμπουρα" που ήταν πατέρας του και άκουγε στο όνομα Αντρίκος

Δεν με νοιάζει αν σαν Αμερικανάκι παιδί της Μάργκαρετ και παίρνοντας γραμμή από τους κατά το ήμισυ συμπατριώτες του, προκειμένου να αναγκάσει τους Ευρωπαίους ηγέτες να υπακούσουν στη "φωνή του κυρίου" ερέθισε τις αγέλες των κεφαλαιαγορών, που όρμησαν στην κατηφόρα

Μ’αφήνουν παγερά αδιάφορο οι κρίσεις περί ανεπάρκειας, αλαζονείας ή τυχοδιωκτισμού του από πολιτικούς του αντιπάλους, δελφίνους ή όλους εκείνους εκείνους που συνήθισαν να αναπαράγουν τις πολιτικάντικες ατάκες του Τράγκα

Μου αρκεί που με την απρόβλεπτη ενέργεια του "έκοψε τη μαγιονέζα" του ευρωπαικού κατεστημένου στο "μαγείρεμα" της 26ης Οκτωβρίου

Μου αρκεί που με την «ανατροπή» του είπε ξεκάθαρα στους εταίρους του και στους νοήμονες παρατηρητές της συγκυρίας ότι –ακόμα και μετά το κούρεμα του 50%- η πτώχευση είναι προδιαγεγραμμένη και ότι αν θέλουμε μπορούμε να πτωχεύσουμε και μόνοι μας και χωρίς την βοήθεια τους

Αυτό που μου λείπει, όμως, (και μακρυά από την επίσημη κομματική και τηλεοπτική δημοκρατία μας) είναι τα "ξεκάθαρα ΘΕΛΩ" υμών, των φίλων μου, για το μέλλον του τόπου μας: Ευρώ ή δραχμή, εντός της Ευρωπαικής Ενωσης ή εκτός, συμμετοχική λαική εξουσία ή νέοι εθνοσωτήρες.

Μου λείπει και μια δήλωση πίστης μας ότι μπορούμε ενσυνείδητα να υπομείνουμε μια περίοδο (2-5-10 ετών) χωρίς την πολυτέλεια των εισαγόμενων προϊόντων και να εργαστούμε και να αγωνιστούμε για μια ανθρωπινότερη κοινωνία, με τα παιδιά μας κοντά μας κι όχι περιφρονημένους πρόσφυγες στου ...διαόλου τη μάνα.

"Δεν θέλω να γεράσω βλέποντας μόνο εσάς, ρε κωλόγεροι, χωρίς να βλέπω τα παιδιά και τα εγγόνια μας να μεγαλώνουν κοντά μας".

ΥΓ. Ελπίζω να μη χάθηκε η "ειρωνεία" εξ αιτίας της ...λογοτεχνικής μου ανεπάρκειας. Πολύ περισσότερο δεν θάθελα να μου ζητηθούν ευθύνες για τυχόν μελλοντικούς "κοψοχέρηδες" που θα "συνταχθούν" με τον όποιο εθνοσωτήρα.

Αν ήμουν Ελληνας

2011-10-29T07:32:00.000-07:00

Του Gabor Steingart, αρχισυντάκτη της γερμανικής οικονομικής εφημερίδας Handlesblatt.
Οταν σ’ έχουν προσκαλέσει στον τόπο τους οι φίλοι σου, θα ήθελες φεύγοντας να μπορέσεις να πεις ότι «ήταν πολύ όμορφα» και πως εντυπωσιάστηκες απ’ όσα είδες. Δυστυχώς, για τα είκοσι μέλη της ερευνητικής ομάδας της Handlesblatt που επισκέφτηκαν την Ελλάδα προκειμένου να συλλέξουν πληροφορίες γύρω από το επίκεντρο της κρίσης, στάθηκε αδύνατο να κοιτάξουν πίσω κατά τρόπο ευχάριστο. Αναμφίβολα, τις τελευταίες μέρες συναντήσαμε γενναίους Ελληνες, που αντιμάχονται την κρίση - μια κρίση που είναι πιο δυνατή απ’ αυτούς. Παρά ταύτα, η κυρίαρχη αίσθηση ήταν διαφορετική: Είχαμε έρθει σε μια εξουθενωμένη χώρα, μια χώρα που κουβαλάει στις πλάτες ένα διπλό βάρος - εκείνο του τεράστιου χρέους για το οποίο ευθύνεται η ίδια και εκείνο μιας πολιτικής διάσωσης από πλευράς της Ευρώπης, που κάνει τα πράγματα χειρότερα. Τα αποτελέσματα που έχουν πετύχει οι «σωτήρες» της Ελλάδας είναι αποκαρδιωτικά: Η παραγωγή μειώνεται, η ανεργία διογκώνεται και οι νέοι ονειρεύονται μια ζωή στο εξωτερικό. Ενα τέτοιο βουνό χρέους δεν μπορεί να πέσει όταν η οικονομική ισχύς συρρικνώνεται. Εν ολίγοις, κανείς δεν κάνει μυς όταν πεθαίνει της πείνας. Αν ήμουν από την Ελλάδα, θα είχα αρχικά καταθέσει μήνυση για πρόκληση σοβαρού τραυματισμού εις βάρος των «σωτήρων» μου και στη συνέχεια θα πήγαινα στο Σύνταγμα, προκειμένου να διαμαρτυρηθώ ενάντια σε μια πολιτική για την αντιμετώπιση της κρίσης, που το μόνο που κάνει είναι να επιδεινώνει την κρίση. Η δίνη περιστρέφεται ολοένα και πιο γρήγορα, τραβώντας τη χώρα προς τα κάτω. Η συμφωνία για το «κούρεμα» του χρέους ναι μεν θα επιβραδύνει την αποσύνθεση της Ελλάδας, αλλά δεν θα την αποτρέψει. Κατ’ αρχάς, το «κούρεμα» ήρθε με καθυστέρηση ενός έτους. Αν μια τέτοια απόφαση είχε ληφθεί πέρυσι, το σημερινό χρέος της Ελλάδας θα κυμαινόταν κάτω του 100% της οικονομικής ισχύος της χώρας. Οπως έχουν τα πράγματα πλέον, ωστόσο, η Ελλάδα δεν θα έχει πρόσβαση στις διεθνείς αγορές δανεισμού στο ορατό, τουλάχιστον, μέλλον. Η κατάσταση περιπλέκεται περαιτέρω από το γεγονός ότι το 1/3 των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου ελέγχεται από τους ίδιους τους Ελληνες - τα 74 δισ. ανήκουν στις τράπεζες και άρα στους αποταμιευτές τους και τα 26 δισ. στα ασφαλιστικά ταμεία και άρα στους δικαιούχους τους. Εν μια νυκτί, οι Ελληνες έγιναν κατά πολύ φτωχότεροι. Κατανοώ, λοιπόν, γιατί ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, ο άνθρωπος πίσω από τον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας, Αντώνη Σαμαρά, λέει πως «αρχικά αρρωστήσαμε με τύφο και τώρα έρχονται να μας δώσουν μια ένεση καρκίνου».
Η θεραπεία που επεβλήθη στην Ελλάδα θυμίζει εκείνη που δοκίμασε το μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ Τζέφρεϊ Σακς και τα Παιδιά από το Σικάγο στη Ρωσία: Βεβιασμένη απορρύθμιση, βιαστικές ιδιωτικοποιήσεις και περικοπές κοινωνικών παροχών. Ετσι δημιουργήθηκε ο καπιταλισμός της Αγριας Δύσης σε μια χώρα που μέχρι σήμερα παραμένει διαιρεμένη μεταξύ δισεκατομμυριούχων και φτωχών. Ο Σακς, ο οποίος έγινε γνωστός ως ο «Δρ Σοκ», ζήτησε αργότερα συγγνώμη από τον ρωσικό λαό. Τον ρόλο του «Δρ Σοκ» έχουν σήμερα αναλάβει οι πολυάριθμοι σωτήρες της Ελλάδας στις Βρυξέλλες, στο Παρίσι και στο Βερολίνο. Αν εμείς είχαμε συμπεριφερθεί στα αδέλφια στην πρώην ανατολική Γερμανία όπως οι Ευρωπαίοι συμπεριφέρονται στους Ελληνες σήμερα, θα οδηγούσαν ακόμα Trabant και θα εξακολουθούσαν να περιμένουν τις μπανάνες. Οσα κάναμε σωστά για τους πολίτες της πρώην Ανατολικής Γερμανίας -από τη διαγραφή των χρεών των επιχειρήσεών τους μέχρι τις μισθολογικές αυξήσεις-, κάνουμε σήμερα λάθος στην περίπτωση της Ελλάδας.
Τα διαβολικά αποτελέσματα του προγράμματος της Ευρώπης για τη διάλυση του Νότου είναι πλέον ορατά στο αστικό τοπίο της Αθήνας. Οι τοξικομανείς πληθαίνουν, όπως και οι ιερόδουλες, τα εμπορικά καταστήματα κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο και οι εξαγριωμένοι πολίτες πολλαπλασιάζονται. Ακόμα πιο επικίνδυνα, όμως, είναι όσα δεν φαίνονται. Αν ήμουν από την Ελλάδα θα ανησυχούσα. Θα είχα τον νου μου στη στρατιωτική μηχανή που διοικούσε τη χώρα έως το 1974 και η οποία δεν αποκλείεται να αναζητεί την ευκαιρία για να εκδικηθεί. Το ξέρουμε και απ’ άλλες χώρες: ο Δρ Σοκ είναι εχθρός της δημοκρατίας.

Μια μούτζα στις "γραβάτες"

2011-10-29T06:53:00.000-07:00

Το νιάτο σίγουρα δεν έχει ξεκάθαρη άποψη για το κούρεμα του χρέους, τα CDS, τον αφελληνισμό των τραπεζών μας ή τα 10-20 χρόνια λιτότητας που μας επιφυλάσσουν.
Το πιθανότερο είναι να πήρε στις τρυφερές του πλάτες την ανεργία και την απόγνωση των γονιών του.

Είχε δεν είχε την υποστήριξη των γονιών του, μούτζωσε-έφτυσε αυτούς που τους βολεύει ανέκαθεν να μπερδεύουν αμήχανα την ψιχάλα με το σάλιο. Κι αυτοί συνέχισαν να χειροκροτούν!.

Μην τολμήσει κανείς ν'αγγίξει το παλληκάρι.
Εκανε την υπέρβαση του.
Οπως όλοι οι μεταξύ μας άγνωστοι ήρωες,
με μια ανοιχτή παλάμη σαν άλμπουρο, παρέλασε
αφήνοντας πίσω εγκληματίες, προδότες, δειλούς, άβουλους και ποιητές.

"2.000 οικογένειες κατέχουν το 80% του πλούτου της Ελλάδας" !!!!....

2011-10-27T07:10:00.000-07:00

Από συνέντευξη που έδωσε ο Dietmar Bartsch, Αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος της γερμανικής Αριστεράς (Die Linke) (βλ.εδώ):

"H Aριστερά σε καμία περίπτωση δεν τάσσεται υπέρ της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας της Ελλάδας, τονίζει ο Bartsch. «Δεν είναι αυτό το θέμα. Εάν δεν καταπολεμηθούν αποφασιστικά τα αίτια της κρίσης, η κρίση θα οξυνθεί και οι αποφάσεις σε επίπεδο ΕΕ θα επιδεινώσουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση στις χώρες που δέχονται οικονομική στήριξη». Στην Ελλάδα, π.χ., κατέχουν 2.000 οικογένειες το 80% του πλούτου της χώρας. Κάτι θα πρέπει να γίνει σε αυτή την κατεύθυνση. Και για ποιό λόγο δεν ασκούνται πιέσεις για να σταματήσει η Ελλάδα να είναι η 3η χώρα σε εξοπλιστικές δαπάνες; Χρειάζεται και ένα είδος Σχεδίου Μάρσαλ για να ανακάμψει η χώρα. Το ένα πακέτο μετά το άλλο και τώρα η μόχλευση του ΕΤΧΣ μπορούν να οδηγήσουν σε χάος».

Η Καταρ(α) στην Χαλκιδική

2011-10-04T06:57:00.000-07:00

Σύμφωνα με το δελτίο τύπου της 01/10/2011 με τίτλο Full finance package secured for project portfolio της European Goldfields Ltd η πολυδιαφημισμένη επένδυση/συμφωνία με την Qatar Holding LLC (Κατάρ) έχει τα εξής τρία κύρια σημεία:

Ø Ευρώ 445 εκατ. (600 εκατ. δολ.ΗΠΑ) ως δάνειο του Καταρ στην EuropeanGoldfields

o 7ετούς διάρκειας,

o με περιθώριο επιτοκίου7% επί του Libor (0.55%),

o αποπληρωμή με 8 δόσεις, αρχής γενομένης από το 2015,

και εξασφαλίσεις

προσημείωση στα πάγια της εταιρείας στην Ελλάδα, και
εγγυήσεις από τους κύριους μετόχους του 22% των μετοχών της εταιρείας (έναντι C$9,08 εκάστη)
όρος της συμφωνίας –μεταξύ άλλων- είναι να δανείσουν την εταιρεία τους και οι σημερινοί μέτοχοι της, αλλά χωρίς εξασφαλίσεις, το ποσό των Ευρώ 111 εκατ ( US $150 εκατ.)

Ø Ευρώ 128 εκατ. για τη μεταβίβαση 18.202.687 μετοχών έναντι C$10 εκάστη (το 9,9% της εταιρείας). Πωλητές είναι οι ΑΚΤΩΡ και ο κ.Κούτρας προσωπικά, οι οποίοι και θα κάνουν «ταμείο» αυτό το ποσό που θα χρησιμοποιηθεί κατά το δοκούν.

Ø Ευρώ 87 εκατ. μέσω δικαιώματος πρώτης προτίμησης για άλλες 9.373.390 έναντι C$13 εκάστη (τρέχουσα τιμή την 30/9/11 C$8,31). Με αυτό τον τρόπο το Κατάρ θα αποκτήσει άλλο 5% της εταιρείας περίπου. Και αυτά τα χρήματα θα καταλήξουν στις τσέπες σημερινών μετόχων της European Goldfields

Κάποιες σκέψεις και σχόλια επί της συμφωνίας -αν δεν χαλάσει κι αυτή όπως με τον Αστακό και την αξιοποίηση του Ελληνικού:

- Το συνολικό ύψος της συμφωνίας ανήλθε σε Ευρώ 660 εκατ, εκ των οποίων μόνο τα 445 που είναι δάνειο προς την εταιρεία θα χρησιμοποιηθούν για την επένδυση. Για την σπουδαιότητα αυτού του deal και για νάχουμε μία τάξη μεγέθους, σημειώνεται ότι η συμμετοχή του Κατάρ στην πολυσυζητημένη συγχώνευση ΑΛΦΑ-Eurobank ανήλθε σε μόλις 500 εκατ.Ευρώ. (βλ.http://www.bankingnews.gr/texnikianalisiektheseis/item/22619). Πιθανόν βέβαια και τα υπόλοιπα 215 εκατ.Ευρώ να καταλήξουν στην επένδυση, δεδομένου ότι οι Καταριανοί δανειστές απαίτησαν να δανείσουν και οι σημερινοί μέτοχοι της εταιρείας με τουλάχιστον 111 εκατ. Ευρώ.

- Το Κατάρ για τις υπογραφές με την «καναδικών συμφερόντων» European Goldfields Ltd ήρθε και υπέγραψε –παρουσία του Ελληνα πρωθυπουργού- στην Αθήνα. Και όχι στο Τορόντο, στο Μόντρεαλ ή στο Λονδίνο. Έτσι πέφτουν οι μάσκες της προπαγάνδας όλα τα προηγούμενα χρόνια, για ξένους επενδυτές που θα αναπτύξουν την Β.Χαλκιδική. Η …καναδέζικη European Goldfields Ltd πιθανότατα ελέγχεται -μέσω των διαφόρων funds και θεσμικών επενδυτών- πλήρως από τους ολιγάρχες Μπόμπολα-Κούτρα («νταβατζήδες» σύμφωνα με τον προηγούμενο πρωθυπουργό της Ελλάδας) πολύ πέρα από το μέχρι χθες επίσημο 25%.

- Η παρουσία του πρωθυπουργού μας στην υπογραφή μιας συμφωνίας δύο καθαρά ιδιωτικών εταιρειών, ερμηνεύεται ως παροχή εγγύησης προς το Κατάρ, ότι θα ξεπεραστούν οι όποιες αντιδράσεις των ντόπιων κοινωνιών και τυχόν δυσμενείς δικαστικές αποφάσεις υποθέσεων που εκκρεμοδικούν.

- Τα 445 και 111 εκατ. Ευρώ που θα δανειστεί η European Goldfields Ltd αναφέρεται στο δελτίο τύπου ότι προορίζονται για την πλήρη χρηματοδότηση της επένδυσης χρυσού «Σκουριές-Ολυμπιάδα». Καθυστερεί η υλοποίηση της επένδυσης, γιατί παρά τις κατά καιρούς εξαγγελίες της εταιρείας για εξεύρεση χρηματοδότησης, δεν υπάρχουν τα κεφάλαια. Οι μέχρι χθες πολλά υποσχόμενοι ξένοι επενδυτές, αφού με 11 εκατ. αγόρασαν από το Ελληνικό δημόσιο ακίνητα πολλαπλάσιας αξίας μαζί με τα δικαιώματα των μεταλλείων, αφού «αποθησαύρισαν» στον μοναδικό πελάτη Silver Wheaton των νήσων Cayman δεκάδες εκατ. Ευρώ με τους λόφους των έτοιμων συμπυκνωμάτων που βρήκαν, δεν έχουν μία να επενδύσουν! Μετά ζητά ο λαός να φέρουν πίσω οι «Ελληνες» καταθέτες εξωτερικού τα 600 δις που εκλάπησαν τις προηγούμενες δεκαετίες από τον τόπο μας. Το φαγοπότι φαίνεται να συνεχίζεται, αδέλφια, σε παρόντα χρόνο και κάτω απ’τη μύτη μας και μάλιστα πιο λαίμαργα, με συνταγές ΔΝΤ.

- Το πόσο στεγνή από κεφάλαια φαίνεται να είναι η European Goldfields προκύπτει εν μέρει από τις εξασφαλίσεις του δανείου: και προσημείωση σε χιλιάδες στρέμματα ιδιοκτησίας της Ελληνικός Χρυσός στην Β.Χαλκιδική με το τεράστιο τουριστικό κεφάλαιο που λέγεται πατρίδα του Αριστοτέλη και Αγιο Ορος και ενέχυρο σε μετοχές ίσες με το 22% της εταιρείας. Οι Καταριανοί τελικά όταν κλείνουν συμφωνίες (όπως και στην επίσης πολυδιαφημισμένη επένδυση στην συγχώνευση ΑΛΦΑ-EUROBANK) ξέρουν πώς να ξεζουμίζουν τον πελάτη τους. Το δίδυμο, ωστόσο, Μπόμπολας-Κούτρας τσεπώνει 128,4 εκατ. Ευρώ απ΄την πώληση του 9,9%.

- Από τη συμφωνία αυτή μεταξύ αλλοδαπών νομικών προσώπων που υπογράφηκε στην Αθήνα, ούτε το ελληνικό δημόσιο ούτε η ντόπια κοινωνία της Χαλκιδικής έχουν κανένα όφελος. Το δίδυμο Μπόμπολα-Κούτρα εξακολουθούν να είναι μέτοχοι, επισήμως, τουλάχιστον με το 15,2% της εταιρείας. Δια της πλαγίας οδού ενδεχομένως με μεγαλύτερο ποσοστό. Τα συμφέροντα τους επίσης στην κατασκευαστική φάση της επένδυσης είναι τεράστια. Ακόμα και σήμερα, οι υπεργολαβίες της ΑΚΤΩΡ στην λειτουργία των μεταλλείων ως έχουν, του αποφέρουν έσοδα περί τα 35 εκατ.Ευρώ ετησίως τη διετία 2009-2010. Με κύκλο εργασιών το 2010 περί τα 50 εκατ. και ζημίες προ φόρων 43 εκατ! Υποθέτουμε ότι οι τιμολογήσεις των υπεργολαβιών του ΑΚΤΩΡα στην Ελληνικός Χρυσός ΑΕ διοικούμενη από το ίδιο πρόσωπο, τον κ.Κούτρα, δεν υπόκεινται σε κοστολογικούς ελέγχους. Με τέτοιες ζημίες τα τελευταία χρόνια πάντως και μέχρι να συμψηφιστούν από κέρδη από την πώληση του χρυσού, το ελληνικό δημόσιο δεν θα δει φόρο εισοδήματος από την Ελληνικός Χρυσός ΑΕ ούτε το 2050… Και δυστυχώς βάσει της σύμβασης εκχώρησης δεν προβλέπεται νάχει ως δημόσιο άλλα έσοδα από την εκχώρηση του μεταλλευτικού πλούτου μας στους προαναφερθέντες

- Το Κατάρ θα δώσει 215 εκατ. Ευρώ για να αποκτήσει το 15% της European Goldfields. Αυτό το ποσοστό ωστόσο θα μπορούσε να το αποκτήσει μέσω αύξησης κεφαλαίου και τα χρήματα να μείνουν στην εταιρεία. Αν οι μέτοχοι ήθελαν την ανάπτυξη της εταιρείας.. Αντ’αυτού προκύπτει ότι προτιμούν να τσεπώσουν ζεστό το παραδάκι.. Και η εταιρεία να αποπληρώνει ένα δάνειο 445 και 111 εκατ Ευρώ, με 7,55% επιτόκιο, ήτοι περί τα 50 εκατ. ετησίως μόνο για τόκους. Τα δάνεια βλέπετε αποπληρώνονται ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων χρήσης και μερισματικής πολιτικής. Αρκεί να γίνει η επένδυση και νάχει ξεκινήσει η παραγωγή χρυσού. Από το 2015 και μετά.…

- Οψόμεθα ες Κερατέαν!

Το πρωτότυπο δελτίο τύπου της European Goldfields έχει ως εξής:

Full finance package secured for project portfolio

Terms of US$600 million Loan Facility agreed with Qatar Holding

US$150 million additional financing to be offered to existing shareholders

Qatar Holding acquires shareholding in European Goldfields

1 October 2011 – European Goldfields Limited (TSX / AIM: EGU) (“European Goldfields” or the “Company”) is pleased to announce that it has agreed heads of terms (“Heads of Terms”) with Qatar Holding LLC (“Qatar Holding”) for the provision of a US$600 million 7 year Senior Secured Loan Facility with Equity Participation (the “Facility”).

Pursuant to the Heads of Terms, the Facility will be structured as a US$600 million 7 year loan at an interest margin of 7% above 6-month Libor per annum and will be repayable in 8 equal instalments commencing in 2015 (the “Facility Agreement”). The loan will be secured over the Company’s Greek assets, including a pledge of the shares of all intermediate holding companies, and will contain certain informational and financial covenants. The Equity Participation feature of the Facility will encompass the issuance to Qatar Holding of warrants (the “Warrants”) for the purchase of 40,444,913 shares in the Company at a strike price of C$9.08 per share (equivalent to the 5 day VWAP on the TSX).

The Facility will be used primarily for the development of the Company’s Skouries and Olympias gold projects in Greece, for which the Environmental Permit was recently granted, as well as general corporate purposes.

The Company also proposes to offer unsecured loan notes with warrants for US$150 million (the “Loan Notes”) to be made available to existing shareholders on the same economic terms as the Facility. These Loan Notes will be listed on an international exchange and will include the normal terms and conditions for such an instrument. The aggregate proceeds of US$750 million from the Facility and the Loan Notes are expected to fully finance the Company’s entire project portfolio.

The Company has also been advised that in two separate transactions, Qatar Holding has acquired from Aktor Construction International Limited (“Aktor”) and Mr. Dimitrios Koutras collectively, an aggregate 18,202,687 shares at C$10 per share (representing 9.9% of the undiluted share capital of the Company) and has entered into a call option agreement allowing it to acquire a further 9,373,390 shares in the Company at a price of C$13 per share. As a result and prior to the exercise of the call option, Aktor now holds 22,447,246 shares (representing 12.2% of the undiluted share capital of the Company) and Mr. Koutras holds 5,521,387 shares (representing 3.0% of the undiluted share capital of the Company).

The Facility and related issuance of warrants are subject to exclusivity, definitive documentation and shareholder and regulatory approval.

Martyn Konig, Executive Chairman and President commented, “This Facility from Qatar Holding represents not only a significant commitment to the Company, but also to Greece. In these very uncertain times, these financings will provide all of the development capital required to bring the group’s entire project portfolio into production and allow us to accelerate the development of all our projects. As such, this marks another very significant milestone on our path towards becoming the largest gold producer in Europe. Furthermore, we are delighted to welcome Qatar Holding as a significant shareholder and key strategic partner, particularly as this is their first investment into the gold sector.

These transactions deliver a definitive solution to a number of key issues overhanging the Company: we have secured debt financing which, in terms of both size and coupon, is otherwise unavailable in today’s challenging market conditions, thereby delivering a complete financing solution for our projects; the presence of Qatar Holding as a strategic partner further demonstrates great confidence in Greece as well as securing a liquidity event for our Greek partners Ellaktor, without direct market impact. ”

Commenting on the transaction, Mr. Ahmad Mohamed Al-Sayed, Managing Director and Chief Executive Officer of Qatar Holding, said: “This transaction reflects an outcome of the Memorandum of Understanding between the State of Qatar and the Hellenic Republic of Greece, signed in New York during 2010. Our latest investment helps to further diversify our investment portfolio in the commodities sector, with a specific position in gold resources and another long-term partner secured for the future. We see the transaction as one that will create a lot of value for all shareholders, and represents our positive view on Greece in general.”

ΧΩΡΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΛΑΝΔΙΑ...

2011-09-28T00:10:00.000-07:00

Σιωπή πληροφόρησης από την Ισλανδία. Γιατί;
Αν κάποιος πιστεύει ότι δεν υπάρχει λογοκρισία σήμερα, ας μου πει πώς, ενώ βομβαρδιζόμαστε με ειδήσεις για το τι συνέβη στην Αίγυπτο και τι παίχτηκε στη Λιβύη, δεν γράφτηκε ποτέ τι συμβαίνει στην Ισλανδία:

Στην Ισλανδία ο λαός κατάφερε, να παραιτηθεί η κυβέρνηση, εθνικοποίησε τις μεγαλύτερες τράπεζες, αποφάσισε να μην πληρώσει το χρέος που είχαν δημιουργήσει αυτές στην Μ. Βρετανία και την Ολλανδία λόγω της κακής τους διαχείρισης και κατέληξε να δημιουργήσει ένα λαϊκό σώμα για την αναδιαμόρφωση του συντάγματος.

Και όλο αυτό με ειρηνικές διαδικασίες. Μια πραγματική επανάσταση κόντρα στην εξουσία που τους οδηγούσε κι αυτούς στην φτώχεια.
Εδώ, γιατί δεν μπορέσαμε να μάθουμε τίποτα γι' αυτά τα γεγονότα τα τελευταία δύο χρόνια;

Τι θα γινόταν αν όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες έπαιρναν παράδειγμα;

Αυτή είναι εν συντομία η ιστορία:

2008. Εθνικοποιείται η κύρια τράπεζα της χώρας. Καταρρέει το νόμισμα, σταματάει η λειτουργία του χρηματιστήριου. Η χώρα είναι σε πτώχευση.

2009. Οι διαμαρτυρίες του κόσμου μπρος στην Βουλή καταφέρνουν και κηρύσσονται πρόωρες εκλογές και προκαλούν την παραίτηση του πρωθυπουργού και όλης της κυβέρνησης. Συνεχίζει η άθλια κατάσταση της οικονομίας της χώρας. Μέσω ενός νόμου προτείνεται να πληρωθεί το χρέος στην Μ.Βρετανία και την Ολλανδία, με την πληρωμή 3.500 εκ. ευρώ, που θα πληρώσουν όλες οι ισλανδικές οικογένειες μηνιαία για 15 χρόνια με 5,5% επιτόκιο.

2010. Ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους και ζητάει δημοψήφισμα για το νόμο. Τον Γενάρη του 2010 ο πρόεδρος αρνείται να θέσει τον νόμο σε ισχύ και ανακοινώνει ότι θα υπάρξει αίτημα για λαϊκή ετυμηγορία. Τον Μάρτιο γίνεται το δημοψήφισμα και σαρώνει το ΌΧΙ στην πληρωμή με 93% των ψήφων. H κυβέρνηση αρχίζει δικαστική έρευνα για ευθύνες για την κρίση. Αρχίζουν οι συλλήψεις τραπεζιτών και υψηλόβαθμων στελεχών. Η Interpol εκδίδει διαταγή και όλοι οι εμπλεκόμενοι τραπεζίτες εγκαταλείπουν την χώρα.

Στο πλαίσιο της κρίσης, εκλέγεται ένα σώμα από πολίτες για να συγγράψει το νέο Σύνταγμα. Εκλέγονται 25 πολίτες, χωρίς πολιτική εξάρτηση, από τους 522 που παρουσιάστηκαν ως υποψήφιοι. Η προϋπόθεση υποψηφιότητας ήταν να είναι ενήλικοι και να έχουν προταθεί από 30 άτομα.

Το σώμα αρχίζει την εργασία του τον Φεβρουάριο του 2011 και θα παρουσιάσει μια magna carta λαμβάνοντας υπ' όψιν τις ομόφωνες συστάσεις διαφορετικών συνελεύσεων που θα πραγματοποιούνται σε όλη τη χώρα. Θα πρέπει να επικυρωθεί από την υπάρχουσα βουλή και από την επόμενη αναθεωρητική που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές.

Αυτή είναι η σύντομη ιστορία της Ισλανδικής επανάστασης:

Παραίτηση ολόκληρης της κυβέρνησης,
εθνικοποίηση της τράπεζας,
δημοψήφισμα για τις κρίσιμες οικονομικές αποφάσεις,
φυλάκιση των υπεύθυνων της κρίσης και
ξαναγράψιμο του συντάγματος από τους πολίτες.

Μίλησαν για όλ' αυτά τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ?
Φυσικά ΟΧΙ!
Ο ισλανδικός λαός έδωσε ένα μάθημα δημοκρατίας σ' όλον τον κόσμο.

Για την ελληνική αριστερά, για όλους μας, ο χρόνος μελέτης των μαθημάτων τελείωσε. Ηρθε η ώρα των εξετάσεων.

(Το παραπάνω είναι από τα γνωστά mail που "προωθούνται" στις διαδικτυακές παρέες. Το βρήκα συγκλονιστικό και υποκλίνομαι στον ανώνυμο σκεπτόμενο συμπολίτη).

Πού είσαι Μπρέχτ?

2011-09-26T14:15:00.000-07:00

Τα παιδιά των αρχόντων κρατούν τις οικογενειακές παραδόσεις της φιλίας. Αλλάζουν οι καιροί, αλλάζουν κι αυτά μαζί. Βγήκαν από τους πύργους με τους ψηλούς μαντρότοιχους. Αναπνέουν στον αέρα της δημοκρατίας τους, συντρώγοντας σε δημόσιους χώρους, σε κοινή θέα. Μουσειακά εκθέματα στο διπλανό τραπέζι, που μπορείς να επεξεργάζεσαι με τις ώρες.

Τα ξένα αφεντικά τους από τις καπιταλιστικές μητροπόλεις παρακολουθούν κι αυτά. Φωτογραφίζουν, φακελώνουν, συνδυάζουν, εκβιάζουν. Τα πλοκάμια της παγκοσμιοποιημένης αυτοκρατορίας τους τυλίγονται γύρω από τα κορμιά τους. Οι μίζες κι οι παχυλοί μισθοί που γεμίζουν τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους, πλέκουν τα πόδια τους. Σαν τους εξαγορασμένους αστυνομικούς της χολυγουντιανής μαφίας. Χωρίς «μα…, μήπως…, όχι…». Απολαμβάνουν το ουίσκυ τους, σκύβουν δουλικά το κεφάλι, καληνυχτούν το αφεντικό κι επιστρέφουν στην πατρίδα για να εκτελέσουν την επόμενη αποστολή.

Οι «προστάτες» περιμένουν στις μητροπόλεις τους τόκους τους από τους μικρομαγαζάτορες της χώρα μας. Οι εξαγορασμένοι πολιτικοί φροντίζουν να τηρείται η τάξη. Ρυθμίζουν τον εισπρακτικό μηχανισμό. Δεν διαπραγματεύονται με τ’ αφεντικά. Ποιός ορθώνει ανάστημα σ’αυτόν που τον έχει δεμένο για μίζες? Κι όχι μόνο ως πρόσωπο, αλλά κι ως κυβερνητικό κόμμα (Κόκκαλης-Στάζι, Τσουκάτος- Siemens)? Είναι αποκοτιά, την επαύριο είναι τελειωμένος, πολιτικά τουλάχιστον.

(Απόλαυσα πρόσφατα τον ρεαλισμό του θεατρικού κ.Πούντιλα του Μπρέχτ. Εφυγα όμως με την πίκρα ότι η σύγχρονη πραγματικότητα είναι πολύ καμουφλαρισμένη και περίπλοκη για να βγεί ένας ξεκάθαρος καταγγελτικός λόγος. Αντίθετα, με τις χονδροκομμένες φιγούρες του τσιφλικά, του αστυνομικού και των εξαθλιωμένων αγροτών. Μέχρι που βλέποντας μία πολιτικό, δεύτερης γενηάς, να συντρώγει με επιχειρηματίες γόνους φίλων του μπαμπά, μούρθε κατακούτελα η παραπάνω εικόνα. Ισως, τελικά δεν είναι τόσο περίπλοκη η πραγματικότητα. Ο Μπρεχτ μας λείπει).

Tέσσερα χρόνια μετά

2011-09-04T09:40:00.000-07:00

(Από την Monde Diplomatique του Μαίου 2011.)

To ΔΝΤ το παραδέχθηκε: "Σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη της χρηματοοικονομικής κρίσης, είναι ακόμη ζητούμενο η πλήρης αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στην σταθερότητα του συστήματος". Ωστόσο, το γεγονός που ο πρόεδρος της FED Μπεν Μπερνάκι χαρακτηρίζει ως "χειρότερη χρηματοοικονομική κρίση της παγκόσμιας ιστορίας, συμπεριλαμβανομένης και της κρίσης του 1929" δεν οδήγησε στις ΗΠΑ ούτε σε μία δικαστική αγωγή. Οι Goldman Sachs, Morgan Stanley, JP Morgan είχαν στοιχηματίσει στην απαξίωση των ίδιων τίτλων υψηλού κινδύνου, τους οποίους πρότειναν στους πελάτες τους. "Καθάρισαν" με πρόστιμα, το συχνότερο μάλιστα με bonus. Στο τέλος της 10ετίας του '80, μετά την δόλια πτώχευση των ταμιευτηρίων στις ΗΠΑ, οκτακόσιοι τραπεζίτες οδηγήθηκαν στη φυλακή. Εκτοτε, η ισχύς των τραπεζών που αυξήθηκε περαιτέρω μέσω των συγχωνεύσεων, φαίνεται ότι τους εξασφαλίζει την ατιμωρησία από τα αδύναμα κράτη πάνω στα οποία βαραίνει το δημόσιο χρέος. Οι επόμενοι υποψήφιοι του Λευκού Οίκου, με πρώτο τον Μπάρακ Ομπάμα, ζητιανεύουν ήδη τις εισφορές της Goldman Sachs στις προεκλογικές δαπάνες. Ο διοικητής της BNP Paribas δεν διστάζει να απειλήσει τις ευρωπαικές κυβερνήσεις ότι θα στερέψουν τα δάνεια στις επιχειρήσεις σε περίπτωση που αποφάσιζαν να νομοθετήσουν για τον έλεγχο των τραπεζών. Ο οίκος αξιολόγησης Standard & Poor’s, που είχε δώσει τον καλύτερο βαθμό της τόσο στις πτωχευμένες Enron, Lehman Brothers, Bear Stearns, όσο και σε μια σειρά τοξικά ομόλογα υψηλού κινδύνου (junk bonds), προβλέπει ότι θα αποσύρει αυτόν τον καλύτερο βαθμό της από την υπερδύναμη ΗΠΑ, αν αυτές δεν μειώσουν πιό γρήγορα τις δημόσιες δαπάνες τους.
Τρία χρόνια συναντήσεων του G20 που στόχευαν να γεννήσουν μια "νέα πλανητική συμφωνία", διατήρησαν άθικτο ένα σύστημα τραπεζικής απορρύθμισης (απουσίας ελέγχων), φαραωνικών bonus των νεαρών ιδιοφυιών της χρηματοοικονομικής τεχνικής και εξόφλησης από τους φορολογούμενος και τα κράτη του λογαριασμού των ζημιών που προκαλούν (βλ.Οταν ο λαός της Ισλανδίας ψηφίζει κατά των τραπεζιτών). Οι Γάλλοι σοσιαλιστές αγανακτούν που στoν πρώτο μόνο χρόνο που ακολούθησε την κρίση των ενυπόθηκαν δανείων, τα κράτη διέθεσαν περισσότερα κεφάλαια για την στήριξη των τραπεζών, από όσα διέθεσε όλος ο κόσμος, σε μισό αιώνα, για την στήριξη των φτωχών χωρών.
Τα μέτρα θεραπείας, όμως, που συνιστούν, μοιάζουν άλλοτε σαν μπαλώματα (ειδική φορολόγηση των τραπεζών με 15%) κι άλλοτε με ευγενείς πόθους (κατάργηση των φορολογικών παραδείσων, ίδρυση δημόσιου πρακτορείου αξιολόγησης των πιστωτικών κινδύνων, φορολόγηση των χρηματοοικονομικών συναλλαγών), πολύ περισσότερο που η υλοποίηση τους εξαρτάται από μία χωρίς πολλές πιθανότητες "συντονισμένη δράση των κρατών-μελών της Ευρωπαικής Ενωσης".
Ετσι αυτό που θά΄πρεπε να είναιι "κρίση του πολύ" έγινε μία "κρίση του τίποτα". Ο κος Andrew Cheng, κύριος σύμβουλος της Επιτροπής ρύθμισης του τραπεζικού συστήματος της Κίνας, υποθέτει ότι αυτή η παθητικότητα οφείλεται σε ένα "πρόβλημα παγίδευσης"των κρατών της Δύσης από το χρηματοοικονομικό σύστημα. Επιπλέον, οι πολιτικοί συμπεριφέρονται πολύ συχνά σαν μαριονέττες, που πάνω απ'όλα νοιάζονται μη και χαλάσουν το γλέντι των τραπεζιτών.
Serge Halimi.

«Ηνωμένες Πολιτείες Ευρώπης» και άλλα ακαταλαβίστικα

2011-09-02T06:20:00.000-07:00

[Συχνά παθαίνεις ένα κορεσμό, που σ’εμποδίζει να κατανοείς/μεταφράζεις την τρέχουσα ειδησεογραφία. Κακά τα ψέματα, χωρίς θεωρητική κατάρτιση στα οικονομικά/τραπεζικά, στις διεθνείς σχέσεις και στην πολιτική ενγένει, δεν μπορείς να κατανοήσεις την επικαιρότητα. Τα media, στο βαθμό που δεν σχολιάζουν-τοποθετούν την κάθε είδηση σ’ένα ευρύτερο πλαίσιο ερμηνείας της επικαιρότητας, επιτελούν επίφαση ενημέρωσης, Αλλά ακόμα κι όταν βρίσκεις αυτή την ερμηνεία και το σχολιασμό, αν προέρχεται από στρατευμένους για ίδιο όφελος εγκεφάλους στην υπεράσπιση των κάθε μορφής εξουσιών, περισσότερο συσκοτίζεται η εικόνα παρά διαλευκάνεται. Δεν ισχυρίζομαι ότι υπάρχει μία Αλήθεια ή μία ερμηνεία. Το γεγονός και μόνο ότι δεν διαθέτεις ως αναγνώστης τον άπειρο χρόνο να διαβάζεις, οδηγεί κάθε γράφοντα σε μεγάλη οικονομία ανάπτυξης των επιμέρους παραμέτρων και αποχρώσεων. Αν αξίζει κάτι, όμως, είναι να διατυπώνονται όσο πιο καθαρά γίνεται οι αλήθειες του καθενός, έντιμα και με τη στοιχειώδη επαγγελματική επάρκεια ο καθένας στον τομέα του, και να αναπτύσσεται ο διάλογος].

Δεν θέλουν οι Γερμανοί το Ευρωομόλογο κυρίως γιατί θα αυξήσει το κόστος του δικού τους δανεισμού. Σήμερα δανείζονται φθηνότερα απ’όλους. Αν υιοθετηθεί όμως το Ευρωομόλογο, οι τραπεζίτες θα αυξήσουν το επιτόκιο του δανεισμού τους, γιατί με το ίδιο επιτόκιο θα δανείζονται και οι "επίφοβες" χώρες. Αυτό το επιπλέον κόστος του δανεισμού τους είναι το τίμημα που θα πληρώσουν οι Γερμανοί, για να μπορέσουν οι άλλες χώρες. με πρόβλημα χρέους να δανείζονται και μάλιστα χαμηλότοκα.

Αυτοί που θα κερδίσουν όμως από το Ευρωομόλογο είναι κυρίως οι τραπεζίτες οι οποίοι θα αντικαταστήσουν όλα τα ομόλογα που έχουν από επίφοβες για πτώχευση χώρες, με ΑΑ ομόλογα της ενιαίας Ευρωζώνης. Γι’αυτό και πιέζουν προς την κατεύθυνση αυτή.

Υπάρχουν λοιπόν δύο μέτωπα ανοικτά. Ένα μεταξύ Γερμανικού κράτους και περιφερειακών χωρών της Ευρώπης με πρόβλημα χρέους, κι ένα

δεύτερο και ουσιωδέστερο, μεταξύ της Γερμανικής πολιτικής τάξης από τη μια και της διεθνοποιημένης τραπεζικής ολιγαρχίας από την άλλη.

Η τραπεζική ολιγαρχία, ως εκφραστής του πιο ληστρικού και άπληστου καπιταλισμού, επέβαλε στους πολιτικούς (χρηματίζοντας τους) την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα της δεκαετίας του ’80 και μετέπειτα. Σε επίπεδο οικονομικής πολιτικής, όλη του η θεωρία εξαντλείται στην πλήρη απελευθέρωση των αγορών εργασίας, κεφαλαίων, κλπ και στην αντιμετώπιση της κρίσης αποκλειστικά με τα μέσα της νομισματικής πολιτικής. Κι έχει καταστήσει όλα τα δυτικά βιομηχανικά κράτη ομήρους μέσω ενός ξέφρενου δημόσιου δανεισμού το διάστημα αυτό. Εσχάτως, από το «πάρτε-πάρτε» το γύρισε στην πίεση για περιστολή των κρατικών δαπανών, επικαλούμενο την ανάγκη αποπληρωμής των παλαιών δανείων.

Αν δεν ήταν τόσες οι αντιστοιχίες με την δεκαετία του ’30 που ακολούθησε το κραχ του ‘29, θάλεγε κανείς ότι το πρόβλημα της συγκαιρινής κρίσης είναι μοναδικό, δυσκολοεπίλυτο και κρίμα στους ανέργους που πέφτουν στο «καναβάτσο». Όμως, μετά από τα «τριάντα ένδοξα χρόνια» της μεταπολεμικής περιόδου και την ευημερία που απόλαυσε ο κόσμος στο διάστημα αυτό, χάρη στις Κευνσιανές συνταγές, είναι πρόκληση να υποστηρίζουν κάποιοι ότι δεν υπάρχει λύση.

Όπως και τότε έτσι και τώρα κάποια δις δολ. στις ΗΠΑ (με τον εύηχο όρο «ποσοτική χαλάρωση») αλλά και σ’άλλες χώρες της Δύσης μετά την κρίση του 2008 (όπως και στην Ελλάδα), δίνονταν στις τράπεζες, προκειμένου αυτές να τα διοχετεύσουν στην πραγματική οικονομία και να ξαναπάρει μπρος η αγορά. Μόνο που σε συνθήκες κρίσης κι έλλειψης εμπιστοσύνης, οι τράπεζες -αλλά και κάθε κατέχων- κάθονται πάνω στα κεφάλαια τους, τα φυλάνε ως κόρη οφθαλμού και περιμένουν το θαύμα/σύνθημα, ότι έχει αλλάξει το κλίμα κι οι δουλειές πια θα παν καλύτερα.

Πάρτε για παράδειγμα τη χώρα μας. Ακόμα κι αν οι τράπεζες έβρισκαν λεφτά κι έλυναν το πρόβλημα ρευστότητας που έχουν, πιστεύει κανείς ότι θα έδιναν τα δάνεια αφειδώς, όπως παληά? Προεξοφλώ ότι θα φοβούνται να δώσουν στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια ακόμα και -στην ασφαλέστερη κατηγορία για τα προιόντα αυτά- στους δημόσιους υπαλλήλους, δεδομένου ότι κυβέρνηση συζητά κατάργηση της μονιμότητας τους. Ή θα δώσει δάνεια στις επιχειρήσεις για κεφάλαιο κίνησης όταν η εσωτερική κατανάλωση και οι αντίστοιχες πωλήσεις των -εσωστρεφών στην πλειονότητα τους- ελληνικών επιχειρήσεων είναι μονίμως στο «μείον» την τελευταία τριετία? Ή υπάρχουν και πολλές επιχειρήσεις που προχωρούν αυτή την περίοδο, μέσ’σ’αυτό το κλίμα, σε επενδύσεις επέκτασης κι εκσυγχρονισμού?

Στη δεκαετία του 30 ο Ρούζβελτ έχοντας απέναντι την τραπεζική ολιγαρχία αδύναμη και ζαλισμένη από το βάθεμα της οικονομικής κρίσης και την ραγδαία οικονομική ανάπτυξη της νεότευκτης ΕΣΣΔ, επέβαλλε

- στην κεντρική τράπεζα να δανείσει το αμερικάνικο δημόσιο κεφάλαια τα οποία κατευθύνθηκαν σε τεράστια έργα υποδομής.

- Μπροστά στην αντοχή στα ύψη των τιμών των βιομηχανικών προιόντων εξ αιτίας της ύπαρξης μονοπωλίων, παρά την τεράστια μείωση της ζήτησης, εισήγαγε τις αγορανομικές διατάξεις ελέγχου τιμών.

- Για να αυξηθεί το διαθέσιμο για κατανάλωση εισόδημα νομιμοποίησε τα συνδικάτα και εισήγαγε τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, προκειμένου να σταματήσει η εκβιαστική εκ μέρους της εργοδοσίας μείωση των μισθών.

- Γενίκευσε και ενίσχυσε τις φοροεισπρακτικές πολιτικές και μηχανισμούς, σε μια χώρα που από γεννήσεως της είχε αλλεργία στην φορολογία εισοδήματος, κλπ,κλπ.

Θυμίζω την πολιτική Ρούζβελτ εξόδου από την κρίση που εφαρμόστηκε σε όλα τα βιομηχανικά δυτικά κράτη κι έδωσε στη συνέχεια τα «ένδοξα τριάντα χρόνια», για να καταδείξω την αναλογία των καταστάσεων, αλλά και την τεράστια διαφορά που υπάρχει με τις εφαρμοζόμενες σήμερα πολιτικές.

Επανερχόμενος στους Γερμανούς και το Ευρωομόλογο, βλέπουμε ότι η Μέρκελ συνδυάζει την υιοθέτηση του Ευρωομόλογου με μια κεντρική δημοσιονομική αρχή. Δεν θα δώσει το Ευρωομόλογο στους τραπεζίτες και στις αδύναμες χώρες, παρά αφού αποσπάσει την εκχώρηση από τις υπόλοιπες χώρες της δημοσιονομικής εξουσίας τους μέσω της ίδρυσης ενός Ευρωπαικού Υπουργείου Οικονομικών, ελεγχόμενο από τη Γερμανία. Τι σημαίνει δημοσιονομική πολιτική? Πάνω-κάτω πρόκειται για την πολιτική που άσκησε ο Ρούζβελτ. Τι ζητά από τις άλλες χώρες της Ευρώπης κι από μας? Μετά την εκχώρηση των εργαλείων οικονομικής ανάπτυξης που ακούνε στο όνομα νομισματική, αγροτική πολιτική κά , να αποστερηθούμε ως χώρα και το εργαλείο της δημοσιονομικής πολιτικής. Με τα συνεχή μνημόνια, βέβαια, ήδη την χάσαμε κι αυτή την εξουσία. Αλλά αυτά λανσάρονται ως μεταβατικές πολιτικές, με ημερομηνία λήξεως. Ζητά εν ολίγοις, να μετατραπούμε σε μια επαρχία μιας Γερμανικής Ευρώπης και να εκλιπαρούμε για την λήψη μέτρων πολιτικής που θα ευνοούν τη λειτουργία της οικονομίας μας και την πολυπόθητη ανάπτυξη και ευημερία μας.

Η πολιτική τάξη της Γερμανίας, πέρα από τους μικροκομματικούς λαικισμούς εκλογικής σκοπιμότητας και πελατείας, συμφωνεί στον κεντρικό άξονα της πολιτικής περαιτέρω ενδυνάμωσης της Ευρώπης. Η συντήρηση του γαλλο-γερμανικού άξονα (με μια αδύναμη Γαλλία που σύρεται εξ ανάγκης σε συμφωνίες) και οι πανηγυρισμοί των γερμανικών media μετά κάθε συνάντηση κορυφής αυτών των δύο χωρών, αυτό δείχνει.

Παράλληλα, όμως, με την επιδίωξη δημιουργίας των «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης», η Μέρκελ κοντραρίστηκε ήδη άγρια με τους τραπεζίτες, όπως φάνηκε στην περίπτωση αναδιάρθρωσης του χρέους μας. Γιατί γνωρίζει ότι τα συμφέροντα των ιδιωτών τραπεζιτών δεν συμπίπτουν –τουναντίον- με τα συμφέροντα των λαού της. Στην προκειμένη, για να σωθεί η Ελλάδα και το Ευρώ, ή θα πλήρωνε ο Γερμανός φορολογούμενος μόνος του ή και οι τραπεζίτες. Τους επέβαλλε -ενάντια σε μεγάλες ενορχηστρωμένες καμπάνιες των διαφόρων κέντρων εξουσίας- να συμμετέχουν στο κούρεμα του χρέους («πληρώνουν» ήδη πολλοί απ’αυτούς το πρώτο κούρεμα 21% των κεφαλαίων τους που δάνεισαν στο Ελληνικό δημόσιο).

Το επόμενο πολύ δύσκολο βήμα θα είναι να αποσπάσει από τις πολιτικές ελίτ των χωρών-μελών την εκχώρηση της εξουσίας της δημοσιονομικής πολιτικής τους σε ένα κεντρικό Υπουργείο Οικονομικών. Στην εκχώρηση αυτή διακυβεύεται τόσο η εθνική περηφάνεια και το πολιτικό μέλλον των ανά χώρα πολιτικών ελίτ, μέχρι τις …μίζες από τα δημόσια έργα και τους διαγωνισμούς κρατικών προμηθειών. Για τη Γερμανία, είναι απαραίτητο το βήμα αυτό, για να καταστήσει όλη την Ευρώπη ένα ενιαίο νεο-αποικιοκρατικό φέουδο. Και να ασκήσει, στη συνέχεια, από θέση ισχύος απέναντι στην τραπεζική ολιγαρχία, μια γενναία πολιτική έργων υποδομής (πράσινη ενέργεια, οδοποιία, λοιπές υποδομές) που θα βγάλει την Ευρώπη από την κρίση. Ή θα πετύχει σε βάθος 5-10 χρόνων την θεσμοθέτηση της πλήρως ενωμένης Ευρώπης υπό την εξουσία του ισχυρότερου που είναι η ίδια (με όλες τις χώρες ή μ’εκείνες μόνο που θα έχει επιλέξει και θα έχουν συναινέσει) ή θα αποχωρήσει από το Ευρώ. Για μας, όσο δύσκολη υπόθεση τεχνικά κι αν είναι η αλλαγή νομίσματος σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένης αλληλεξάρτησης, δεν φαίνεται να πολυκαίγονται να μας πάρουν μαζί τους.

Το ερώτημα είναι "εμείς" τι θέλουμε για τη χώρα μας. Από συστάσεως του, το ελληνικό κράτος ήταν προτεκτοράτο των ξένων. Πότε του ενός και πότε του άλλου. Αλλά πάντα είχε την επίφαση της εθνικής ανεξαρτησίας με τα θεσμοθετημένα κέντρα λήψης των αποφάσεων του να βρίσκονται στην Αθήνα. Αν ρωτήσουμε τους ευνοημένους από την Κοινή Αγροτική Πολιτική μεγαλο-αγρότες που απέμειναν στα χωράφια, θα σου απαντήσουν «χίλιες φορές καλύτερα να κυβερνούν οι γερμανοί αντί οι κλέφτες οι δικοί μας». Κάποιοι κρατικοδίαιτοι μεγαλοεπιχειρηματίες πιθανόν να ηγηθούν εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος για …να παραμείνει η χώρα ανεξάρτητη. Οι μικρομεσαίοι βιοτέχνες, καταστηματάρχες κλπ θα παπαγαλίσουν όλη την επιχειρηματολογία των κεντρικών δελτίων της τηλεόρασης. Οι εργαζόμενοι, όμως, και μη κατέχοντες, τι θέση θα πάρουν? Η προπαγάνδα των κεντρικών δελτίων και η γοητεία που εξακολουθεί να ασκεί η «ευρωπαική ταυτότητα», σε συνδυασμό με τον ανεγκέφαλο ναρκισσισμό του καταναλωτισμού θα παίξουν σαφέστατα τον ρόλο τους.

Είναι όμως δυνατόν από Ελληνες πολίτες να μετατραπούμε τελικά σε ευρωπαίους …κοσμοπολίτες? Με μια κεντρική εξουσία που θα βρίσκεται χαμένη σε απομακρυσμένα κέντρα ευρωπαικών πρωτευουσών και θα μιλά γλώσσες που δεν θα καταλαβαίνουμε? Η απολιτικοποίηση, σε βαθμό φοβικής άρνησης συμμετοχής στα κοινά της πλειονότητας των συμπολιτών μας, φοβάμαι ότι καθιστούν τα ερωτήματα αυτά αναπάντητα, άν όχι "άκυρα". Το ερώτημα όμως παραμένει ένα: θέλουμε να ξαναπάρουμε το κουμάντο στο ελληνικό σπίτι μας, εμείς οι ίδιοι, με την τεχνογνωσία και την αγωνιστικότητα που μας διακρίνει? Ή, σαν ραγιάδες, θα προσχωρήσουμε ολοκληρωτικά σε υπερεθνικά κέντρα εξουσίας? Στην τελική είναι ζήτημα επιλογής. Αλλά και ισχυρότατων οικονομικών δυνάμεων που πιέζουν για την υπέρβαση της έννοιας της "χώρας-έθνους" και για τη δημιουργία υπερεθνικών σχημάτων και μηχανισμών διακυβέρνησης. Και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης δεν είναι πιθανότατα παρά το κρίσιμο πείραμα τους.

Περί εξουσίας ο λόγος

2011-06-01T13:34:00.000-07:00

Ο ρόλος της εξουσίας στους χώρους εργασίας....

Τις τελευταίες δεκαετίες οι ειδήμονες βιομηχανικών σχέσεων βάλθηκαν να μελετούν τη δυναμική των ομάδων στο γραφείο και το εργοστάσιο για να απομακρύνουν τις τριβές και να αυξήσουν την απόδοση. Κατόπιν, άλλοι κοινωνικοί επιστήμονες εφάρμοσαν τις ίδιες ιδέες στην μελέτη και αντιμετώπιση της οικογένειας αποδίδοντας τις οικογενειακές συγκρούσεις στην προσπάθεια των γονέων να επιβάλλουν απαρχαιωμένους εξουσιαστικούς ελέγχους.

Ορίζοντας την εξουσία ως διαταγή που επικυρώνεται από τη δύναμη, οι ειδήμονες των κοινωνικών σχέσεων έπεισαν ότι είναι απαρχαιωμένη μορφή κοινωνικού ελέγχου. Η διαταγή παρέμενε κατ’αυτούς αποτελεσματική, μόνον όσο οι εργάτες κατείχαν μία υποτιμημένη, εξαρτημένη θέση εργασίας και δυσκολεύονταν να ικανοποιήσουν ακόμα και τις υλικές τους ανάγκες. Μόλις οι άνθρωποι ικανοποιήσουν τη βασική τους ανάγκη για ψωμί στέγη και ασφάλεια, αφιερώνουν την προσοχή τους στην ικανοποίηση της ανάγκης για αυτοπραγμάτωση.

Ο εργάτης εξακολουθεί να χρειάζεται διεύθυνση, αλλά πρέπει να προσεγγίζεται σαν εταίρος στην επιχείρηση, όχι σαν παιδί. Οι καινούργιες αυτές βιομηχανικές σχέσεις, εξαλείφοντας τη σχέση αντιπαλότητας μεταξύ υφισταμένων και ανωτέρων, δυσκολεύουν ολοένα περισσότερο τους πολίτες να υπερασπιστούν τον εαυτό τους εναντίον του κράτους ή τους εργάτες να αντισταθούν στις απαιτήσεις της μεγάλης εταιρείας.

Οι πολίτες δεν αναμένουν πια από τις εξουσίες να αρθρώσουν ένα σαφώς εκλογικευμένο κώδικα νόμου και ηθικής. Αυτές αρκούνται μόνο στην απαίτηση για συμμόρφωση των ανθρώπων στις συμβάσεις των καθημερινών συναλλαγών, επικυρωμένη από τους ψυχιατρικούς ορισμούς της φυσιολογικής συμπεριφοράς.

Η παρακμή της εξουσίας, ωστόσο, δεν οδηγεί στην κατάρρευση των κοινωνικών καταναγκασμών. Η οικονομική ανελευθερία, ήτοι η απειλή της απόλυσης από την μισθωτή εξάρτηση, είναι πάντα παρούσα. Απλώς αφαιρεί από τους καταναγκασμούς αυτούς την ορθολογική τους βάση.

Κι όταν ακόμα οι υποτακτικοί αντιλαμβάνονται συχνά ότι έχουν εξαπατηθεί, χειραγωγηθεί και χρησιμοποιηθεί, δυσκολεύονται να αντισταθούν σε μια βολική καταπίεση. Επιπλέον, με το παιχνίδι της διάχυσης της ευθύνης η εξουσία –κρατική ή εταιρική- εκχωρεί την τήρηση της πειθαρχίας σε άλλους, αυτοί να παίρνουν τις αντιδημοφιλείς αποφάσεις κι αυτή να διατηρεί τη θέση της ως φιλικός σύμβουλος στους από κάτω της.

… και στην οικογένεια

Η κατάρρευση της γονικής εξουσίας αντανακλά την κατάρρευση των παραδοσιακών ελέγχων και τη μετατόπιση από μια κοινωνία στην οποία οι αξίες της αυτοσυγκράτησης ήταν κυρίαρχες, σε μια άλλη, στην οποία εκτιμώνται περισσότερο οι αξίες της τρυφηλότητας.

Η επικράτηση των αρχών της τρυφηλότητας, συνέπεσε με την ανάγκη της μαζικής κατανάλωσης –alter ego της μαζικής παραγωγής- που έφερε η γιγάντωση των εταιρειών και οι νέες τεχνολογικές και οργανωτικές μορφές παραγωγής. Η διαφήμιση καλείται να δημιουργήσει τη μαζική ζήτηση, αναιρώντας τις παραδοσιακές αρχές της αυτοσυγκράτησης και της αποταμίευσης, προωθώντας τη μαζική κουλτούρα του ηδονισμού.

Η αποτυχία των γονέων να χρησιμεύσουν ως πρότυπα πειθαρχημένης αυτοσυγκράτησης και στη συνέχεια να συγκρατήσουν το παιδί, δεν σημαίνει ότι το παιδί μεγαλώνει χωρίς φόβο. Η παραίτηση του γονέα από την εξουσία εντείνει και δεν μετριάζει τον φόβο του παιδιού για την τιμωρία, ενώ ταυτίζει τις σκέψεις τιμωρίας πιο στέρεα από κάθε άλλη φορά, με το φάντασμα μιας αφηρημένης, αυθαίρετης, συνθλιπτικής βίας.

Η γονεική επιτρεπτικότητα άνθισε με την βιομηχανική παραγωγή που απομάκρυνε περισσότερο τον πατέρα από το σπίτι και μείωσε τον ρόλο που παίζει στη συνειδητή ζωή του παιδιού. Η μητέρα επιχειρεί να αναπληρώσει για το παιδί την απώλεια του πατέρα, αλλά συχνά ρυθμίζει όλες τις λεπτομέρειες της ζωής του με σχολαστικό ζήλο, που υπονομεύει την πρωτοβουλία του και καταστρέφει την ικανότητα του να αυτοβοηθηθεί. Δημιουργεί στο παιδί το συναίσθημα ότι «δεν έχει δικό του μυαλό», ενώ ταυτόχρονα η υπερπεριποιητικότητα της μητέρας καταλήγει σε φαντασιώσεις νηπιακής παντοδυναμίας που το ακολουθούν και στην ενήλικη ζωή του.

Οι γονείς το βρίσκουν ευκολότερο να επιτύχουν τη συμμόρφωση με δωροδοκία παρά να αντιμετωπίσουν τη συναισθηματική αναστάτωση που προκαλεί η καταστολή των αξιώσεων του παιδιού. Η επίφαση της επιτρεπτικότητας αποκρύπτει στην πραγματικότητα ένα άκαμπτο σύστημα ελέγχων, που είναι ακόμα πιο αποτελεσματικό επειδή αποφεύγει τις άμεσες αντιπαρατάξεις.

Επειδή οι αντιπαρατάξεις προκαλούν συζητήσεις για τις βασικές αρχές, οι γονείς όπως και οι κάθε είδους εξουσίες, αναθέτουν την πειθάρχηση σε κάποιον άλλο, έτσι ώστε οι ίδιες να προβάλλονται ως «πρόσωπα-διέξοδοι» και φίλοι. Ετσι προστρέχουν σε γιατρούς, ψυχολόγους και στα πρότυπα των φίλων του παιδιού για να επιβάλλον κανόνες και να φροντίζουν να τους τηρεί.

(Eπεξεργασία από το βιβλίο "Η κουλτούρα του Ναρκισσισμού" του Κρίστοφερ Λας, Εκδ.Νησίδες)

Θα την παλέψουμε

2011-05-30T14:49:00.000-07:00

Είτε με κατάθλιψη, είτε με πανικό, είτε με τον πόνο της ανεργίας, είτε απλά με τον φόβο της επόμενης μέρας, ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΜΕ. Θα βρούμε τον τρόπο μας:

μπαξέδες, κοινή κατσαρόλα, ανταλλαγές ειδών, δυο τρεις οικογένειες κάτω από την ίδια στέγη, συγκατοικήσεις εργένηδων, … Και θα περνάμε και καλά. Έχουμε, συγκριτικά πάντα, καταπληκτικό κλίμα, μια πανέμορφη χώρα κι ένα τσίπουρο που καίει κάθε καημό.

Το ερώτημα είναι ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΙΣΩΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΦΤΩΧΕΙΑ ΤΩΝ ΠΑΠΠΟΥΔΩΝ ΜΑΣ;

Από τον πόλεμο και μετά, δυο-τρεις γενιές πριν από μας έχτισαν σπίτια, εκμηχάνισαν την γεωργία και παράγουμε ασύγκριτα περισσότερα, τα πανεμιστήμια έβγαλαν επιστήμονες, στα εργοστάσια μπορούμε να παράγουμε του κόσμου τα καλούδια πανεύκολα. Με ποια λογική πάμε πίσω, στον τρόπο των παππούδων μας; Κάθε γενιά δούλεψε τα 40-50 χρόνια της και το αναμενόμενο είναι ο πλούτος να συσσωρεύεται στην κοινωνία και να κάνει πιο εύκολη τη ζωή των επόμενων γενεών. Αυτό το αυτονόητο γιατί δεν συμβαίνει σήμερα;

Ψάχνοντας την απάντηση –σε μια κουβέντα καφενείου- έφθασα στην μοιρασιά του πλούτου διαμέσου α) του κράτους που εισπράττει φόρους και προσφέρει υπηρεσίες και επιδόματα, β) των κερδών που παρακρατούν οι παραγωγοί βιομήχανοι σε βάρος των εργαζομένων και γ) των κερδών των μεσαζόντων εμπόρων στην διανομή των προϊόντων και των παρεχόντων διάφορες υπηρεσίες. Μόνο αν αυτοί οι τρεις δεν κάνουν δίκαιη μοιρασιά, εξηγείται το προηγούμενο παράλογο.

Το πρόβλημα είναι ότι και στην παγκόσμια κρίση του ’29, οι τότε αρχηγοί του κόσμου αναγκάστηκαν να ομολογήσουν ότι το πρόβλημα βρίσκονταν στο γεγονός ότι ο πλούτος είχε συγκεντρωθεί σε λίγα χέρια. Σε μια εποχή μαζικής παραγωγής, είχε χαθεί το χρήμα για τη μαζική κατανάλωση. Η εξαθλίωση και τότε κτύπησε κόκκινο. Ένα χρώμα, που με την συγκαιρινή σοβιετική επανάσταση του 1918, αποτέλεσε ένα διαρκή εφιάλτη για τους έχοντες, μέχρι το 1990 περίπου.

Η αυτονόητη συνταγή που εφαρμόστηκε μετά τον 2^ο παγκόσμιο πόλεμο -που αποτέλεσε ενδεχομένως την αναγκαία συνθήκη εξόδου από την κρίση, με απώτερο σκοπό και το κτύπημα της σοβιετικής ένωσης- ήταν η αναδιανομή του πλούτου. New Deal το βάφτισαν τότε, όπως στα καζίνο, ξαναμοίρασμα της τράπουλας. Οι συνδικαλιστές αντί να εκκαθαρίζονται, υπέγραφαν τεράστιες αυξήσεις μισθών, 50% του παραγόμενου πλούτου περνούσε μέσα από τα κρατικά ταμεία για να γίνει επιδόματα ανεργίας, παροχές υγείας, δημόσια έργα, …

1950-1980: ως οι «τριάντα ένδοξες» χρονιές έμεινε στην ιστορία αυτή η περίοδος. Χάρις στον παγκόσμια συμφωνημένο κανόνα του χρυσού (το χρήμα και ο πλούτος κάθε χώρας έχει σταθερή ισοτιμία με το χρυσό-μια λογική συνθήκη) και στο αυτονόητο ότι πρώτο μέλημα των κρατών είναι, το αυτονόητο, να εξασφαλίζουν την ισορροπία μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης.

Μέχρι που η Αμερική, μετά έναν πόλεμο που την εξάντλησε (Βιετνάμ), τσιγκλώντας συνεχώς την απειλή της «κόκκινης αρκούδας» και πουλώντας στον υπόλοιπο κόσμο «προστασία» με την στρατιωτική υπεροπλία της, επέβαλε σε όλον τον πλανήτη το πράσινο νόμισμα ως αποκλειστικό νόμισμα του διεθνούς εμπορίου και νόμισμα αναφοράς όλων των άλλων νομισμάτων.

Το 1980 λοιπόν είναι που το σύστημα –με τους τραπεζίτες να παίρνουν καθαρά κεφάλι από τους κλασικούς βιομήχανους και να επιβάλλονται στους πολιτικούς- αποφάσισε να αλλάξει την συνταγή που έδωσε τις «τριάντα ένδοξες». (Σημειωτέον ότι εμείς ως χώρα λόγω του εμφυλίου, βασικά, έχουμε μία υστέρηση σε όλα μιας εικοσαετίας περίπου).

Το αποφάσισε αφού, όμως, πρώτα με τις μπαρούφες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, της διαφήμισης - μαζικής κατανάλωσης και του ελεύθερου χρόνου, αλλά και με την στρατιωτική πειθαρχία στους χώρους δουλειάς και τις εκκαθαρίσεις κομμουνιστών και συνδικαλιστών (βλ. δολοφονίες, μακαρθισμό), κατάφερε να κάνει τους ανθρώπους παραζαλισμένους, αγχωμένους αλλά χορτάτους και ικανοποιημένους ΑΤΟΜΙΚΙΣΤΕΣ

Με όχημα τον δανεισμό υπαγόρευσαν στα κράτη να εφαρμόσουν τις νεοφιλελεύθερες συνταγές του λιγότερου κράτους, των λιγότερων παροχών, το χτύπημα των συνδικάτων και το ροκάνισμα της φιλεργατικής νομοθεσίας. Οι τραπεζίτες της Αμερικής, ελέγχοντας ήδη το μεγαλύτερο μέρος της πραγματικής οικονομίας, διεκδίκησαν και πέτυχαν την θέσπιση της πλήρους ανεξαρτησίας τους: οι κεντρικές τράπεζες των αναπτυγμένων χωρών δεν λογοδοτούν πλέον στις εκλεγμένες κυβερνήσεις, αλλά στο κονκλάβιο των κεντρικών τραπεζιτών. Τυπώνοντας ανέξοδα δολάριο, το χρησιμοποίησαν για την σύγχρονη μορφή της αποικιοκρατίας, να εξαγοράσουν κράτη μέσω του εξωτερικού δανεισμού.

Με την καινούργια συνταγή ο πλούτος ξαναμοιράστηκε σε βάρος των εργαζομένων. Η κλοπή έγινε ανώδυνα, γιατί ο αφιονισμένος καταναλωτής, ότι έχανε στην μοιρασιά, είχε τις τράπεζες τα τελευταία τριάντα χρόνια να του το προσφέρουν αφειδώς, ως καταναλωτικά και στεγαστικά δάνεια.

ΚΑΙ ΝΑΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ, ΚΑΤΑΧΡΕΩΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΦΤΩΧΟΙ.

Εμείς, στην αναπτυγμένη Δύση, με θέσεις εργασίας δυσεύρετες, εξαιτίας των ρομπότ κι εξαιτίας της μετανάστευσης των κεφαλαίων στην Άπω Ανατολή. Και οι υπάλληλοι των τραπεζιτών που ζητούν την ψήφο μας κάθε τέσσερα χρόνια, να μαζεύουν έξτρα φόρους για τους τόκους των δανείων που χρησιμοποιήθηκαν για να κρατηθεί το σύστημα τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Κι εμείς ως κατ’εθισμό αφιονισμένοι, καθόμαστε και τους βλέπουμε. Έρμαια των εξαγγελιών τους με την ανασφάλεια και την αγωνία του τι μας ξημερώνει. Με διαλυμένη περηφάνεια και χωρίς ίχνος αυτοεκτίμησης. Να ξεπροβοδίζουμε τα παιδιά μας στην ξενιτιά –«θεέ μου προστάτεψέ τα από τους ρατσιστές»- κι εμείς να μένουμε πίσω, παρέα με τους άθλιους της παγκόσμιας προσφυγιάς, να ακούμε τις κατάμαυρες καρακάξες να κηρύττουν τον πόλεμο.

Λες και οι απολυμένοι εργάτες δεν μπορούν με τις οικονομίες τους να ανοίξουν τον διακόπτη και να βάλουν μπροστά τις μηχανές.

Λες και στερέψαμε από μπράτσα και η γη σταμάτησε να δίνει τους καρπούς της.

Λες και τα σπίτια που έχτισαν οι πατεράδες μας δεν έγιναν για να στεγάσουν νέα ζευγάρια αλλά για να καταλήξουν «ανοίκιαστες ιδιοκτησίες» κάποιων.

Λες και το να αγοράζεις 10 και να πουλάς 12, που βάφτισαν οικονομική επιστήμη, θέλει πολύ μυαλό.

Λες και δεν ξέρουμε τα στραβά που θέλουν διόρθωμα ο καθένας στον χώρο που ζει ή εργάζεται.

Λες και μας ευνούχισαν ή μας έκαναν λοβοτομή και δεν μπορούμε να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας.

Από όλα αυτά τα «Λες…» μόνο στο τελευταίο η απάντηση είναι ΝΑΙ. Κι ήρθε ο καιρός να το παλέψουμε. Λίγοι-λίγοι στις παρέες, πολλοί μαζί στη δουλειά και στους δρόμους.

(Το παραπάνω κείμενο δεν γράφτηκε ως …επαναστατική διακήρυξη. Είναι απλά η μεταγραφή μιας κουβέντας που έγινε στο καφενείο του χωριού. Κι είναι εντυπωσιακό το πώς, όταν υπάρχει σεβασμός κι εμπιστοσύνη μεταξύ των συνομιλητών, μπορούν να ξεχαστούν οι κομματικές ταμπέλλες και να ομονοήσουν απλοί άνθρωποι στις τόσο απλές αλλά ταυτόχρονα επαναστατικές αλήθειες).

Οι μύθοι των κινδύνων από την χρεοκοπία

2011-05-30T05:30:00.000-07:00

Του Ι.Τουτουδάκη, από το Capital

Η χώρα θα εγκαταλείψει το ευρώ και θα πάει στη δραχμή.

Μην σας φοβίζουν με γκεμπελικές μεθόδους. Όποιος το ισχυρίζεται αυτό είναι επικίνδυνος (δεν υπάρχει κομψότερος χαρακτηρισμός) ή εξυπηρετεί άλλα συμφέροντα. Δεν μπορεί κανείς να επιβάλλει στην χώρα την δραχμή αν δεν το θέλει η ίδια. Η χώρα θα αναδιαρθρώσει κατόπιν συνεννόησης το χρέος και θα συνεχίσει να έχει ευρώ. Δεν μπορούν οι Ευρωπαίοι να την εκδιώξουν. Το ευρώ είναι νόμισμα σε κυκλοφορία στη χώρα, μόνο η χώρα μπορεί να το ανταλλάξει με άλλο νόμισμα. Άρα δεν κινδυνεύει κανείς από την δραχμή, είναι επιλογή για την χώρα αν την θέλει και όχι τιμωρία. Πιθανότερο ενδεχόμενο είναι η Ελλάδα στο ευρώ και η Γερμανία στο μάρκο.

Σε θεωρητικό επίπεδο η χώρα θα μπορούσε να πήγαινε στη δραχμή, κάνοντας ένα φορολογικό παράδεισο μέσα στην Ευρώπη. Αλλά αυτό είναι μια τεράστια συζήτηση. Λόγω, όμως, του ότι ο πολιτικός κόσμος είναι ανεπαρκής για τέτοια εγχειρήματα - εδώ δεν μπορεί να διαχειριστεί τα απλά - η συζήτηση για την δραχμή είναι εκτός τόπου και χρόνου. Οπωσδήποτε το νοικοκύρεμα πρέπει να γίνει εντός του Ευρώ.

Η ΕΚΤ θα κόψει τις γραμμές χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών και θα καταρρεύσουν.

Αν γίνει αυτό τότε η ΕΚΤ θα έχει βάλει μόνη της την υπογραφή για το τέλος του ευρώ. Μετά από ανάλογη κίνηση το μόνο σίγουρο είναι ότι την επομένη το πρωί θα είναι οι καταθέτες έξω από τις πορτογαλικές και ιρλανδικές τράπεζες (τουλάχιστον) ζητώντας τα λεφτά τους, οπότε αντίο ζωή. Απλά ένας εκβιασμός είναι και αυτός.

Ο Πρωθυπουργός αν είχε επίγνωση των ισορροπιών και συσχετισμού δυνάμεων θα έπρεπε να βγει αμέσως μετά τις δηλώσεις των τραπεζικών αξιωματούχων, που ανακινούν θέματα εκ του μηδενός και να τους εγκαλέσει στην τάξη. Πώς να το κάνει όμως όταν για δραχμή μιλάει ανεύθυνα και η κ. Δαμανάκη, συνεπικουρούμενη από την κ. Μπακογιάννη που βλέπει και αυτή το ίδιο «ρίσκο».

Ακόμη και σε ένα τέτοιο σκληρό μπρα ντε φερ η Τράπεζα της Ελλάδος μπορεί αυτή να ανοίξει γραμμή χρηματοδότησης στις ελληνικές τράπεζες με τα ίδια «μαϊμού», ανύπαρκτα χρήματα, που δανείζει σήμερα η ΕΚΤ. Το έκανε η Κεντρική Τράπεζα της Ιρλανδίας. Ούτως η άλλως όλα ένα παραμύθι στον ηλεκτρονικό υπολογιστή είναι, το έχουμε αναλύσει διεξοδικά πως έχει στηθεί το κόλπο από το 2000 και εντεύθεν σε προηγούμενη αρθρογραφία τα τελευταία χρόνια.

Τα παραπάνω βέβαια είναι παρατάσεις ζωής για τον παγκόσμιο ασθενή που κατέρρευσε το 2000 και είναι στην εντατική από τότε με τη μηχανική υποστήριξη των τρισεκατομμυρίων δολαρίων που βασικά τύπωσε η FED και ολίγων τυπωμένων από τις υπόλοιπες κεντρικές τράπεζες.

Η παγκόσμια επαναδιαπραγμάτευση των χρεών είναι επιβεβλημένη για να ορθοποδήσει το σύστημα και ο αγώνας της χώρας πρέπει να είναι η περίσωση όσων περισσότερων περιουσιακών στοιχείων είναι δυνατόν μέχρι να δοθεί η συνολική λύση στο παγκόσμιο Ponzi Scheme. Ο κόσμος, που είναι στους δρόμους μπορεί να επιταχύνει τις εξελίξεις με απίστευτη ταχύτητα.

Πρωταρχικός στόχος θα πρέπει να είναι η οικοδόμηση ενός κράτους βιώσιμου και παραγωγικού που να έχει πλεονάσματα και να μην εξαρτάται από αυτά τα τρωκτικά. Αυτό πρέπει να γίνει σε βάθος χρόνου με συγκεκριμένο πρόγραμμα και δικαιοσύνη για όλες τις τάξεις. Είδα ότι θύελλα αντιδράσεων ξεσήκωσε η πρόταση μου να μην γίνουν τώρα απολύσεις στους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά να τους μειώσει τους μισθούς, να τους αξιολογήσει και μετά να απολύσει σταδιακά, όπου χρειάζεται.

Η γκεμπελική μέθοδο του συστήματος, όμως, έχει πείσει με φασιστική γενίκευση ότι είναι όλοι κοπρίτες και πρέπει να μείνουν στο δρόμο. Αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος. Ο επιχειρηματίας μόνο να χάνει έχει από απότομη αύξηση της ανεργίας και μεγαλύτερη ύφεση. Έχει βέβαια και ένα όφελος: θα μειωθούν περαιτέρω τα μεροκάματα. Αλλά η οικονομία είναι μια αλυσίδα. Ανεργία άνω του 20% για την Ελλάδα είναι εξαιρετικά επικίνδυνη όχι μόνο για την οικονομία αλλά για την κοινωνική ειρήνη.

Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, που θέλουν να δουν τους δημοσίους ζητιάνους, επειδή έχουν πραγματικά ταλαιπωρηθεί από τους δεύτερους πρέπει να καταλάβουν ότι αν οι πρώτοι βγουν στην ανεργία άμεσα και σε μεγάλους αριθμούς, θα επηρεαστούν πτωτικά και τα δικά τους μεροκάματα. Όλα χρειάζονται ένα σχέδιο και χρόνο. Προβλήματα 30 χρόνων δεν λύνονται σε μήνες.

Ο λαός και οι δημοσιογράφοι, φερέφωνα και μη, απαιτούν αίμα δημοσίων υπαλλήλων και εγκαλούν την κυβέρνηση καθημερινά που δεν διώχνει κόσμο, αντί να την «πυροβολούν» που δεν έχει βάλει ένα κλέφτη στη φυλακή και δεν έχει δημεύσει μία περιουσία κάποιου που δηλώνει 30.000 ευρώ εισόδημα και έχει 5.000.000 ευρώ στην τράπεζα. Τα γερμανικά μέσα ανέφεραν ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι στην χώρα είναι αριθμητικά κάτω του μέσου όρου της Ένωσης. Το πρόβλημα είναι οι αργόμισθοι και η διαφθορά που εξακοντίζουν τις δαπάνες, όχι εν γένει ο δημόσιος τομέας.

Η πτώση των φορολογικών συντελεστών, δήθεν για να γίνουν επενδύσεις,

είναι άλλος μεγάλος μύθος. Στην Ελλάδα δεν γίνονται επενδύσεις διότι ο επενδυτής φοβάται ότι θα μπλέξει στα γρανάζια της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς ενώ το νομοθετικό πλαίσιο αλλάζει με εκπληκτική ταχύτητα. Δεν έχει να κάνει με τους φόρους. Πιθανόν προσαρμογές χρειάζονται για κίνητρα σε μη ανταγωνιστικούς κλάδους, όχι όμως συλλήβδην πτώση των συντελεστών.

Αυτή είναι και η μεγάλη αποτυχία της σημερινής κυβέρνησης και όχι ότι δεν πούλησε γρήγορα την δημόσια περιουσία για εισπρακτικούς λόγους.

Στην Γερμανία και την Γαλλία οι φόροι είναι 50% και γίνονται τεράστιες επενδύσεις. Τα Σκόπια και την Βουλγαρία δεν μπορείς να τους ανταγωνιστείς με το φορολογικό συντελεστή που είναι ήδη 0-10% για αυτές τις χώρες. Στην χώρα, επενδύσεις στην τουριστική βιομηχανία θα γίνουν, αν γίνουν ποτέ, διότι το πλεονέκτημα είναι το οικόπεδο Ελλάδα. Δεν χρειάζεται μικρός φόρος, μόνο σταθερό περιβάλλον.

Με συναίνεση ή χωρίς, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Η χώρα θα πνιγεί στην φτώχεια και ανυποληψία. Το βιωτικό επίπεδο ούτως ή άλλως πρέπει να μειωθεί διότι η χώρα ζει πάνω από τις δυνατότητες της, δυστυχώς ακόμη και σήμερα. Τουλάχιστον ας υπάρξει ένα μίνιμουμ επίπεδο συνεννόησης διότι η φτώχεια μπορεί να είναι ένα εφαλτήριο για εργασία και ανάπτυξη σε στέρεες βάσεις. Ο μεγάλος κίνδυνος είναι η κοινωνική αναταραχή με άγνωστες συνέπειες.

Το βάρος πέφτει πια στο πνευματικό κόσμο καθώς οι πολιτικοί δοκιμάστηκαν επανειλημμένως και φάνηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Πρέπει να βγουν μπροστά, να θέσουν την ατζέντα με τα πραγματικά ζητήματα και διλήμματα και να ξεγυμνώσουν τα ψευτοδιλήμματα και τους μονόδρομους, που παρουσιάζουν οι πολιτικοί σε αγαστή συνεργασία με το κατεστημένο των μίντια.

O Μίκης Θεοδωράκης έθεσε το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις σε επιστολή προς τους «Αγανακτισμένους του Συντάγματος». Άλλοι Μίκηδες, νεώτεροι με βιογραφικά, επιτυχημένοι, με όραμα, υπάρχουν για να αναλάβουν; Αυτό είναι το στοίχημα της χώρας και όχι η επόμενη δόση που οδηγεί στη μεθεπόμενη.

Πηγή:www.capital.gr

Σχέδιο

2011-03-13T14:24:00.000-07:00

«Η λειτουργία της οικονομίας δεν έχει την μοιραιότητα των φυσικών φαινομένων (όπως ο καιρός, ο σεισμός, κλπ).
Η άρχουσα τάξη –πολιτική και οικονομική- έχει πάντα, όπως ο αρχιτέκτονας, το σχέδιο. Κατά καιρούς το αναπροσαρμόζει, αλλά πάντα υπάρχει Σχέδιο».
---------------------------
Ενταξη στην ΕΟΚ,
κατάργηση βιομηχανικής πολιτικής και δασμών,
κολύμπι στα βαθιά για τους επιχειρηματίες.
Αποτέλεσμα: σταδιακή αποβιομηχάνιση (αυτοκινητοβιομηχανία, χημικές βιομηχανίες, κλπ)

Κοινή αγροτική πολιτική,
ποσοστώσεις στο γάλα και στις αγελάδες, ποσοστώσεις στη ζάχαρη, επιδοτήσεις εγκατάλειψης χωραφιών με φύτευση δένδρων, ξερίζωμα των αμπελιών, κλπ.
Αποτέλεσμα ερήμωσε η επαρχία.

Ερήμωση της υπαίθρου με στρατιές ανέργων και αποβιομηχάνιση στις πόλεις.
Λύση
α) από το πελατειακό κράτος/πολιτικούς με τη δημιουργία των νέων τζακιών (εργολάβων κι επιχειρηματιών) και τη δουλειά στο καθ’αυτού δημόσιο και
β) στο άσε τους χωριάτες να βρουν τον δρόμο τους μέσα στην μιζέρια της παραοικονομίας (μικρομαγαζάτορες, τεχνίτες, ελεύθεροι επαγγελματίες, κλπ).

Τα χρήματα που έλειπαν βρίσκονταν μέσα από το παζάρι με τους βόρειους:
α) θέλουμε το αντίτιμο της αποβιομηχάνισης που μας προκαλείτε (ΜΟΠ , ΚΠΣ και ΕΣΠΑ), για έργα υποδομών.
β) από τον εξωτερικό δανεισμό που ήταν διαθέσιμος απλόχερα.

Το χρέος μας απ'αυτόν το δανεισμό δήθεν πειράζει τους εταίρους μας.
--------------------------------
«Η οικονομία είναι πλέον ένα περίπλοκο πολυπαραμετρικό σύστημα, σε έντονη αλληλεπίδραση με τη λειτουργία των άλλων οικονομιών, με τις τράπεζες να αποτελούν την καρδιά του. Το «διάβασμα» της όμως διευκολύνεται όταν ξεχνάς τις θεωρίες και μελετάς τις διαδρομές του χρήματος».

«Θ΄ανταμώσουμι στου παζάρ΄»

2010-11-15T04:38:00.000-08:00

Μια φράση που αντιστοιχεί σε μια νοοτροπία μιας άλλης εποχής, όχι πολύ μακρινής, όταν οι άντρες μετά τη δουλειά βρισκόταν στην πλατεία και σχολίαζαν οτιδήποτε. Στα καφενεία και τις καφετέριες ως τόπο συνάντησης, εν είδει λαικής συναγωγής, όπου γινόταν ανταλλαγή εμπειριών γύρω από τη δουλειά και σχολίαζαν και τα κοινά. Κουτσομπόλευαν κι αυτοί, σαν τις γυναίκες τους οι οποίες ανταμώναν στα σπίτια ή στις αυλές των σπιτιών για τον καφέ, με ελαφρά διαφορετική θεματολογία. Η έξοδος από το ιδιωτικό σπίτι του καθενός και το αντάμωμα στη δημοσιά, σε δημόσιους χώρους, είναι αυτό που έχει αλλάξει σταδιακά τις τελευταίες δεκαετίες. Αρκεί μια βόλτα στο παζάρι σήμερα για να συνειδητοποιήσεις ότι ο κόσμος δεν κυκλοφορεί έξω.

Εντούτοις, το αντάμωμα στο παζάρι ή στον καφέ, η έξοδος από τον ιδιωτικό χώρο στην δημοσιά, συντελούσε τα μέγιστα στην κοινωνικοποίηση των κατοίκων, στην καλλιέργεια του αισθήματος του ανήκειν στο χωριό, στον έλεγχο ή επιβράβευση των ξεχωριστών συμπεριφορών, στην τέλεση των ζωτικών αναγκών ενγένει του πολιτικού όντος που είναι κατά τον Αριστοτέλη ο άνθρωπος. Η ζωντανή πόλη/χωριό είναι εκείνη όπου ο καθένας κάποιες ώρες της μέρας, ξεχνά τις αυστηρά προσωπικές του υποθέσεις κι ενδιαφέρεται να μάθει για τους άλλους και για τα κοινά. Η ψυχοθεραπευτική ωφέλεια του να απομακρύνεσαι από τα άμεσα προσωπικά σου προβλήματα έχει αναγνωριστεί από τους ειδικούς επιστήμονες.

Είναι ζωντανό ένα χωριό όταν ο μεγάλος δεν διστάζει να επιπλήξει ένα ξένο παιδί που παρεκτρέπεται, χωρίς να φοβάται ότι θα του παραπονεθούν οι γονείς του. Η συμμόρφωση στα γενικά αποδεκτά από το χωριό ήθη και έθιμα επιβάλλεται ως γενικός κανόνας και είναι ευθύνη του καθενός να επαναφέρει στην τάξη τον αποκλίνοντα. Η επιβεβαίωση όμως του γενικού κανόνα οφείλει να γίνεται συνεχώς και δεν μπορεί να γίνει παρά μέσα από την άτυπη συζήτηση και την συμφωνία, στα πλαίσια μιας ζωντανής κουβέντας η οποία έχει εκλείψει. Υπάρχουν χωριά στην περιοχή μας όπου το αντάμωμα στο παζάρι συνεχίζει να είναι ζωντανό. Οπου το παιδομάνι συνεχίζει να παίζει στους μαχαλάδες, χωρίς οι γονείς να ανησυχούν μη …κλέψουν το παιδί τους. Η αντίληψη ότι όπου και να πάει το παιδί κάποιος συγχωριανός θα το επιβλέπει, δεν αφήνει περιθώρια να περάσει η τηλεοπτική τρομοκρατία και το κλείδωμα των παιδιών στο σπίτι.

Στο χωριό μας, η ερήμωση της πλατείας αποδίδεται στην οικονομική κρίση. Ξεχνάμε ότι το φαινόμενο της ερήμωσης ξεκίνησε δεκαετίες πριν. Κατά την γνώμη μου οι δύο πρώτες δεκαετίες της μεταπολίτευσης, με τα τότε «πράσινα» και «μπλε» καφενεία (του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ για τους νεώτερους) ήταν η περίοδος που συντελέστηκε η μεγάλη αλλαγή. Ο μέχρι τότε δημόσιος διάλογος που σφυρηλατούσε την κουλτούρα του χωριού άλλαξε, χωρίς όμως να μπορέσει ο κόσμος να υιοθετήσει τον νέο λόγο που επέβαλλαν τα κόμματα μέσα από τα ηλεκτρονικά κυρίως μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ο ξύλινος λόγος των πολιτικών αθηναικών κομμάτων, δεν μπόρεσε να μεταφρασθεί στον νέο συμμετοχικό πολιτισμό που αναπτύχθηκε στην Ευρώπη. Όχι ότι πριν υπήρχε οποιαδήποτε μορφή πολιτικής συμμετοχής στο χωριό. Απλά, οι γνωστοί προύχοντες της δεξιάς του χωριού, όσο η εξουσία τους δεν αμφισβητούταν από κανένα, σχολιαζόταν από τους υπόλοιπους κατοίκους με το ονοματεπώνυμο τους και όχι με βάση την κομματική τους ταυτότητα. Όταν όμως στα πλαίσια της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας μας επήλθε η ενσωμάτωση των τοπικών αρχών στα πλαίσια των αθηνοκεντρικών κομματικών ιεραρχιών, ο κόσμος δεν μπόρεσε να εφεύρει τις νέες μορφές διαλόγου, συμμετοχής και ελέγχου των γεγονότων που επηρέαζαν την καθημερινότητα του.
Αυτή η ανικανότητα συμμετοχής, επηρεασμού και διαμόρφωσης των πολιτικών που τον αφορούσαν, σε συνδυασμό με την πρωτόγνωρη εμπάθεια της κομματικής αντιπαλότητας, υπήρξε η πρώτη αιτία που έκανε τον κόσμο να αποσυρθεί από την πλατεία και να κλειστεί στα σπίτια του.

Η δεύτερη βασική αιτία ήταν η οικονομική ανάπτυξη στο πέρασμα των πρόσφατων δεκαετιών και η προιούσα αστο-ποίηση των κατοίκων του χωριού μας. Η οικονομική ζωή στο χωριό μας βασιζόταν ανέκαθεν κατά βάση στο εμπόριο και στην δημόσια διοίκηση. Οπου αστός δεν είναι παρά ο νοικοκύρης που ένοιωθε να οδηγείται σταδιακά σε ένα εχθρικό ανταγωνιστικό περιβάλλον και δεν νοιαζόταν παρά μόνο για την αύξηση της προσωπικής του περιουσίας και ευμάρειας. Οι δεσμοί της «μεγάλης οικογένειας» σταδιακά χαλάρωναν, μέχρι που φθάσαμε στις στεγανοποιημένες σχεδόν «πυρηνικές οικογένειες» (δυο γονείς κι ένα-δυό παιδιά), με όλη την παθογένεια αυτού του μοντέλου που παρατηρούμε στις μεγάλες πόλεις (απομόνωση, απιστία, διαζύγια, , …). Η μη «διαπραγμάτευση» στο παζάρι των προσωπικών πιστεύω του καθενός και η απομόνωση εντός των σπιτιών ή στα πλαίσια στενών παρεών-καταφυγίων από την μοναξιά, έκαναν τους συγχωριανούς μας εύπιστο καταναλωτή στην τηλεοπτική προπαγάνδα των νέων life style.

Η αδυναμία εφεύρεσης νέων μορφών συμμετοχής και επηρεασμού των κοινών, καθώς και η μεταμόρφωση του χωρικού σε αστό που περιγράψαμε, είναι οι δύο αιτίες που οδήγησαν στην ερήμωση της πλατείας. Προσωπικά δεν είμαι από τους τακτικότερους θαμώνες των δημόσιων χώρων του χωριού μας. Με στεναχωρεί όμως τις φορές που βγαίνω να βλέπω αυτή την ερήμωση:
- συνταξιούχοι οι οποίοι ήταν αρκετά μεγάλοι να τους αγγίξουν οι πρόσφατες αλλαγές στις οποίες αναφερθήκαμε,
- μετανάστες που μεταφέρουν απλά την κουλτούρα των χωριών τους,
- κάποιοι πλατανάρχες νέο-προύχοντες κι
- ελάχιστοι αθεράπευτα υγιείς που αναζητούν την δημόσια συνεύρεση,
είναι τα μόνα πρόσωπα σήμερα της πλατείας.

Ωστόσο, η κοινωνία μας έχει μία θεσμική οργάνωση που επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητα μας. Οι αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου διαμορφώνουν τις αναπτυξιακές προοπτικές της περιοχής μας, το ύψος των δημοτικών τελών, κλπ., ενώ οι πολιτικές άλλων θεσμικών οντοτήτων επηρεάζουν την ποιότητα των παρεχόμων υπηρεσιών σε τομείς όπως η υγεία και η παιδεία. Θέματα πολύ σοβαρά για να τα εμπιστευόμαστε σε κάποιους που ανά τετραετία μας ζητούν να τους εκλέξουμε ως αντιπροσώπους μας, προκειμένου να αποφασίζουν «ανθ’ημών». Ο κόσμος μας δεν έγινε ξαφνικά ηθικός για να εμπιστευόμαστε εν τυφλώ τους αιρετούς εκπροσώπους μας. Παίρνονται αποφάσεις που μας αφορούν κι εμείς ούτε καν ενημερωνόμαστε. «Θα ξανανταμώσουμι στου παζάρ’, όμους, κι θα τα πούμι».

Πτωχεύουμε;

2010-09-09T00:41:00.000-07:00

Η ευημερία μας ως καταναλωτών, από την ένταξη μας στην τότε ΕΟΚ και μετέπειτα, στηρίχθηκε κατά κύριο λόγο στις κοινοτικές επιδοτήσεις και στον ξένο δανεισμό. Το χρήμα που έρρευσε στη χώρα μας απ΄τα δύο αυτά κανάλια ρευστότητας δεν ήταν, όμως, παρά το αντίτιμο για
- την αποβιομηχάνιση που ακολούθησε στη χώρα μας,
- την χρηματοδότηση των εξοπλιστικών και λοιπών κρατικών προμηθειών μας και
- την χρηματοδότηση των εισαγωγών καταναλωτικών ειδών απ’ τον πλούσιο βορά.
Το σύστημα στην ευρωπαική γειτονιά μας λειτουργούσε μια χαρά: μας δίναν επιχορηγήσεις και δάνεια για να πληρώνουμε τους βορείους Hochtief, Siemens, Μirage, Mercedes, Miele,… Ετρωγαν οι πολιτικοί μας τις μίζες τους, αλλά είχαμε κι εμείς στο σπίτι μας ηλεκτρική κουζίνα γερμανικής τεχνολογίας.

Την κυνικότητα του συστήματος την είxε διαβάσει καλά ο εκ των πλέον "ψαγμένων" πολιτικών μας Ανδρέας Παπανδρέου. Γι’αυτό και ο αγώνας του εξ αρχής ήταν για τα τότε Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα και στη συνέχεια τα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης. Ως αντικομμουνιστής, χρειαζόταν αυτή την ρευστότητα προκειμένου να εκμαυλίσει με τον Μαμμωνά, μια κοινωνία στην οποία ο διχασμός του μεταπολεμικού εμφυλίου ήταν ακόμα ολοζώντανος. Η διαφθορά διαχεόμενη από τα πάνω προς τα κάτω, με την μνημειώδη επίπληξη του Ανδρέα στο τότε διοικητή της ΔΕΗ Μαυράκη «είπαμε να κάνετε δωράκια στον εαυτό σας, αλλά όχι και του ύψους των 500 εκατ.» δεν ήταν παρά η διάχυση της κυνικότητας και της απληστίας της διεθνούς γεωπολιτικής, μέσα στο πολιτικό προσωπικό της τότε κυβέρνησης και από κει σε όλη την κοινωνία. Με το άφθονο εισρέον χρήμα επιχειρήθηκε να στηθούν και νέα φίλα προσκείμενα «τζάκια» (Κοσκωτάς, Κόκκαλης, Μπόμπολας, κά). Ενώ, ως μισθωτοί/καταναλωτές κι εμείς, απολαμβάναμε τα ψίχουλα του φαγοποτιού που είχαν στήσει σε συμπαιγνία οι πολιτικοί μας με τους βόρειο-ευρωπαίους.

Μέχρι που ξέσπασε η τραπεζική κρίση στην Αμερική το 2007 και τέθηκε θέμα ασφαλείας και των ευρωπαικών τραπεζών. Χωρίς να ξεχνάμε ότι το φόντο αυτών των προβλημάτων παρέμενε ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός αγγλοσαξώνων (ΗΠΑ και Αγγλίας) και Ε.Ε., ως προς την χειραφέτηση της Ε.Ε. με την απόκτηση κεντρικής νομισματικής πολιτικής και της ισχυροποίησης ενός ενιαίου νομίσματος ως αποθεματικό νόμισμα, του Ευρώ, το οποίο θα διεκδικούσε μερίδιο της πίττας από τις παγκόσμιες αποταμιεύσεις. Το αγλλοσαξωνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα κήρυξε την γενική επίθεση του κατά του Ευρώ, καταστρώνοντας μια πολύχρονη στρατηγική με σκοπό να καταστήσει αφερέγγυα τα ευρωπαικά κρατικά ομόλογα, χωρών που βρισκόταν στο αδύνατο υπογάστριο της Ε.Ε., τον αποβιομηχανοποιημένο νότο της. Το πρόβλημα με το εξωτερικό χρέος μας εν ολίγοις δεν θα ενοχλούσε κανένα, αν δεν ήμασταν ο πιο αδύνατος κρίκος της αλυσίδας της Ε.Ε. Το μένος των γερμανών εναντίον μας δεν οφείλεται σε καμιά εμπάθεια τους επειδή κάποιοι-κάποτε …γαμήσαμε τις τουρίστριες συζύγους. Την κατάρρευση των τραπεζών τους φοβήθηκαν και την διάλυση του Ευρώ. Tο μένος της προπαγάνδας τους σε θέματα ηθικής διάστασης (διαφθορά, συντεχνίες, συντάξεις,κλπ) δεν ήταν παρά ένα τσαμπουκάλεμα στους ομοιδεάτες συναδέλφους τους πολιτικούς για να τους ωθήσουν με το καλό (τις καταγγελτικές δηλώσεις) ή με το άγριο (επιτήρηση και μνημόνιο) στο να κάνουν αυτό που ήδη οι ίδιοι κάνουν όλες τις προηγούμενες δεκαετίες προς όφελος των καπιταλιστικών συμφερόντων.

Το πακέτο σωτηρίας μας δίνεται για ένα και μόνο σκοπό: να αποπληρώσουμε τα ομόλογα που λήγουν στην επόμενη τριετία και τα έχουν ως βραδυφλεγή βόμβα στους ισολογισμούς τους οι βορειοευρωπαικές τράπεζες. Να σώσουμε και τις ελληνικές τράπεζες, γιατί και αυτές σε μεγάλο ποσοστό (άνω του 50%) στους ίδιους βόρειους ανήκουν. Τα λεφτά μας τα δίνουν φορείς δημοσίων συμφερόντων των χωρών της Ε.Ε., δηλ. οι ευρωπαικοί λαοί. Γι’αυτό και ο Σλοβάκος πρόεδρος πολύ απλά αρνήθηκε, λέγοντας να πληρώσουν οι βορειοευρωπαικές τράπεζες που ωφελούνται από το πακέτο σωτηρίας της ελλάδας και όχι ο λαός της χώρας του. Το εθνικό λογιστήριο μας δεν κάνει παρά τον "τροχονόμο" σ’αυτά τα λεφτά. Κρατά κάτι για τα τρέχοντα ελλείμματα του προυπολογισμού μας και τα υπόλοιπα τα διανέμει στους ξένους που έχουν ομόλογα μας. Ο καημός των βορείων για το μνημόνιο και την πιστή εφαρμογή του είναι να φεύγουν όλα τα λεφτά έξω, ακριβώς όπως μας τα δίνουν. Μηδέν ελλείμματα ο στόχος λοιπόν, γι’αυτό και το ξεζούμισμα σε φόρους, πρόστιμα και πάλι φόρους.

Χρειαζόμαστε μια εσωτερική υποτίμηση μας είπε εξ αρχής ο ...σοσιαλιστής Στρος Καν του ΔΝΤ. Επειδή είναι αδύνατη η κλασική υποτίμηση λόγω ένταξης μας στη ζώνη Ευρώ, η λύση λέει είναι μέσω του περιορισμού της ζήτησης να φθάσουμε στα ίδια επίπεδα με την κλασική υποτίμηση. Οπερ σημαίνει, αν τώρα χρειαζόμασταν μία υποτίμηση της τάξης του 30%, θα πρέπει μέσω του περιορισμού της ζήτησης, να περιμένουμε να πέσουν οι τιμές σε όλα: στις τιμές των εστιατορίων, των ακινήτων, της εργασίας, σε όλα. Ο περιορισμός της ζήτησης στον δημόσιο τομέα ξεκίνησε με την αύξηση της φορολογίας και την πάταξη τα φοροδιαφυγής, την μείωση των μισθών των υπαλλήλων, την περικοπή όλων των δαπανών, την «εξυγίανση» του ασφαλιστικού με τη μείωση των συντάξεων, κλπ. Στον ιδιωτικό τομέα με την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας με τις απολύσεις/ανεργία/μείωση διαθέσιμου εισοδήματος προς κατανάλωση, καθώς και με την κατάργηση προστατευτικών ρυθμίσεων του ύψους των αμοιβών (κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, ορίου απολύσεων, ύψους αποζημίωσης απόλυσης, κλπ). Μόνο που το στέγνωμα της ρευστότητας της αγοράς πέφτει σαν πέλεκυς επί δικαίων και αδίκων, με αμφίβολη αποτελεσματικότητα.

Είναι συζητήσιμο αν οι με τον αέρα του μεταπτυχιακού φοιτητή υπουργοί μας ενεργούν ως εντεταλμένα όργανα των ξένων κέντρων εξουσίας ή αν ειλικρινά πιστεύουν στην αποτελεσματικότητα των πολιτικών του μνημονίου. Δεν είναι δυνατόν π.χ. να αυξάνουν την φορολογία στα καύσιμα ή στα τσιγάρα σε τέτοιο βαθμό και να εκπλήσσονται που καταβαραθρώνονται τα σχετικά φορολογικά έσοδα. Η καμπύλη της ελαστικότητα της ζήτησης ως προς το ύψος των τιμών είναι απ’τα πρώτα μαθήματα κάθε πρωτοετούς οικονομολόγου φοιτητή. Αυτοί δεν το πρόβλεψαν. Αρα το πιθανότερο είναι να πρόκειται για εντεταλμένα όργανα της ευρωπαικής/παγκόσμιας ελίτ, που αφού κάνουν τη δουλειά τους όλο και κάποιο ίδρυμα του εξωτερικού θα βρεθεί για να συνεχίσουν την καριέρα τους, ομοτράπεζοι και ομοκρέββατοι με τους ξένους ομοίους τους, στις καλά φυλασσόμενες βίλες τους.

Εν τω μεταξύ η ελληνική κοινωνία πτωχεύει. Μαγαζιά που δεν πατά πελάτης, βιοτεχνίες που δεν χτυπά το τηλέφωνο, οικονομίες ζωής που χάνονται με μια υπουργική απόφαση (φορτηγατζήδες), νοικοκυριά που διακόπτουν τις σπουδές των παιδιών τους. Και ο πληθωρισμός, πληθωρισμός. Γιατί παρόλη την πτώση της ζήτησης, η καρτελοποίηση της ελληνικής οικονομίας επιτρέπει στους εμπόρους και βιομηχάνους να αναβάλλουν επ’ άπειρο τον πόλεμο τιμών που θα ανέμενε κανείς απ’αυτούς αν λειτουργούσε ο ανταγωνισμός.

Ενας Αντρίκος ή ένας Ερντογάν θα ήταν μια λύση. Ανθρωποι που θα έλεγαν εξαρχής στους ξένους πιστωτές μας ότι "αφού το πάρτυ τελείωσε, καθίστε να καθαρίσουμε μαζί". Ότι σας χρωστάμε, επί κοινή ωφελεία ξοδεύτηκε, οπότε αρκεστήτε στο 50-70% της ονομαστικής αξίας των ομολόγων μας, με ένα άλλο προγραμματισμό αποπληρωμής και χαίρεται. Επιστροφή στη δραχμή και αδυναμία δανεισμού μας για 2-3 χρόνια από το εξωτερικό. Εν τω μεταξύ ο εθνικός μας Ερντογάν θα έστελνε στον αγύριστο το ΔΝΤ, όπως έκανε και η γείτονα και θα ακολουθούσε μια εξίσου σκληρή πολιτική δημοσιονομικής εξυγίανσης που θα επέτρεπε και στη χώρα μας να τρέξει με ποσοστά αύξησης του ΑΕΠ της τάξης του 10%. Και όχι να μας κοροιδεύουν ότι το δράμα μας θα κρατήσει μέχρι το 2012 και μετά θα τρώμε με χρυσά κουτάλια. Γιατί αυτό που συμβαίνει στην περίπτωση μας μοιάζει περισσότερο με το βασανιστήριο της σταγόνας. Κολλημένοι στον πάτο του καζανιού, για χρόνια πολλά και τα μέτρα να πέφτουν το ένα μετά το άλλο πάνω μας, με τον ρυθμό απλώς να αλλάζει. Τη στιγμή που η εφάπαξ πτώχευση κι έξοδος από το Ευρώ, ναι μεν δεν θάρεσε καθόλου στους ξένους βόρειους φίλους μας που θάβλεπαν τις τράπεζες τους να κλυδωνίζονται, για μας όμως θα ήταν μια κάποια λύση. Μόνο που τότε θα χρειαζόμασταν μια άλλου είδους κυβέρνηση, με εθνικοπατριωτικά χαρακτηριστικά, που θα προστάτευε την εθνική παραγωγή από τον ανταγωνισμό των εισαγόμενων και θα έκανε χρηστή διαχείριση τόσο των φόρων μας, όσο και του νομισματοκοπείου που θα ξαναποκτούσαμε.

Σήμερα, η ανθελληνική προπαγάνδα κόπασε και πήρε τη θέση της μια σύγχυση δημοσιευμάτων, όπου ο μεν Γιωργάκης βαφτίζεται από τους γερμανικούς Financial Times ως «ο άνθρωπος μας στην Αθήνα» η δε κυβέρνηση επαινείται ότι κάνει τη δουλειά παραπάνω από καλά . Οι έπαινοι για τους πολιτικούς μας , ο θαυμασμός τους για την ανοχή της κοινωνίας μας και οι διαβεβαιώσεις τους ότι η Ελλάδα θα τα καταφέρει (ξένες κυβερνήσεις και τραπεζίτες), αναιρούνται από τις εκτιμήσεις των ανεξάρτητων διεθνών σχολιαστών και τις ανακοινώσεις αναγνωρισμένων κι έγκυρων θεσμών όπως το γερμανικό IFO ή η αμερικάνικη PIMCO, ότι το 2012-13 μας περιμένει αναδιάρθρωση χρέους και έξοδος από το Ευρώ. Οι έπαινοι και οι καθησυχαστικές δηλώσεις των βόρειων πολιτικών και τραπεζιτών είναι απαραίτητες μέχρι να ξεφορτωθούν οι τράπεζες του βορρά τα ομόλογα μας. Και είναι το λιγότερο που μπορούν να κάνουν για τους πολιτικούς μας που εκτελούν τις εντολές του μνημονίου κατά γράμμα. Η αλήθεια όμως βρίσκεται στις δηλώσεις των έγκυρων τεχνοκρατών, που αναλύουν το μίγμα της ακολουθούμενης πολιτικής του μνημονίου, βλέπουν ότι δεν βγαίνει η αριθμητική και προεξοφλούν την πτώχευση. Αλλωστε, ειδικά για την περίπτωση μας, οι αγορές αρνούμενες να αγοράσουν σήμερα τα ομόλογα μας με την απόδοση του 11,50% ετησίως, το ίδιο πράγμα λεν. Δεν τοποθετούν κεφάλαια στα ομόλογα μας μ’ αυτή την τρελή απόδοση, γιατί προεξοφλούν πτώχευση και φοβούνται ότι θα μείνουν με τον μουτζούρη.

Αρα, κυρίες και κύριοι, η αυλαία του Ευρώ ετοιμάζεται να πέσει το τέλος 2012, αρχές ’13, όταν θάχει απορροφηθεί το πακέτο στήριξης, θα βγουν οι μεταπτυχιακοί υπουργοί μας να δανειστούν ως κράτος και θα βρουν τα ίδια και υψηλότερα απαγορευτικά επιτόκια των αρχών του 2009, τα οποία μας οδήγησαν στο μνημόνιο. Γι’αυτό και οι μεγαλοκαταθέτες ψάχνονται σαν τα ποντίκια σε πλοίο που βουλιάζει και βγάζουν τα λεφτά τους σε ξένες τράπεζες και πολλοί μικροκαταθέτες τα βάζουν σε θυρίδες τραπεζών ή στο σεντούκι. Γιατί η επιστροφή στη δραχμή και άσχετα από την εσωτερική υποτίμηση που θάχει φάει η καμπούρα μας μέχρι τότε, θα συνοδευτεί από μία ακόμα βαρβάτη υποτίμηση. Το μόνο που θα απέτρεπε αυτή την εξέλιξη θάταν η έγνοια των βορείων μη τυχόν και η πτώχευση της Ελλάδας παρασύρει ως ντόμινο και τις άλλες χώρες-«γουρούνια» του νότου και μαζί μ’αυτές όλο το τραπεζικό τους σύστημα. Το σενάριο αυτό θα σήμαινε νέο πακέτο σωτηρίας (τίνος;) και συνέχιση της επιτήρησης. Θα σήμαινε συνέχιση της πολιτικής του μνημονίου με επαχθέστερους ακόμη όρους.

Το μόνο που θα μας σώσει, ψυχοθεραπευτικά όμως μόνο, είναι μια ανέλπιστη σπίθα, στυλ Γρηγορόπουλου, που θα προκαλέσει την αγανάκτηση του κόσμου να εκφραστεί. Το πιθανότερο είναι ότι αυτή τη φορά δεν θα είναι τα απηυδισμένα παιδιά μας που θα πετούν τις πέτρες, ούτε οι θύρες κουκουλοφόρων "φιλάθλων" που θα σπάν τις τράπεζες. Στην Αργεντινή ήταν οι κυρίες με τις κατσαρόλες που βγήκαν στους δρόμους και οι κοστουμαρισμένοι με τα σφυριά που σπάγαν τις τζαμαρίες των τραπεζών. Οι νοικοκυραίοι που κλείσαν τα μαγαζιά τους και οι ανένταχτοι πολιτικά άνεργοι είναι που θα κάνουν το νταβαντούρι. Η συντεταγμένη αριστερά είναι πιθανόν να συνεχίζει και μέσα στην αναμπουμπούλα να μετρά την αύξηση …της εκλογικής της δύναμης και να καλεί σε ανατροπή, αντί να καλεί στο χτίσιμο ενός κάποιου καινούργιου συστήματος. Ο διαποτισμένος από το χρήμα έλληνας μικροαστός (εργάτης ή βιοτέχνης), που έχει ήδη δει τι σημαίνει ανατροπή στην οικογενειακή και προσωπική του ζωή, προσκαλείται από τις αφίσες σε ανατροπή. Τη στιγμή που αυτός εναγωνίως ψάχνει εναλλακτικές προτάσεις για ανασύνταξη παντού. Πρέπει να είναι πολύ βολεμένοι με το μαγαζάκι τους οι αριστεροί σύντροφοι μας για να κάνουν τέτοια επικοινωνιακά (;) λάθη. Γιατί τελικά όπως και στην Αργεντινή 2-3 χρόνια μετά την κρίση, ο λαός επανέφερε στην εξουσία τους ίδιους πολιτικούς που την προκάλεσαν, έτσι θα γίνει κι εδώ. Εκτός, κι αν…

Ανθρωποθυσίες σε αρχαίες θρησκείες

2010-08-26T15:17:00.000-07:00

Όπως τα παιδιά, μεγαλωμένα μέσα στον δαρβινισμό και στα πειράματα και θεωρίες τύπου big bang, αδυνατούν να κατανοήσουν τις θρησκευτικές μυθοπλασίες για την γένεση και την δημιουργία του κόσμου,
το ίδιο και τα μεγαλύτερα παιδιά, οι φίλοι μου οι πενηντάρηδες, παρόλο μαθημένοι τριάντα χρόνια να διαχειρίζονται το χρήμα, αδυνατούν να κατανοήσουν την σύγχρονη μεταφυσική της οικονομικής ειδησεογραφίας.

Ακόμα και κάποιοι με μεταπτυχιακά στα οικονομικά πολύ συχνά αναγκάζονται να μπουν στην διαδικασία να σταματούν την ανάγνωση, για περίπλοκους συλλογισμούς, προκειμένου να αποκρυπτογραφήσουν το "τι θέλει να πει ο ποιητής", τι σημαίνει δηλ. η «βαρυσήμαντη» οικονομική είδηση που μόλις διάβασαν. Οι οικονομικοί αναλυτές και οι πολιτικοί που οικονομολογούν δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να προσπαθούν να μετατρέψουν τους απλούς πολίτες σε οικονομολόγους των προφανών αληθειών: “αφού τα ασφαλιστικά ταμεία έχουν ελλείμματα πρέπει να μειωθούν οι συντάξεις», «αν ο όποιος ΟΣΕ γράφει ζημίες, να απολυθούν υπάλληλοι και να πουληθεί σε ιδιώτες». Πρόκειται για χρήση μιας κατ’επίφαση οικονομικής επιστήμης που αποκλειστικό στόχο έχει την απόσπαση της κοινωνικής συναίνεσης σε μια ασκούμενη πολιτική που δεν προκύπτει από καμία ...επιστημονική διαδικασία μαθηματικής απόδειξης.

Πώς να πείσεις την κοινωνία, για παράδειγμα, ότι μια επιχείρηση όπως η ΔΕΗ, η οποία στην τελική κάνει την δουλειά της ικανοποιητικά -αν εξαιρέσεις κάποια black out που συμβαίνουν όμως πολύ συχνότερα σε χώρες όπου ιδιωτικοποιήθηκε πλήρως η ενέργεια (βλ.Καλιφόρνια των ΗΠΑ)- παράγει κέρδη και αποτελεί περιουσία όλων μας, θα πρέπει να εκχωρήσει λιγνιτικά αποθέματα σε μεγαλο-ιδιώτες, για τους οποίους μάλιστα το δημόσιο θα αυξήσει και τα τιμολόγια ρεύματος που πληρώνουμε όλοι μας;
Πώς να πείσεις τον ανειδίκευτο ή και ειδικευμένο, τον τριαντάρη ή και τον πενηντάρη, ότι δεν μπορούν να δουλεύουν, να κερδίζουν τη ζωή τους, επειδή έτσι θέλουν οι πολιτικοί μας, λέγοντας ότι αυτό υπαγορεύουν κάποια ξένα αφεντικά;

Ένας αμερικάνος νομπελίστας οικονομολόγος, ο Κρούγκμαν, -ο οποίος αν δεν ήταν του συστήματος ούτε στον ύπνο του θα έβλεπε ποτέ βραβείο Νόμπελ- έφτασε σε τέτοιο σημείο απόγνωσης και ενοχής (?) με την ακολουθούμενη πολιτική, που έγραψε το εξής καταπληκτικό άρθρο:

“Οπως κοιτάζω αυτό που σήμερα θεωρείται υπεύθυνη οικονομική πολιτική, μια εικόνα σχηματίζεται συνεχώς στο μυαλό μου.
Ξέρω πως είναι υπερβολική, αλλά υπάρχει: Η ελίτ της πολιτικής –κεντρικοί τραπεζίτες, υπουργοί Οικονομικών, πολιτικοί που παρουσιάζονται ως υπερασπιστές της δημοσιονομικής αρετής–- ενεργούν σαν ιερείς κάποιας αρχαίας θρησκείας, απαιτώντας από εμάς ανθρώπινες θυσίες για να καθησυχάσουν την οργή αόρατων θεών.
Ναι, σας είπα πως η εικόνα είναι υπερβολική. Ομως, ανεχτείτε με για λίγο.
Στα τέλη του περασμένου έτους, η κοινή γνώμη επί της οικονομικής πολιτικής έκανε απότομη στροφή δεξιά. Οσο κι αν οι μεγάλες οικονομίες του κόσμου μόλις τότε είχαν αρχίσει να ανακάμπτουν, όσο κι αν η ανεργία παρέμενε σε καταστροφικά υψηλά επίπεδα σε μεγάλο μέρος των ΗΠΑ και της Ευρώπης, η δημιουργία θέσεων εργασίας έπαψε να βρίσκεται στην ατζέντα. Αντιθέτως, μας είπαν, οι κυβερνήσεις όφειλαν να στρέψουν όλη τους την προσοχή στη μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων.
Οι αμφισβητίες τόνισαν πως η περικοπή των δαπανών σε μια οικονομία υπό κάμψη δεν βελτιώνει τις μακροπρόθεσμες δημοσιονομικές προοπτικές, ενώ μάλιστα μπορεί να τις επιδεινώσει πνίγοντας την οικονομική ανάπτυξη. Ωστόσο, οι «Απόστολοι» της λιτότητας απέφυγαν κάθε προσπάθεια να κάνουν την αριθμητική πράξη. Αφήστε τους αριθμούς, είπαν: Χρειάζονται άμεσες περικοπές δαπανών για να οχυρωθούμε απέναντι στους «εκτελεστές με τα ομόλογα», επενδυτές που, παίρνοντας τον νόμο στα χέρια τους, θα στρέψουν τη σκανδάλη κατά των σπάταλων κυβερνήσεων, εκτινάσσοντας το κόστος δανεισμού και ανοίγοντας τον δρόμο στην κρίση. Δείτε την Ελλάδα, παρότρυναν…..” H συνέχεια εδώ.

Μόνο που οι αόρατοι θεοί, «οι εκτελεστές με τα ομόλογα», έχουν και ονοματεπώνυμο, όπως πολύ εύστοχα είχε πει η Γαλλίδα υπουργός οικονομικών. Μόνο που οι αόρατοι θεοί αυτής της πανάρχαιας θρησκείας της ιδιοκτησίας και του κέρδους, κατορθώνουν τελικά κι έχουν τις ανθρωποθυσίες που θέλουν (βλ.την προηγούμενη ανάρτηση για τις αυτοκτονίες). Κι αυτό γιατί, ακόμα κι εμείς, οι γενικώς άθεοι, έχουμε μπει στο τρυπάκι τους να οικονομολογούμε αναπαράγοντας τα επιχειρήματα των αποστόλων του συστήματος. Ζήτω η αρχαία θρησκεία του κέρδους, λοιπόν, ζήτω ο Μαμμωνάς κι ας θυσιαστούν και μερικοί συνάνθρωποι μας. Αρκεί να μην είμαστε εμείς αυτοί.

Το δίχτυ

2010-08-11T00:26:00.000-07:00

«Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς
κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει,
μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι»

Οταν είδα την παρακάτω φωτογραφία, νόμισα ότι τα δίχτυα μπήκαν για να προστατεύουν τους ανυποψίαστους πεζούς από σκουπίδια που πέφτουν απ’τον ...ουρανό.

Ο ανατριχιαστικός τίτλος όμως που την συνόδευε στο σχετικό δημοσίευμα ήταν «Προσπάθεια για βελτίωση των συνθηκών. Δίχτυα τοποθέτησε η Foxconn για να αποτρέψει τις αυτοκτονίες των εργατών της». Και συνέχιζε το δημοσίευμα:

"Ενας ακόμη εργαζόμενος της Foxconn Technology, στην πόλη Σενζέν της νότιας Κίνας, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει -την Πέμπτη- ανεβάζοντας σε 13 τα άτομα, που αυτοκτόνησαν ή αποπειράθηκαν να αυτοκτονήσουν από την αρχή του έτους.

Το γεγονός ότι όλα τα συμβάντα αφορούν εργαζομένους κάτω των 25 ετών δημιουργεί εύλογα ερωτήματα. Εκπρόσωποι συνδικαλιστικών οργανώσεων κάνουν λόγο για εξοντωτικά ωράρια εργασίας και στρατιωτικού τύπου πειθαρχία, ζητώντας τη διεξαγωγή ανεξάρτητης έρευνας για τα αίτια των αυτοκτονιών και τις συνθήκες εργασίας στη Foxconn.

«Η γραμμή παραγωγής της Foxconn είναι τόσο καλά σχεδιασμένη, ώστε οι εργαζόμενοι δεν σταματούν ούτε δευτερόλεπτο, την ώρα της δουλειάς», καταγγέλλει ο Λι Τσιάνγκ, επικεφαλής του China Labor Watch, οργάνωσης για τα εργασιακά δικαιώματα ε έδρα τη Νέα Υόρκη, στην International Herald Tribune. Αυτήν την εκδοχή ενισχύουν πρόσφατα δημοσιεύματα του κινεζικού Τύπου, τα οποία αναφέρονται λεπτομερώς στις σκληρές συνθήκες εργασίας στα εργοστάσια της εταιρείας. Μερικά από αυτά περιγράφουν το αβάσταχτο βάρος που καλούνται να σηκώσουν οι εργαζόμενοι, προκειμένου να ανταποκριθούν στους απαιτητικούς ρυθμούς παραγωγής, να προσαρμοστούν στις κοινοβιακές συνθήκες διαβίωσης και να συμβιβαστούν με το πενιχρό εισόδημα των 150 δολαρίων τον μήνα.

Ο πρόεδρός της Τέρι Γκου, ο οποίος επισκέφθηκε -την Τετάρτη- τις εγκαταστάσεις της εταιρείας όπου εργάζονται και διαμένουν πάνω από 300.000 άνθρωποι, κυρίως εσωτερικοί μετανάστες από τις αγροτικές περιοχές της Κίνας, υποσχέθηκε ότι θα κάνει ό, τι μπορεί, προκειμένου να αποφευχθούν άλλα παρόμοια περιστατικά. Αλλωστε, πάγια θέση της εταιρείας είναι ότι δεν υπάρχει μία και μόνη ξεκάθαρη αιτία των αυτοκτονιών, αλλά ότι αυτές οφείλονται κυρίως σε προσωπικά προβλήματα - και όχι όπως λέγεται στο αυταρχικό διοικητικό σύστημά της. Αυτά στον καπιταλιστικό παράδεισο της Κίνας".

Στην Γαλλία, όμως, δεν βάζουν δίχτυα, γιατί έχουν το κοινωνικό κράτος που …προστατεύει τους εργαζόμενους. "Με καθυστέρηση αρκετών μηνών -και πολύ αργά για μερικούς υπαλλήλους της France Telecom- η γαλλική δικαιοσύνη αποφάσισε να διερευνήσει τις ενδεχόμενες ευθύνες τού άλλοτε μονοπωλίου τηλεπικοινωνιών της χώρας στην αυτοκτονία ενός στελέχους του τον περασμένο Αύγουστο. Πρόθεσή της είναι να κρίνει αν θα δικασθεί η γαλλική εταιρεία τηλεπικοινωνιών για φόνο εξ αμελείας στην περίπτωση του αυτόχειρα Νικολά Γκρενοβίλ, που άφησε σημείωμα στο οποίο επέρριπτε στην εταιρεία την ευθύνη για την κατάθλιψη που οδήγησε στην αυτοκτονία του τον περασμένο Αύγουστο. (…)

Εκείνο που επιβαρύνει τη θέση της γαλλικής εταιρείας και έχει συγκλονίσει τη γαλλική κοινωνία είναι πως ο Γκρενοβίλ δεν ήταν παρά ένας από το σύνολο των 37 υπαλλήλων της France Telecom που κατέφυγαν στην ακραία λύση της αυτοχειρίας τη διετία 2008-2009. Και μόνον ο αριθμός αυτός θα έπρεπε να έχει κινήσει νωρίτερα τις υποψίες των αρχών.

Μετά την ιδιωτικοποίησή της το 1997, η France Telecom βρίσκεται σε μια διαδικασία αναδιάρθρωσης με σκοπό τον ανασχηματισμό της σε σύγχρονη και ανταγωνιστική εταιρεία τηλεπικοινωνιών, ικανή να ανταγωνιστεί στο διεθνές περιβάλλον και την αγορά του Ιντερνετ. (…) σε πολλές περιπτώσεις η France Telecom επέλεξε να μεταθέσει υπαλλήλους της σε άλλες θέσεις, με συχνά διαφορετικό αντικείμενο από εκείνο της προηγούμενης εργασίας τους. Σύμφωνα με τα συνδικάτα των εργαζομένων SUD-PTT και CGT, η αναδιάρθρωση έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στις αυτοκτονίες των στελεχών της εταιρείας". (…)

Αλλά και στην Ελλάδα «Διπλασιάστηκαν οι αυτοκτονίες... Δύο αυτόχειρες την ημέρα, στην Ελλάδα του 2010, έναντι ενός του 2009», σύμφωνα με στοιχεία από τη Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία (1018), που λειτουργεί η ΜΚΟ Κλίμακα υπό την αιγίδα του υπουργείου Υγείας. «Εχουν τουλάχιστον διπλασιαστεί, εάν όχι τριπλασιαστεί», λέει ο κλινικός ψυχολόγος της Κλίμακας κ. Αρης Βιόλατζης, αναφέροντας ότι από περίπου μία την ημέρα που ήταν η συχνότητα των αυτοκτονιών το 2009, σήμερα έχουν ξεπεράσει τις δύο.
Το προφίλ των ανθρώπων που τηλεφωνούν ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με αυτό εκείνων που προχωρούν στο απονενοημένο διάβημα. «Είναι άνθρωποι μέσα στην παραγωγική διαδικασία, άνθρωποι με ευθύνες, οικονομικές υποχρεώσεις, οικογένειες, δάνεια. Είναι άνθρωποι που νιώθουν ότι χάνουν την ταυτότητά τους», εξηγεί ο κ. Βιόλατζης. «Ανδρες που δεν βγάζουν χρήματα ικανά να υποστηρίξουν τις οικογένειές τους και αισθάνονται ότι χάνουν τον ρόλο τους. Ανθρωποι που ζουν μια κρίση ταυτότητας. Ανθρωποι πάντως που έχουν ήδη ψυχολογικά ή ψυχιατρικά προβλήματα».
Σύμφωνα με τα στοιχεία, περισσότερο ευάλωτη στην αυτοκτονία είναι η ηλικιακή ομάδα των 35-55.
Οσοι τηλεφωνούν στη γραμμή παρέμβασης της Κλίμακας είναι άνθρωποι που βρίσκονται σε απόγνωση, σε απελπισία. Νιώθουν ότι είναι βάρος στους άλλους, ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται γι' αυτούς. «Οι δεσμοί τους έχουν διαταραχθεί και αυτό είναι που παράγει τον αυτοκτονικό ιδεασμό». Τι είναι όμως αυτό που θα κάνει κάποιον να προχωρήσει την τελική ευθεία;

«Η αυτοκτονία είναι πολυπαραγοντικό φαινόμενο, δεν μπορούμε δηλαδή να τη σχετίσουμε μόνο με την οικονομική κρίση” συνεχίζει ο ...επιστήμων κος Βιολατζής, για να συμφωνήσει απόλυτα με τον πρόεδρο της Foxconn Τέρι Γκου που μας είπε παραπάνω “ότι δεν υπάρχει μία και μόνη ξεκάθαρη αιτία των αυτοκτονιών, αλλά ότι αυτές οφείλονται κυρίως σε προσωπικά προβλήματα - και όχι όπως λέγεται στο αυταρχικό διοικητικό σύστημά της».

Μου σκίζει τ'αυτιά η βουβή κραυγή του αποχαιρετισμού για το τελευταίο ταξίδι.
Οι "πολυπαραγοντικές προσεγγίσεις του αυτοκτονικού ιδεασμού" μ'αφήνουν παγερά αδιάφορο μπροστά στα ορφανά και χηρευμένους-ες, που χάνουν τόσο αναίτια τους -κατά κανόνα πιό ευαίσθητους- πολυαγαπημένους ανθρώπους τους.
Ο εξευτελισμός στην εργασία μιας αξιοπρεπούς ζωής και η ανεργία, ως ωμός εκβιασμός και οδυνηρό βίωμα, οπλίζουν όπλα, στήνουν αγχόνες, σμπρώχνουν στο κενό.
Κι εμείς νοιώθουμε μοντέρνοι, σύγχρονοι, αναμασώντας την επίσημη προπαγάνδα για άρση της μονιμότητας στο δημόσιο.
Νόμιζα ότι το δικαίωμα στην εργασία και στην ζωή, είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο. Κι ότι ο πολιτισμός μιας κοινωνίας κρίνεται από τον τρόπο που συμπαραστέκεται στα πιό αδύναμα μέλης της.
Με τα δεδομένα των μαζικών αυτοκτονιών, που οφείλονται στις συνθήκες εργαασίας και στην ανεργία, θα πρέπει να αναθεωρήσουμε τον ορισμό της έννοιας "οικονομικός δολοφόνος". Και να σκεφθούμε ποιές ιδεολογίες και ποιοί εκφραστές τους, θάπρεπε να είχαν ήδη οδηγηθεί στο κακουργοδικείο της ιστορίας.
Ο αέρας είναι γεμάτος από τις κραυγές οδύνης αυτών που βιώνουν τις επαπειλούμενες περικοπές προσωπικού, των ανέργων, των προσωρινά εργαζόμενων. Αν δεν τις ακούς, δεν θ'ακουστεί ούτε κι η δική σου κραυγή. Κι αυτό πονά περισσότερο απ'όλα.

Συγκρούσεις...

2010-08-10T13:01:00.000-07:00

Νομίζω ότι το ιδεολογικό στίγμα της περιόδου, είναι η αντιπαράθεση μεταξύ της πραγματικής οικονομίας (βιομήχανοι, έμποροι, κλπ) και του κράτους/τραπεζών. Σχετικό είναι το άρθρο του εκδότη της κυριακάτικης καθημερινής, ενώ αντίστοιχες αναλύσεις ακούγονται όλο και συχνότερα, τον τελευταίο καιρό, που άρχισα να παρακολουθώ πάλι την επικαιρότητα:

"Η κυβέρνηση (…) έχει φέρει εις πέρας σημαντικές μεταρρυθμίσεις παρά τις συγκρούσεις με ισχυρές συντεχνίες. Δεν έχει όμως ακόμη καταφέρει να καταλάβει πώς δουλεύει η αγορά και ορισμένα στελέχη της διακρίνονται από μια κρατικιστική και αντιεπιχειρηματική αντίληψη. Αυτή η νοοτροπία πρέπει να αλλάξει άμεσα, αν θέλουμε να μη βουλιάξει εντελώς η πραγματική οικονομία. (…) Ο ιδιωτικός τομέας πληρώνει σήμερα τις επιπτώσεις της κατάρρευσης του σπάταλου κράτους(…)."

Η μοναξιά των διαδηλώσεων

2010-05-03T15:56:00.000-07:00

Όταν τα δημοφιλή πρωινάδικα σαν του Αυτιά ή του Παπαδάκη
αναλαμβάνουν να εκφράσουν την λαική δυσαρέσκεια
αντλώντας μάλιστα από την αριστερή φρασεολογία,
σώζουν την αξιοπιστία των κωλο-κάναλων και
ετοιμάζουν τον τηλεθεατή να πιστέψει και να στοιχηθεί
στην επίσημη προπαγάνδα των δελτίων των "8"

Όταν ο Πρόεδρος του κόμματος, το οποίο μαζί με την ΝΔ,
εναλλασσόταν στην εξουσία τόσα χρόνια,
κάνοντας μια χαρά το παιχνίδι της ντόπιας μεταπρατικής τάξης,
προς όφελος των ίδιων και των ξένων προμηθευτών τους,
κι έχοντας μετατρέψει την Ελλάδα στην χειρότερη μπανανία
οικογενειοκρατίας, διαφθοράς και απαξίωσης των πάντων
έρχεται τώρα και σου λέει ότι εγώ είμαι η λύση,
καταγγέλλοντας -με τα επιχειρήματα της αριστεράς- το σύστημα ως βαθυστόχαστος αναλυτής

Όταν ο εναλλακτικός δρόμος του σοσιαλισμού
εκφράζεται από μια κορπορατίστικη αριστερά,
που δεν εμπιστεύεται καμιά αυτοέκφραση και οργάνωση της κοινωνίας
αν δεν την ελέγχει κομματικά,
που δεν μπορεί να συσχετίσει τον καταναλωτισμό, με τον οικονομικό καταναγκασμό της δουλεία(ά)ς και τον σεξουαλικό ευνουχισμό των τριαντάρηδων,
που πέρα από την διεθνή αλληλεγγύη των λαών δεν δίνει πρακτικό περιεχόμενο και μορφή στην αλληλεγγύη του διπλανού μας ανέργου, πτωχού ή άστεγου,
που δεν μπήκε ποτέ μπροστάρης για την βελτίωση των τουαλετών των σχολείων των παιδιών μας και για τη βελτίωση της αισθητικής των χώρων και της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών από τις δημόσιες υπηρεσίες

εγώ κατεβαίνω στις διαδηλώσεις, αλλά νοιώθω πολύ μόνος.

“Aφήστε την Ελλάδα να χρεοκοπήσει”

2010-04-23T07:04:00.000-07:00

"Εάν διοχετεύουμε χρήματα σε μια χώρα όπου η διαφθορά επεκτείνεται σε υψηλά κυβερνητικά στελέχη, δεν θα δούμε καμία μεταρρύθμιση", είπε σήμερα ο Μ. Μobius στο Blooberg.

Στην ανάρτηση χορεύοντας με τις αγορές μετέφερα από ξένα think tanks τις αιτίες της ελληνικής κρίσης. Στις αιτίες αυτές η διαφθορά και η τριτοκοσμικού χαρακτήρα ελληνική πολιτική σκηνή ήταν πρώτη μεταξύ αυτών που είχαν τη ρίζα τους στην χώρα μας.

Αρα που βρίσκεται το πρόβλημα του ξένου δανεισμού μας και τα υψηλά επιτόκια, αν όχι στο ότι ανέλαβαν να λύσουν το πρόβλημα οι ίδιοι πολιτικοί που το δημιούργησαν? Οι οποίοι είναι στιγματισμένοι ως διεφθαρμένοι?

Μετά το "Γιώργο άλλαξε τα όλα" τώρα θα κάνει και η ΝΔ ριζική αλλαγή προσωπικού! Έ ρε παραμύθι που πέφτει...

Διαβάστε τα καταπληκτικά που είπε ο πρωθυπουργός μας σε ομιλία του στο συνέδριο της ΜΚΟ "Διεθνής Διαφάνεια" όπως δημοσιεύτηκαν στο in.gr την Δευτέρα 20/04/2010 με τίτλο "Η διαφθορά και η σπατάλη του κράτους τα αίτια της κρίσης, λέει ο πρωθυπουργός":

«η εξουσία και το κράτος δεν σεβάστηκαν και κατασπατάλησαν τους φόρους των Ελλήνων φορολογουμένων»

«Το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας οφείλεται επίσης στο ότι η εξουσία και το κράτος δεν σεβάστηκαν και κατασπατάλησαν τους όποιους φόρους των Ελλήνων φορολογουμένων»

«Η κρίση πηγάζει πρωτίστως από την αδιαφάνεια της εξουσίας, του κράτους και του δημοσίου βίου της χώρας, από την πελατειακή αντίληψη που διάβρωσε τα πάντα. Αφορά κατεξοχήν το πώς λειτουργεί η χώρα μας, την έλλειψη σεβασμού του κράτους, συντεχνιών, ομάδων συμφερόντων αλλά και συχνά και πολιτών προς τους ίδιους τους νόμους και τους θεσμούς της χώρας, την περιφρόνηση αυτονόητων κανόνων δεοντολογίας» υπογράμμισε ο πρωθυπουργός, προσθέτοντας ότι «κορυφαίο σύμπτωμα είναι το γεγονός ότι το ίδιο το μέγεθος του δημοσιονομικού ελλείμματος της χώρας αποτέλεσε αντικείμενο απόκρυψης και αδιαφανών χειρισμών».

«αν η Ελλάδα έλεγχε καλύτερα τη διαφθορά -όχι στα στάνταρ της Σουηδίας, αλλά έστω και στο επίπεδο της Ισπανίας- θα είχε μικρότερο έλλειμμα, κατά 4 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ κατά τα τελευταία πέντε χρόνια».

«η διαφθορά μας κοστίζει κάθε χρόνο όσο το 8% του ΑΕΠ ή πάνω από 20 δισ. ευρώ».

Ο σπουδαγμένος μακιαβελισμός ή η τέχνη του πολέμου των φιλοσοφικών εγχειριδίων της Άπω Ανατολής, επιβάλλει στον αμυνόμενο αυτή την αναδίπλωση και το αυτομαστίγωμα, προκειμένου να αναχαιτίσει την επίθεση με πραγματικά πυρά και να μπορέσει να περάσει σe αντεπίθεση αισιοδοξίας λέγοντας:

«δεν πρόκειται να επιτρέψω την επιστροφή σε όσα μας οδήγησαν εδώ που βρεθήκαμε σήμερα» ... «η κρίση που βιώνουμε μπορεί, αν ξεπεράσουμε το άμεσο οικονομικό μας πρόβλημα, να γίνει η μεγαλύτερη ευκαιρία που είχαμε τα τελευταία χρόνια για να δημιουργήσουμε μια Ελλάδα διαφορετική που δεν θα κινδυνεύσει ξανά από μια τέτοια κρίση».

Πρωτοβουλία Κατοίκων Τούμπας

2010-04-18T07:33:00.000-07:00

Ο ΕΝΑΡΚΤΗΡΙΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Φίλες και φίλοι, καλώς ανταμώσαμε

Έπρεπε να’ρθουν τα δύσκολα για να ανταμώσουμε, να ενωθούμε. Θαρρείς και αυτό που μας συμβαίνει αυτή την περίοδο μας ξεπερνάει, και φοβόμαστε και αποζητούμε τον συνάνθρωπο, να μοιραστούμε τον πόνο μας.

Η ιδέα ξεκίνησε από τα μέλη του συλλόγου γονέων του 18ου Λυκείου Τούμπας. Αρχικά τα λέγαμε μεταξύ μας, βράζαμε στο ζουμί μας δηλ., μέχρι που ο φίλος ο Γιάννης έριξε την ιδέα να τελειώνουμε πια με τις κουβέντες καφενείου και τις κλάψες μας και να κάνουμε ότι κάναμε και στον σύλλογο: να ενδιαφερθούμε δηλ. για τα παιδιά μας, για την τσέπη μας και για τον διπλανό μας, κι ας μην είναι συγγενής.

Αρχικά ξεκινήσαμε πέντε, μετά γίναμε 10 και μάζωξη στη μάζωξη βρεθήκαμε να είμαστε ακόμη περισσότεροι.

Εξ αρχής ξεκαθαρίσαμε ότι τα κόμματα δεν μας ενδιαφέρουν. Ότι η κομματική ταυτότητα του καθενός δεν αποτελεί κριτήριο για την παρέα μας. Όχι ότι κι εμείς δεν περάσαμε κάποια στιγμή ή δεν ψηφίζουμε όλοι στις εκλογές κάποιο κόμμα. Ως πολίτες της Τούμπας εξ ορισμού ενδιαφερόμαστε για τον τόπο μας. Άρα και για την πολιτική, αφού από την κατάσταση των τουαλετών στο σχολείο των παιδιών μας, μέχρι το πράσινο στη γειτονιά μας και την εισοδηματικά πολιτική, όλα είναι ζήτημα ασκούμενης πολιτικής. Αποφασίσαμε όμως να μη μιλήσουμε για την πολιτική και τους πολιτικούς. Γιατί καταλήξαμε ότι το να τους εκλέγουμε κάθε τέσσερα χρόνια κι αυτοί στο διάστημα αυτό να μας αγνοούν εντελώς και να σκέφτονται μόνο τα συμφέροντα αυτών που τους χρηματοδοτούν ή εξασφαλίζουν την επανεκλογή τους είναι λάθος. Αποφασίσαμε λοιπόν να ενεργοποιηθούμε, να γίνουμε ενεργοί πολίτες.

Συμφωνήσαμε να μείνουμε σ’αυτά που μας ενώνουν. Και στην προκειμένη, η καταλήστευση από την οικονομική πολιτική που μας συμβαίνει, μας ακουμπάει όλους. Οι απολύσεις, η μείωση των εισοδημάτων, είτε ποσοστιαία, είτε έμμεσα μέσα από την άμεση κι έμμεση φορολογία και η επιδείνωση των κοινωνικών παροχών (συντάξεις, υγεία, παιδεία) μας ακουμπούν όλους. Η δε τρομοκρατία των δελτίων των 8:00 -εσκεμμένη αφού οι εξουσίες ανέκαθεν μέσω του φόβου επιβάλλονται- μας κάνει να σφιγγόμαστε μέχρι ασφυξίας. Και όπως λέγεται, τα χειρότερα είναι ακόμα μπροστά μας. Τα χειρότερα πέρασαν μόνο γι’αυτούς που μας κυβερνούν. Αυτοί έκαναν ότι είχαν συμφωνήσει για την ώρα με τα ξένα αφεντικά και χαίρονται γιατί κατάφεραν να περάσουν νομοσχέδια και μέτρα χωρίς να ανοίξει μύτη και χωρίς να πέσουν τα ποσοστά τους. Γι’αυτούς όντως τα χειρότερα πέρασαν. Για μας όμως όχι. Εμείς το 21% του ΦΠΑ, την αύξηση της βενζίνης, των τσιγάρων κλπ, το νέο φορολογικό νόμο και την αναμόρφωση του συνταξιοδοτικού θα τα νοιώσουμε όταν στο τέλος του χρόνου καταλήξουμε χρεωμένοι ή όταν μετά από 10 χρόνια, συνταξιούχοι τότε, δεν θα μπορούμε να κάνουμε ένα δώρο στα εγγόνια μας.

Οι λέξεις-συνθήματα στα οποία σας καλούμε να ενωθούμε όλοι, είναι ενδεικτικά τα εξής τρία: αλληλεγγύη, αντι-πληροφόρηση, πολιτισμός.

Αλληλεγγύη γιατί όταν καίγεται το σπίτι του γείτονα αργά ή γρήγορα η φωτιά θα φτάσει στο δικό σου. Πώς να δεχθείς να γίνεται κατάσχεση και έξωση από την τράπεζα, στο γείτονα που βρέθηκε άνεργος; Άδεια εγκαταλειμμένα σπίτια δίπλα μας και ταυτόχρονα άστεγα παιδιά, είναι ντροπή μας και βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας μας.

Αλληλεγγύη είναι και το να ‘ρθεις στην μάζωξη της πρωτοβουλίας μας και να ρωτήσεις «ρε παιδιά, υπάρχει κανείς δικηγόρος ανάμεσα μας, κανείς τραπεζικός, κανείς υδραυλικός για μια ερώτηση, μια κατεύθυνση, μια λύση;». Ευτυχώς δεν γίναμε, ακόμα τουλάχιστον, όλοι μας κερδοσκόποι. Κάποιος θα βρεθεί να βοηθήσει αφιλοκερδώς.

Αλληλεγγύη είναι να δυσφημήσουμε και το σούπερ μάρκετ της περιοχής μας, που απολύει συνέχεια κόσμο ή να συμπαρασταθούμε σε εργαζόμενους αυτού του ίδιου του πολιτιστικού κέντρου που μας φιλοξενεί σήμερα και οι οποίοι αντιμετωπίζουν το φάσμα της απόλυσης.

Αντι-πληροφόρηση. Γιατί αυτό που γίνεται από τον τύπο δεν είναι πληροφόρηση. Ώρες ατέλειωτες μπροστά στα δελτία ειδήσεων, με το ίδιο πάντα θέμα της οικονομικής κρίσης, ομόλογα, spreads, εξωτερικό χρέος, εσωτερική υποτίμηση. Συμπέρασμα στο τέλος: εμείς φταίμε, εμείς είμαστε οι διεφθαρμένοι και κακομαθημένοι, εμείς που μάθαμε μόνο να καταναλώνουμε, χωρίς να δουλεύουμε. Κι η πλάκα είναι ότι οι περισσότεροι υιοθετούν αυτά τα συμπεράσματα. Αλλά κι εμείς οι λίγοι, οι έξυπνοι, δεν ξέρουμε που θα βρούμε απαντήσεις στα ερωτήματα μας. Υπάρχουν τελικά εναλλακτικές λύσεις και ποιες είναι αυτές; Μας βομβαρδίζουν τα νομοσχέδια (φορολογικό, ασφαλιστικό, παιδείας, Καλλικράτης, κλπ) και δεν ακούσαμε μια ολοκληρωμένη τοποθέτηση, δεν οργανώσαμε μια συζήτηση για το πώς αυτά επηρεάζουν τη ζωή μας.

Πολιτισμός. Όχι και καλά με την μορφή του πειραματικού θεάτρου, ούτε και με τις λογοτεχνικές βραδιές. Η τέχνη της δημόσιας συζήτησης, όπου μαθαίνεις να ακούς τον άλλο ακόμα κι αν δεν συμφωνείς μαζί του και προσπαθείς να πείσεις. Η τέχνη των happenings και των εκδηλώσεων σε ανοιχτούς χώρους, που ζωντανεύουν τις γειτονιές. Δυνάμεις και δυνατότητες που έχει η τοπική κοινωνία μας και δεν βρίσκουν υποστήριξη να εκφραστούν. Και βέβαια, η θρησκεία της Τούμπας που λέγεται ΠΑΟΚ, ο οποίος τόσο υπέφερε τα προηγούμενα χρόνια από κάθε λογής επιχειρηματίες και αδιαφανή διαχείριση.

Η Πρωτοβουλία μας δεν προτίθεται να έχει προέδρους, γραμματείς ή άλλους τίτλους. Φθάσαμε σ’αυτή την εκδήλωση λειτουργώντας σαν ανοικτή στον καθένα συντονιστική επιτροπή. Σε κάθε συνάντηση μας υπήρχαν άτομα που εναλλασσόταν. Δεν δυσκολευτήκαμε καθόλου, ωστόσο, να πάρουμε τις αποφάσεις που έπρεπε να πάρουμε. Χωρίς ψηφοφορίες, χωρίς δυστοκίες. Κανείς μας δεν κατέχει το αλάθητο αλλά και κανείς δεν έχει ιδιοτελείς δεύτερες σκέψεις. Η ομοφωνία ήταν ο κανόνας. Κι έτσι προτείνουμε να συνεχίσουμε: με ένα ανοικτό συντονιστικό όργανο, στο οποίο καλείται να συμμετέχει όποιος θέλει, για να σχολιάσει κάποια δράση, να προτείνει κάποια άλλη, αλλά και κυρίως να συμμετάσχει και να μπει μπροστάρης στην υλοποίηση της. Ο τόπος των συναντήσεων μας θα μπορούσε να είναι κι αυτός ο δημόσιος χώρος που μας φιλοξενεί σήμερα και που κατ’εξοχήν ανήκει σε μας.

Στα πλαίσια αυτών των αξόνων η ποικιλία των δράσεων που μπορούν να αναπτυχθούν είναι συνάρτηση της φαντασίας μας, της δημιουργικότητας μας και της πρακτικής συμμετοχής μας. Αφού μας συγχαρώ όλους μας γι’αυτό το πρώτο μας αντάμωμα, εύχομαι να’χουμε μια δημιουργική και χαρούμενη βραδιά.

...ΚΑΙ Η ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Ως εξ επαγγέλματος, για τι άλλο να μιλήσω, παρά για τις τράπεζες και την οικονομική κρίση.

Η οποία ως τραπεζική κρίση ξεκίνησε αν θυμάστε στην μακρινή Αμερική. Στη συνέχεια, δήθεν, ακούμπησε την πραγματική οικονομία.

Κι η δική μας η δυστυχία εδώ, κρίση δανεισμού είναι, αλλά του δημοσίου. Έτσι εμφανίζεται τουλάχιστον. Ότι δεν βρίσκουν δήθεν λεφτά να ξεπληρώσουν παλιά χρέη που λήγουν σε μεγάλα μεγέθη τώρα, το 2010, ‘11 και ‘12. Το πώς η κρίση δανεισμού του δημοσίου ακούμπησε την παραγωγική βάση της χώρας μας και την τσέπη μας εκεί είναι το ζουμί. Μας ζάλισαν πολιτικοί και ΜΜΕ με τα spreads, τις διάρκειες των ομολόγων, τις αξιολογήσεις των ξένων οίκων, κ.λ.π. Προσωπικά, και να μην τα ήξερα όλα αυτά, δεν θα ένοιωθα καθόλου βλάκας. Γιατί μ’όλα αυτά συσκοτίζουν μάλλον την πραγματικότητα, παρά την διαφωτίζουν.

Η ουσία είναι η εξής: στα πλαίσια της ευρωζώνης οι πολιτικοί δεν έχουν το κόλπο της υποτίμησης του εθνικού νομίσματος. Αν ήμασταν στην δραχμή θα έκαναν μία υποτίμηση 20%, όπως στην δεκαετία του ’80, και θα μας αφαιρούσαν αυτόματα το ίδιο ποσοστό αγοραστικής δύναμης. Στα πλαίσια του Ευρώ, επειδή θέλουν ακριβώς το ίδιο, καλούμαστε να υποστούμε αυτό που το ΔΝΤ αποκαλεί «εσωτερική υποτίμηση». Δεν τους νοιάζει αν αυτό γίνει με την ανεργία, με τις περικοπές μισθών, συντάξεων και δαπανών του δημοσίου ή με το κλείσιμο της στρόφιγγας του τραπεζικού δανεισμού. Σκοπός τους είναι να φτηνύνουν όλα: οι δημόσιες επιχειρήσεις μας, τα εργοστάσια μας, τα ξενοδοχεία μας, τα οικόπεδα μας, αυτά που παράγουμε, οι ζωές μας οι ίδιες. Ξεπουλήσαμε ήδη ΟΤΕ, ΔΕΗ, λιμάνια. Τώρα ζητούν και τον Παρθενώνα και τα νησιά μας.

Στην κρίση αυτή, όμως, δεν είμαστε μόνοι μας. Τα ίδια τραβούν και οι άλλες κοινωνίες. Στις δυτικές μητροπόλεις εντείνεται απλά η αναδιανομή του πλούτου υπέρ των πλουσίων. Στις χώρες της περιφέρειας, όπως εμείς, γίνεται, επιπλέον, αφαίμαξη του πλούτου μας από τις μητροπόλεις. Η τοκογλυφία του 7% στο δανεισμό μας, ο οποίος είναι 130% του ΑΕΠ, σημαίνει ότι το 10% περίπου της δουλειάς μας, μέσα από τους φόρους καταλήγει, ως τόκοι μόνο, στις ξένες τράπεζες.

Η οικονομική κρίση δεν είναι παγκόσμια. Οι αναπτυσσόμενες χώρες γράφουν ποσοστά ανάπτυξης πάνω από 5%. Είναι κρίση μόνο του δυτικού συστήματος, όπως εφαρμόστηκε από το 80 και μετά. Ένα σύστημα που σμίκρυνε συνεχώς το ποσοστό της εργασίας/κατανάλωσης στον συνολικά παραγόμενο πλούτο (15% στις χώρες του ΟΟΣΑ) και το αντικαθιστούσε με καταναλωτικά δάνεια ιδιωτών. Κι όταν οι τράπεζες «αρρώστησαν» και κόπηκαν αυτά, νέκρωσε κι η πραγματική οικονομία.

Ποια εθνική ανεξαρτησία, ανεξάρτητες κυβερνήσεις και κουραφέξαλα. Την εξουσία, ανέκαθεν, είχε αυτός που ήλεγχε τον ισχυρότερο στρατό και εξέδιδε το χρήμα. Κι αυτή τη στιγμή στο δυτικό σύστημα το χρήμα το εκδίδουν αποκλειστικά οι τράπεζες. Τα εθνικά νομισματοκοπεία απλώς κάνουν το χαμαλίκι της παραγωγής και διακίνησης των κερμάτων και χαρτονομισμάτων. Τα κέρματα και τα χαρτονομίσματα, όμως, δεν είναι παρά το 3% της συνολικής νομισματικής κυκλοφορίας. Οι κεντρικές τράπεζες, που είναι πλέον εταιρείες των ιδιωτικών τραπεζών, αυτές εκδίδουν το χρήμα: συμπληρώνουν στους υπολογιστές μηδενικά πίσω από την μονάδα και δανείζουν με το χρήμα αυτό, τα κράτη και τις άλλες τράπεζες. Τα κράτη μετατράπηκαν σε κοινούς πελάτες των τραπεζών κι αυτό που δεν τους ζητήθηκε ακόμη είναι να δίνουν προσημείωση τη δημόσια γη.

Από το δημόσιο χρέος οι πολίτες δεν επωφελήθηκαν τίποτα. Ανέκαθεν τα δάνεια δίνονταν με συγκεκριμένο σκοπό: το ένα για τα υποβρύχια, το άλλο για το Ελ.Βενιζέλος, το τρίτο για εξοπλισμούς, κοκ. Δάνειζαν οι ξένες τράπεζες για να τα πάρουν στη συνέχεια οι ομοεθνείς τους κατασκευαστές. Ή, δάνειζαν για να δημιουργήσουν υποδομές για την διακίνηση των εξαγώγιμων προιόντων. Με το αζημίωτο πάντα των ντόπιων ολιγαρχιών.

Το ευτύχημα όμως είναι ότι τα κράτη δεν πτωχεύουν, όπως οι επιχειρήσεις, δεν σβήνουν δηλ. από τον χάρτη. Το ΄32 μετά την κρίση του ΄29 είχαμε και τότε με τον Βενιζέλο δηλώσει αδυναμία εξυπηρέτησης του χρέους μας και τα επόμενα χρόνια καταγράφαμε το τρίτο στον κόσμο μεγαλύτερο ποσοστό ανάπτυξης. Αλλά κι άλλες χώρες δήλωσαν, κατά καιρούς παύση πληρωμών και επαναδια-πραγματεύτηκαν το χρέος τους κάτω από το μισό για κάθε δολάριο χρέους.

Το θέμα, σήμερα, είναι ότι οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ τους, μας λένε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Μας έχουν πείσει σχεδόν ότι είμαστε στριμωγμένοι στη γωνία και υποχρεωμένοι να κάνουμε ότι μας υπαγορεύουν οι ξένοι επιτηρητές. Δηλαδή ν’αποφύγουμε την πτώχευση της χώρας, ακόμα κι αν το τίμημα είναι η πτώχευση όλων ημών των κοινών θνητών.

Το άλλο και σημαντικότερο θέμα είναι, τι λέμε εμείς, οι κοινοί θνητοί. Θα συνεχίσουμε να παπαγαλίζουμε ότι υπαγορεύουν τα δικά τους ΜΜΕ; Ή, θα προσπαθήσουμε, μέσα από δημόσιες συζητήσεις και πρωτοβουλίες όπως κι η δική μας, να διαμορφώσουμε την δική μας άποψη;

Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης

2010-03-28T16:01:00.000-07:00

Θάχετε διαβάσει στα κείμενα μου να αναφέρομαι στα ΜΜΕ ως Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης. Θυμάμαι τον Τσόμσκι σε ένα άρθρο του σχετικό με το πώς κατασκευάζεται η "συναίνεση". Εχοντας, συνεχώς, κατά νου τον έλεγχο που επιχειρείται μέσα από τα ΜΜΕ των συνειδήσεων μας και την διαμόρφωση που κάνουν στη θεματολογία-επιχειρηματολογία των συζητήσεων μας, θα σας περιγράψω ένα σχετικό σερφάρισμα που μόλις πραγματοποίησα.

Διάβαζοντας ένα αξιόλογο άρθρο για τον χρυσό -τα οικονομικά ως συνήθως με καίνε- (όποιος ενδιαφέρεται είναι εδώ), έπεσε το μάτι μου στην πιό πρόσφατη ανάρτηση του ενλόγω site με τίτλο «Διαρροή έκθεσης της CIA: η απάθεια του κοινού επιτρέπει στους ηγέτες…». Όταν έκανα κλικ στην παραπομπή και οδηγήθηκα εδώ είδα την όλη φράση "Διαρροή έκθεσης της CIA:η απάθεια του κοινού επιτρέπει στους ηγέτεςνα αγνοούν τους εκλογείς τους" και βάλθηκα να τη διαβάζω.

Η διαρροή έγινε μέσω του wikileaks, το οποίο δίνει τη δυνατότητα -μέσω συστημάτων ασφαλείας και προστασίας της ανωνυμίας αντίστοιχα των συστημάτων διαδικτυακών τραπεζικών συναλλαγών- σε εργαζόμενους σε καίρια κυβερνητικά πόστα ή σε δημοσιογράφους που εργάζονται σε …"ανελεύθερα περιβάλλοντα", να «ανεβάζουν» απόρρητα έγγραφα, σημαντικά από άποψη επικαιρότητας, τα οποία διαφορετικά δεν θα έφταναν ποτέ στο κοινό. Το τι τραβούν οι συντονιστές αυτού του site από τις διάφορες μυστικές υπηρεσίες αναφέρεται στο editorial «U.S. must stop spying on WikiLeaks» της 26 Μαρτίου.

Ας ξαναγυρίσουμε, όμως, στην διαρροή της έκθεσης της CIA. Το περιεχόμενο της έκθεσης λέει εν περιλήψει τα εξής: η CIA θορυβημένη από την απόσυρση των δυνάμεων της Ολλανδίας από το Αφγανιστάν, κάτω από την πίεση της κοινής γνώμης, φυλλομέτρησε τις έρευνες κοινής γνώμης που πραγματοποίησε η ίδια ή άλλοι οργανισμοί. Εστιάζει στη Γαλλία και στη Γερμανία επειδή αυτές είναι η τρίτη και τέταρτη στη σειρά μεγαλύτερες δυνάμεις της παρουσίας στο Αφγανιστάν. Διαπιστώνει ότι οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών κατάφεραν να πάρουν αποφάσεις ενίσχυσης της δύναμης τους στο Αφγανιστάν, επειδή η κοινή γνώμη τους, ναι μεν ήταν και είναι αντίθετη μ’αυτές της αποφάσεις, αλλά ήταν και είναι απαθής. Η CIA, όμως, προεξοφλώντας και ανησυχώντας για ενεργότερη αντίδραση των πολιτών σε περίπτωση αύξησης των θυμάτων των εθνικών αποστολών των χωρών αυτών στις στρατιωτικές επιχειρήσεις του ερχόμενου καλοκαιριού και για να προλάβει το φιάσκο της Ολλανδίας, μελέτησε τις ευαισθησίες των πολιτών αυτών σε σχέση με το Αφγανιστάν και κάλεσε έναν ειδικό επικοινωνίας να καταστρώσει μια προπαγανδιστική καμπάνια μεταστροφής της γνώμης τους.

Αφού διάβασα την παραπάνω έκθεση ακολούθησα –ξέρετε πώς γίνεται αυτό- την παραπομπή «5 Reasons that Corporate Media Coverage is Pro-War» . Μπορεί το πολύ αξιόλογο αυτό άρθρο να αναφέρεται ειδικά στον πόλεμο, αλλά όπως συμβαίνει και με τις διδακτορικές διατριβές, από την εμβάθυνση στο εξειδικευμένο, κατανοείς καλύτερα το σύνολο. Οι πέντε λόγοι που η κάλυψη των ΜΜΕ είναι φιλοπολεμική κατά το συντάκτη του άρθρου είναι οι εξής:
1. Αυτολογοκρισία,
2. Λογοκρισία από την ιεραρχία,
3. Δημιουργία ρεύματος υποστήριξης του πολέμου,
4. Εξαγορά της εύνοιας της εφημερίδας από εκπροσώπους συμφερόντων
5. Λογοκρισία από την κυβέρνηση.
Αξίζει τον κόπο να μελετήσει κανείς αυτό το άρθρο και ει δυνατόν να το μεταφράσει κιόλας. Μεταφέρω μόνο εδώ την τάση υπερσυγκέντρωσης που καταγράφηκε στα ΜΜΕ των ΗΠΑ από το 1983 ως πρόσφατα:

Από το παραπάνω άρθρο έπεσα στη συνέχεια σε μία από τις πολλές παραπομπές του, με τίτλο «Interlocking Directorates-Διαπλεκόμενες Διευθύνσεις» .

Aπό το ενλόγω άρθρο, μέσω της παράθεσης της σύνθεσης των διοικητικών συμβουλίων και των ομάδων διοίκησης των ΜΜΕ ABC/Disney, NBC/GE, CBS/Viacom, CNN/TimeWarner , Fox/News Corp. , Νew York Times Co. , Washington Post/Newsweek , Wall Street Journal/Dow Jones , Tribune Co. , Gannett Knight-Ridder προκύπτει ο άμεσος έλεγχος που ασκούν οι μεγάλες πολυεθνικές στα ενλόγω Μέσα. Προκύπτει ότι οι ίδιοι άνθρωποι συμμετέχουν στην διοίκηση των ΜΜΕ και των πολυεθνικών, οι οποίες προφανώς έχουν και την μετοχική ιδιοκτησία των ενλόγω ΜΜΕ.

Για να καταλήξω στην συνέχεια στο αποκαλυπτικό άρθρο του σχετικά έγκυρου Ιndependent με τον τίτλο που τα λέει όλα από μόνος του: «How the spooks took over the news ή Πώς οι μυστικοί πράκτορες ανέλαβαν τις ειδήσεις».

Κανονικά θα άξιζε να μεταφράσει κανείς αυτούσια αυτά τα άρθρα, ή να προβεί μ’αυτά σε μία εκτενέστερη επεξεργασία του προβληματισμού που θίγω στην εισαγωγή μου. Αν κανείς έχει περισσότερο χρόνο, ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν. Και να συμπεριλάβει και τα ιδιοκτησιακά σχήματα των ελληνικών ΜΜΕ.
Μόνο και μόνο για να πεισθεί κι ο τελευταίος ότι οι ειδήσεις στα ΜΜΕ δεν είναι παρά ο έν-τεχνος –από δημοσκόπους, κοινωνιολόγους, ψυχολόγους, κλπ- μονόλογος της άρχουσας τάξης, προκειμένου να μας εξουσιάζει.
Μόνο και μόνο για να είμαστε συνειδητά προσεκτικοί όταν συζητάμε για την συγκυρία, και να μη περιστρεφόμαστε γύρω από την ατζέντα που δημιουργούν αυτά και μάλιστα με την επιχειρηματολογία που μας ταίζουν.

Απ-ενοχοποίηση τώρα

2010-03-15T11:44:00.000-07:00

Αδέλφια την βάψαμε, μας την είχανε στημένη. Μαζευτήκανε 5-6 τζογαδόροι σ’ένα γραφείο στη Νέα Υόρκη πριν τρία χρόνια και συμφώνησαν να ενώσουν τα κεφάλαια τους και την επιρροή τους στις μεγάλες εφημερίδες, προκειμένου να παίξουν στο στοίχημα «χρεοκοπία Ελλάδας-απουσία μηχανισμών άμυνας της Ευρωζώνης». Κέρδισαν 5.000% στα κεφάλαια τους λέει το ΒΗΜΑ. Οι τεχνικές λεπτομέρειες του παιχνιδιού ελάχιστη σημασία έχουν. Το «καταπληκτικό» είναι ότι ο πρωθυπουργός μας παραβιάζοντας …ορθάνοιχτες πόρτες, βγήκε στις πρωτεύουσες του εξωτερικού κατακεραυνώνοντας τους κερδοσκόπους κι ευαγγελιζόμενος τις απαραίτητες θεσμικές αλλαγές ελέγχου των παιχνιδιών τους. Πήγε στις μεγαλύτερες τσατσάδες του πλανήτη να μιλήσει για τις παρενέργειες της πορνείας στην τσέπη των φτωχών νοικοκυραίων! Μηχανισμοί ελέγχου των αγορών CDS θα στηθούν. Όχι γιατί τους τάψαλε ο Γιωργάκης, αλλά γιατί φοβούνται οι ξένοι ότι το ίδιο παιχνίδι πολύ πιο εύκολα μπορεί να στηθεί με τα εταιρικά ομόλογα των πολυεθνικών τους. Για τα επιτόκια του δανεισμού μας όμως ούτε κουβέντα. Ο χορός καλά κρατεί. Κονόμησαν οι αγγλοσάξωνες με τα CDS, ας κονομήσουν κι οι ευρωπαικές τράπεζες με τα αυξημένα περιθώρια. Ποιος τους γαμ.. τους Ελληνες. Θα τους τα παίρνουμε όσο έχουν κι όταν γονατίσουν εντελώς το πολύ-πολύ να τους πετάξουμε έξω από την Ευρωζώνη.

Ευτυχώς, όμως, έχουμε διανοούμενους που στις κρίσιμες ώρες της κοινωνίας μας, των ζωών μας, αναλαμβάνουν …μπροστάρηδες. Ξεχωρίζω, πιστέψτε με, δύο με την πιο εκλεπτυσμένη και διεισδυτική σκέψη και αντιγράφω, από τον κ.Χ. Κ. Τσούκα πρώτα:

“Τα οικονομικά προβλήματα, που τόσο δραματικά βιώνουμε σήμερα, αντανακλούν ιστορικά διαμορφωμένες πολιτισμικές αυτο-κατανοήσεις. Γι’ αυτό, άλλωστε, είναι τόσο δυσεπίλυτα”. Δεν καταλάβατε τίποτα. Ας ξαναπροσπαθήσουμε: “Αν η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη εκπλήσσεται σήμερα με την Ελλάδα, δεν είναι τόσο για την επαπειλούμενη χρεοκοπία μας, όσο για τις χρόνιες νοοτροπίες και πρακτικές που κατέστησαν δυνατή τη χρεοκοπία: τις στατιστικές μας απάτες, τον παράφρονα ευδαιμονισμό, τον γελοίο αρπακολλισμό, την απαράδεκτη ανοργανωσιά, την πονηρή λαθρεπιβασία, την αυθαίρετη άσκηση εξουσίας, την περιφρόνηση του νόμου. Αυτή η νοοτροπία μάς κατέστησε διεθνή περίγελο, αυτή πληρώνουμε σήμερα».

Σαν να καταλάβαμε κάτι τώρα. Ας προσπαθήσουμε όμως και με έναν ακόμα του συναφιού, τον κ.Θάνο Βερέμη: «Το πρόβλημα συνεπώς δεν αντιμετωπίζεται μόνο με έκτακτα μέτρα. Επιβάλλεται η εκπαίδευση των Ελλήνων με στόχο τη δημιουργία κοινωνίας πολιτών. Οι ατασθαλίες των πολιτικών βρίσκονται συχνότερα στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων απ’ ό,τι οι παραβάσεις του κοινωνικού συνόλου. Ομως, η καθημερινή μας παραβατικότητα και η ανοχή μας προς αυτήν συμποσούνται σε τεράστια μεγέθη που μας καθηλώνουν».

Στα συγκεκριμένα δύο αποσπάσματα παρατηρούμε ότι οι συγγραφείς τα βάζουν με τους πολιτικούς μας. Αλλά με έναν τέτοιο τρόπο που καταλήγουν να δημιουργήσουν ενοχές και να με καταστήσουν συνυπεύθυνο και μένα τον απλό εργαζόμενο. Σ’αυτούς και στους άλλους που μας ενοχοποιούν ευθέως (γιατί λέει φάγαμε τις αγροτικές επιδοτήσεις, γιατί ζούσαμε πάνω απ’ότι δικαιούμασταν –ποιος άραγε το ορίζει αυτό, κλπ) ότι εμείς και καλά, οι απλοί πολίτες ευθυνόμαστε για την κατάντια της οικονομίας μας, η απάντηση είναι η εξής:

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε η κοινοτική στατιστική υπηρεσία, η Γιούροστατ, oι Έλληνες εργάζονται τις περισσότερες ώρες την εβδομάδα απ' όλους τους άλλους εργαζόμενους μέσα στην Κοινότητα.
Εκθεση της UBS συγκρίνει τις τιμές, τους μισθούς και την αγοραστική δύναμη 73 πόλεων σε σχέση με ένα καλάθι 122 προϊόντων και υπηρεσιών. Στην Αθήνα το κόστος ζωής υποχώρησε στην 36η θέση και αποτελεί το 72,7% του κόστους στη Νέα Υόρκη. Οι μισθοί στην Αθήνα αντιστοιχούν σχεδόν στο μισό των αντίστοιχων της Νέας Υόρκης και περίπου στο ένα τρίτο εκείνων της Κοπεγχάγης. Μισθοί και τιμές προσδιορίζουν την αγοραστική δύναμη, η οποία παραμένει για την Αθήνα στην 32η θέση και αντιστοιχεί περίπου στο 60% ενός κατοίκου της Νέας Υόρκης.
Στο μηχανισμό εξουσίας, της δι’αντιπροσώπου δημοκρατίας, δεν ρωτήθηκα ούτε για τους στρατιωτικούς που βγαίνουν στην σύνταξη στα 45, ούτε για τους δικαστικούς που αμείβονται πλουσιοπάροχα, ούτε για τα κάθε είδους επιδόματα των δημόσιων υπαλλήλων με τα οποία οι εκάστοτε πολιτικάντηδες με "ξένα κόλλυβα" φρόντιζαν την υστεροφημία τους, ούτε για τους άλλους αυλικούς της εξουσίας τους πολυθεσίτες δημοσιογράφους, που κοσμούν τις λίστες των μυστικών κονδυλίων των υπουργείων.
Η γενικευμένη διαφθορά στην οποία μ’έχουν βρωμίσει και μένα (με τις πολεοδομικές μικρο-παραβάσεις ή το φακελάκι στο γιατρό που με χειρούργησε) είναι «σπουδαγμένος» τρόπος άσκησης εξουσίας. Ενας «διεφθαρμένος» λαός είναι ένας συνένοχος, μουγκαμένος λαός. Και το πετύχαν.
Στο φαγοπότι των κρατικών προμηθειών, εξοπλιστικών προγραμμάτων, τεχνικών έργων δεν ήμουν παρόν. Ηταν οι πολιτικοί μας μαζί μ’αυτούς τους ίδιους τους δανειστές μας, που σήμερα μας κατακεραυνώνουν. Αυτό ήταν το παιχνίδι της σύγχρονης τραπεζικής νέο-αποικιοκρατίας, μέχρι που ξέσπασε η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση. Στην ελληνική έκδοση του παιχνιδιού αυτού είδαμε επεισόδια όπως αυτό: με γερμανικά δάνεια χρυσο-πληρώσαμε τα υποβρύχια του Σκαραμαγκά που δεν παραλήφθηκαν ποτέ, αλλά και τους αυτοκρατορικής μεγαλοπρέπειας γάμους του τέως υπουργού Εθνικής Αμυνας στο Four Seasons των Παρισίων.

Γι’αυτό, κύριοι διανοούμενοι, εμάς αφήστε μας ήσυχους. Και δουλεύουμε περισσότερο με λιγότερα λεφτά και πληρώνουμε ακριβότερα για τα αναγκαία μας και αισθήματα ενοχής μας φορτώσανε και στο φαγοπότι ήμασταν απόντες. Περιμένουμε, απλά, να δούμε έστω κι έναν πολιτικό να πάει φυλακή. Να γίνει η αρχή, βρε αδελφέ.

Αυτοί που κλέβουν το φαϊ, κηρύσσουν τη λιτότητα

2010-03-01T13:39:00.000-08:00

Δανειζόμασταν ως χώρα, προ κρίσης, με 5,5%, τώρα με 7,5%. Όχι ότι το 5,5% είναι λίγο. Υπάρχουν πάμπολοι μικρομεσαίοι που δανείζονται με χαμηλότερο κόστος. Το 2% όμως που μας φεσώνουν, λόγω κρίσης, μεταφράζεται σε ετήσιους επιπλέον τόκους άνω του 1 δις. Το τι είναι ένα δις κάθε χρόνο μπορεί κανείς εύκολα να το δει σαν 500.000 τ.μ. σχολικές αίθουσες (με 2.000 Ευρώ το τ.μ.)!
Οι νταβατζήδες, ως διεθνής σκιώδης κυβέρνηση τραπεζιτών, εισπράττει από τους λαούς αθόρυβα κι ασύστολα. «Αυτοί που κλέβουν το φαϊ, κηρύσσουν τη λιτότητα».

Εφτιαξε από την Δευτέρα το κλίμα στις αγορές. Μειώθηκαν κάπως τα spreads και τα νταβατζιλίκια. Πώς και γιατί έγινε αυτό; Η Μέρκελ για εσωτερικούς ανούσιους πολιτικάντικους λόγους (γραμμένο τον έχουν τον λαό κι εκεί), αλλά για ουσιαστικούς τραπεζικούς, παίζει την κασέτα του ότι «δεν βοηθάμε, η ευθύνη είναι στην ελληνική κυβέρνηση να πείσει τις αγορές».

Μήπως όμως ακούσατε ότι την Παρασκευή ήταν στην Αθήνα ο κος Ackerman, διευθύνων σύμβουλος της Deutsche Bank; Συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό και τον δ/ντα σύμβουλο της Εθνικής Τράπεζας. Όταν ρωτήθηκε για το χρέος είπε ότι «βρίσκεται στην Ελλάδα επειδή αγαπά τη χώρα και τον ωραίο καιρό της» και ότι είχε με τον Γιωργάκη έναν γενικόλογο (!!!) «πολύ επικοδομητικό διάλογο για την παγκόσμια κατάσταση».
Τα αποτελέσματα αυτών των συναντήσεων διέρρευσαν φαίνεται:
«Σύμφωνα με πληροφορίες από τον τραπεζικό κλάδο, η Deutsche Βank έχει καταθέσει συγκεκριμένη πρόταση στην ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να της διασφαλίσει πιστώσεις, να προστατεύσει τις δικές της επενδύσεις στην Ελλάδα και να δώσει συγκεκριμένη μορφή στη «γερμανική βοήθεια».
Ωστόσο, μία πιθανή συμφωνία μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και της Deutsche Βank προϋποθέτει τον απόλυτο έλεγχο των Γερμανών στις αποφάσεις και στον σχεδιασμό του υπουργείου Οικονομικών, στο χρόνο λήψης αποφάσεων για τις όποιες κινήσεις του οικονομικού επιτελείου και πιθανώς δεσμευτικές προτάσεις για εξελίξεις στον εγχώριο τραπεζικό κλάδο (συγχωνεύσεις, στρατηγικές συνεργασίες)».

Οι πραγματικοί άρχοντες όπως και οι αρχηγοί της μαφίας κινούν τα νήματα παρασκηνιακά, δεν εκτίθενται, ταξιδεύουν πάντα ινγκόγνιτο. Στη δημοσιότητα εκτίθενται τα τσιράκια τους (Μέρκελ, Σαρκοζί, κλπ), το πολιτικό προσωπικό τους (political personnel) όπως αποκαλείται στα αγγλικά η πολιτική τάξη.

Προσέξτε τη διατύπωση του δημοσιογράφου: «συμφωνία μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και της Deutsche Βank». Αυτή είναι η γλώσσα την αλήθειας. Ηρθε το αφεντικό στην Ελλάδα, έκλεισε τη συμφωνία με τον πρωθυπουργό, τέλειωσε η κρίση. Από δω και πέρα αναλαμβάνουν οι πολιτικοί να διαχειριστούν τα μικροπολιτικά τους (κοινή γνώμη, διαδικαστικά με την εμπλοκή των δημόσιων κι εκεί φορέων που θα μπουν μπροστά να πληρώσουν, κοκ).

«Ο κ. Χατζημαρκάκης μίλησε για σχέδιο βοήθειας, μέσω αγοράς ελληνικών ομολόγων από την KfW (κρατική αναπτυξιακή τράπεζα) και την γαλλική κρατική τράπεζα Caisse des Depots, συνολικού ύψους 10-14 δισ. ευρώ. Στο σχέδιο θα συμμετέχει, όπως, είπε, και η Ολλανδία, ενώ σύμφωνα με άλλες πληροφορίες θα συμμετέχει και το Λουξεμβούργο».
Κατά σύμπτωση χώρες, ιδιωτικές τράπεζες των οποίων κατέχουν πάνω από το μισό δημόσιο χρέος μας.

Πως μας προέκυψε ξαφνικά η λύση του προβλήματος; Να είναι τα μέτρα που εξήγγειλε η ψηφισμένη κυβέρνησή μας ή η δήλωση του γελοίου ότι «τον σταματούν μεροκαματιάρηδες και του προσφέρουν έναν μισθό για να σωθεί η πατρίδα;» Σκατά. Η πρόσκληση του Ομπάμα στον Γιωργάκη να επισκεφθεί την Ουάσιγκτον ήταν, κι ας πιθανολογήσουμε τώρα για την ψυχοπονιά αυτού του καραγκιόζη:

Η Γαλλίδα υπουργός Οικονομικών, Κριστίν Λαγκάρντ αποκάλυψε κατά τη διάρκεια ακροαματικής διαδικασίας στην Επιτροπή Οικονομικών της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, ότι έξι χρηματοοικονομικά ιδρύματα κερδοσκοπούν εις βάρος της Ελλάδας για το χρέος της στην κρίση που έχει πλήξει την χώρα. Η Γαλλίδα υπουργός Εξωτερικών υποστήριξε ότι και τα έξι χρηματοοικονομικά ιδρύματα είναι αγγλοσαξονικά, υποδεικνύοντας ότι οι εδρεύουν στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ.

Αρα μαθαίνουμε ότι αγγλοσάξωνες είναι οι κερδοσκόποι που μας κυνηγούν και άρα ο εν λόγω κύριος μπορεί να έχει ουσιαστικό ρόλο στο δράμα μας. Τους Άγγλους ας τους αγνοήσουμε. Αλλωστε, «Ενδεχόμενη υποχώρηση της στερλίνας έως και 30% έναντι του δολαρίου, προβλέπουν διαχειριστές κεφαλαίων, επισημαίνοντας ότι ενώ τώρα η προσοχή όλων είναι στραμμένη στην ελληνική κρίση χρέους και το ευρώ, ο επόμενος στόχος των κερδοσκόπων ίσως είναι το βρετανικό νόμισμα».

Μερικά τινά μπορεί να είναι τα κίνητρα του εν λόγω κυρίου: ή θέλει να μπεί σφήνα με το ΔΝΤ ανάμεσα στον αδύναμο κρίκο και την Γερμανική Ευρώπη τεστάροντας την Γερμανία ως προς το κατά πόσο θα συνεχίσει να παίζει το παιχνίδι του ενιαίου νομίσματος, ή ανέξοδα σχεδόν να δείξει ποιος είναι το παγκόσμιο αφεντικό, ή με την ενίσχυσή του αυτή προσπαθεί να σιγουρέψει τις παραγγελίες από τον αμυντικό προυπολογισμό μας ή συνδυασμός όλων των ανωτέρω και άλλων τινών. Η τελευταία παράμετρος μου διέφυγε στα πρόσφατα γραπτά μου, μέχρι που άκουσα τον Γιωργάκη να διαλαλεί ότι ο αμυντικός μας προυπολογισμός στοχεύει στην θωράκιση της χώρας και κάτι τέτοιες μπούρδες και το συνδύασα με το εξής δημοσίευμα της Καθημερινής:
Μέρκελ, Σαρκοζί ζητούν αγορά αεροσκαφών
«Πράσινο φως» για συνέχιση των εξοπλιστικών προγραμμάτων για τα οποία έχουν ήδη αναληφθεί δεσμεύσεις δόθηκε χθες, στη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου υπό τον πρωθυπουργό κ. Γ. Παπανδρέου, με τη συμμετοχή του υπουργού Εθνικής Αμυνας κ. Ευ. Βενιζέλου, του αναπληρωτή υπουργού κ. Π. Μπεγλίτη και του υπουργού Επικρατείας κ. Χ. Παμπούκη. Οι πιέσεις που δέχεται η Αθήνα για αγορά πολεμικών αεροσκαφών είναι μεγάλες, όπως και οι πιέσεις για αύξηση της συμμετοχής στην αποστολή του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, ενώ παραμένει ανοιχτό το ζήτημα των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά».

Όλα τα παραπάνω για να καταλαβαίνουμε τι παίζει στην επικαιρότητα. Έτσι όπως είναι τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης οι ειδήσεις πρέπει να ξαναγράφονται τελικά για να ενημερωθεί κανείς. Το κάνουν ενμέρει μερικές χιουμοριστικές εκπομπές με πολύ επιτυχημένους υπότιτλους, το έκαναν όμως συστηματικά και κατά τον μεσοπόλεμο, προσπαθώντας να αντικρούσουν την επίσημη προπαγάνδα.

ΥΓ. Είχα δυο μήνες να γράψω πριν τις τελευταίες αναρτήσεις. Τι να γράψεις και τι να πεις και τι να πρωτοδιαβαστεί με τόσα γραπτά που παράγονται κάθε λεπτό. Ο θυμός μου όμως είναι τέτοιος μ’όλη αυτή την παραπληροφόρηση και την ληστεία που παθαίνουμε που δεν κρατιέμαι. Τα αφιερώνω στους λίγους φίλους, γνωστούς και άγνωστους, που με παρακινούν να γράψω, ελπίζοντας να ανταμώνουμε στις απεργίες. Δεν είναι εποχή για group therapy!

O φασίζων λαικισμός ελλοχεύει

2010-02-26T17:59:00.000-08:00

Εχουν ενδιαφέρον οι αναλύσεις ξένων που μας επιτρέπουν να δούμε το «ελληνικό πρόβλημα», χωρίς την εμπάθεια της θιγμένης εθνικής περηφάνειας, τo δάχτυλο της Αφροδίτης του Focus ή τις κορώνες των γερμανικών αποζημιώσεων. Σε μια απ’αυτές διαβάζουμε, συνοψίζοντας, τα εξής:

• Tα ελλείμματα και το χρέος βοήθησαν εμάς να δημιουργήσουμε υποδομές και να περνάμε καλύτερα, τόνωσαν όμως και την παραγωγή στις ευρωπαικές χώρες, οι τράπεζες των οποίων κατέχουν χρηματοδότησαν αυτά τα ελλείμματα μας.
• Ο περιορισμός του ελλείμματος σήμερα με την ακολουθούμενη πολιτική θα οδηγήσει την χώρα σε χρόνια ύφεση. Οποιος είναι μέσα στην αγορά τον τελευταίο χρόνο το έχει νοιώσει για τα καλά στο πετσί του.
• Η Ελλάδα εθελοντικά/εκβιαστικά προσχώρησε στην υποδούλωση της και δεχόμενη τους τοποτηρητές της ασκούμενης πολιτικής της μετατράπηκε απλά σε αποικία των δανειστριών χωρών.
• Το πρόβλημα είναι η θεσμική ανεπάρκεια της ΕΕ με την ανυπαρξία μιας ευρωπαικής αρχής διαμόρφωσης και άσκησης της φορολογικής πολιτικής. Δεν νοείται ενιαία νομισματική πολιτική χωρίς ενιαία φορολογική πολιτική.
• Οι στόχοι του Μάαστριχ -που εφαρμόζουν μη εκλεγμένοι τεχνοκράτες και η συνεπακόλουθη πτώση της ευημερίας (μικρή ανάπτυξη, αύξηση της ανεργίας, …)- για εξωτερικό χρέος και έλλειμμα, οδήγησαν την ευρωπαική κοινή γνώμη στην απαξίωση των πολιτικών εκπροσώπων τους και στην στροφή σε ακροδεξιούς σχηματισμούς.
• Τα ελλείμματα δεν σημαίνουν τίποτα για τις ανθρώπινες κοινωνίες. Αυτά που μετρούν είναι το ποσοστό ανεργίας, οι μισθοί, ο πληθωρισμός, η οικονομική ανάπτυξη, η παραγωγικότητα, κλπ.

Μας λένε τίποτα καινούργιο όλα τα παραπάνω?
Μήπως δεν κουραστήκαμε και προ κρίσεως ακόμα να διαβάζουμε αναλύσεις που υποστήριζαν ότι η στόχευση στην καταπολέμηση του πληθωρισμού είναι λάθος και ότι η Ευρώπη πρέπει να νοιάζεται περισσότερο για την ανάπτυξη?

Ή, είναι δύσκολο να σκεφθεί κανείς το δημοκρατικό έλλειμμα που αντιπροσωπεύει το γεγονός, οι αγορές και τα όργανα τους (ΔΝΤ-ΕΚΤ) να υπαγορεύουν εισοδηματικές και λοιπές πολιτικές, έξω από οποιαδήποτε δημοκρατική νομιμοποίηση τους? Και στην τελική, ποιος έπεισε τις αιρετές κυβερνήσεις μας να παραιτηθούν από την υπέρτατη εξουσία της δημιουργίας χρήματος για την χρηματοδότηση των ελλειμμάτων, με απ’ευθείας προσφυγή στην Κεντρική Τράπεζα? Η ανώνυμη μάζα των χρηματιστηριακών ντήλερ που συμπεριφέρεται σαν «κοπάδι βλακών» με τα απολίτικα παβλοφικά αντανακλαστικά, είναι πιο έγκυροι να υπαγορεύουν πολιτικές?

Είναι δυνατόν η αιρετή πολιτική τάξη της Ευρώπης να είναι έτσι ρίψασπις, παραιτούμενη από τις εξουσίες που της ανέθεσαν οι κοινωνίες και να υπακούει αποκλειστικά στα κελεύσματα των αγορών και της «ανεξάρτητης» Κεντρικής Τράπεζας?

Η έκρηξη του Θαπατέρο στις 19/2 στο Λονδίνο ενάντια στις χρηματοοικονομικές αγορές ότι «εσείς ευθύνεστε για την οικονομική κρίση ενώ εμείς σας σώσαμε από την πτώχευση. Αρα, δεν νομιμοποιείστε να υπαγορεύετε τις κοινωνικά επώδυνες αντιαναπτυξιακές πολιτικές περιορισμού των ελλειμμάτων. Εμείς θα μειώσουμε τα ελλείμματα με ελλείμματα, μέσα από την οικονομική ανάπτυξη» κι εσείς να πάτε να γ.. Αυτή η έκρηξη δεν είναι ενδεικτική ενός ιδιότυπου bras de fer που παίζεται ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις και τους κεφαλαιο-κράτες (η λέξη με την πλήρη ετυμολογική της έννοια)?

Η Ελλάδα με μόνο 3,6% του συνολικού εξωτερικού χρέους της Ευρωπαικής Ενωσης στοχοποιείται ως θρυαλίδα αποσταθεροποίησης του Ευρώ!. Τη στιγμή που θα αρκούσε μια απλή ενοχική εγγύηση αυτού του χρέους μας, χωρίς εκταμίευση ούτε ενός σεντ. Και η ζώνη του Ευρώ με 6% μόνο συνολικό έλλειμμα δέχεται την επίθεση των «αγορών», όταν οι ΗΠΑ έχουν υπερδιπλάσιο έλλειμμα! Τελικά, μήπως το πολιτικό προσωπικό των ευρωπαικών χωρών είναι προσωπικό των «κεφαλαιο-κρατών», με επικεφαλής το αγγλοσαξωνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα?

Οι Ελληνες πολιτικοί, τρομοκρατώντας την κοινωνία μας με το, εντελώς εικονικό, σκιάχτρο της πτώχευσης, σ’ένα background γεωπολιτικού πολέμου νομισμάτων (δολλάριου-Ευρώ), παρέδωσαν την άσκηση της οικονομικής πολιτικής της χώρας σε αλλοδαπά κέντρα. Ανίκανοι, μάλιστα, να σχεδιάσουν και να εφαρμόσουν μια στοιχειώδη αναπτυξιακή πολιτική, προκειμένου να μεγαλώσουν την πίττα του παραγόμενου πλούτου και αδιάφοροι στο να χτυπήσουν τους μηχανισμούς της διαφθοράς του δημόσιου χρήματος, δίνουν την εντύπωση του εκπροσώπου τύπου που διαχειρίζεται, επικοινωνιακά μόνο, αυτή την οικονομική καταστροφή και τρομοκρατία που μας πλήττει όλους.

Είναι δυνατόν όλοι αυτοί οι αναμφισβήτητα ενημερωμένοι ευρωπαίοι πολιτικοί να μην αντιλαμβάνονται τις αντιφάσεις όλων των παραπάνω και τα ερωτήματα που εγείρονται? Απίθανο. Η υπαλληλική τους σχέση όμως τους απαγορεύει να συγκρουστούν ανοικτά με τους εργοδότες τους.

Και οι αναλυτές, νεοφιλελεύθεροι ή αριστεροί, γιατί δεν απαντούν? Επιστήμη για την επιστήμη και αποστασιοποιημένη ουδετερότητα. Σχολιάζουν την πραγματικότητα, κάποιοι με ευαισθησίες έστω, λες και οι κοινωνίες δεν υπάρχουν, ή δεν καταλαβαίνουν.

Μόνο που οι ερωτήσεις από τη στιγμή που διατυπωθούν χρειάζονται απαντήσεις. Και οι κοινωνίες που ήδη βιώνουν την ανεργία και την επιδείνωση των συνθηκών ζωής απαιτούν την λύση των προβλημάτων. Διαφορετικά, ο φασίζων λαικισμός ελλοχεύει.

Χορεύοντας με τις αγορές

2010-02-20T10:04:00.000-08:00

Επειδή με την νομισματική ένωση του Μάαστριχ και την θέσπιση του Ευρώ η Ευρώπη παρέμενε θεσμικά ανοχύρωτη να προστατεύσει την ισχύ του Ευρώ από τις πληθωριστικές πιέσεις που θα προκαλούσαν τα δημόσια ελλείμματα τα οποία παρέμεναν στην αρμοδιότητα των εθνικών κυβερνήσεων, ήρθε η συνθήκη της Λισσαβώνας να θεσπίσει τους σχετικούς κανόνες: απαγόρευση υπέρβασης του 3% του δημόσιου ελλείμματος, επί ποινή επιτήρησης σε περίπτωση παραβίασης του κανόνα. Σημειώνεται ότι το δημόσιο έλλειμμα ως ποσότητα χρήματος αντιστοιχεί σε χρήμα που δεν αντιστοιχεί σε αντίστοιχη παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών και κατά συνέπεια ασκεί πληθωριστικές πιέσεις με ότι αυτό σημαίνει για την ισχύ του Ευρώ και της ευρωπαικής οικονομίας.

Επειδή τόσος ντόρος γίνεται για το δημόσιο έλλειμμα της Ελλάδας, μπήκαμε στον κόπο να σταθμίσουμε το όντως συγκριτικά υψηλότερο % ελλείμματος της χώρας μας με το μερίδιο που έχουμε ως χώρα στο ευρωπαικό ΑΕΠ. Από την σύγκριση αυτή προκύπτει, όπως φαίνεται και από τον πίνακα που ακολουθεί ότι η Γερμανία με το μικρότερο έλλειμμα διοχετεύει στην αγορά τρείς φορές περίπου περισσότερο χρήμα απ’ότι εμείς, ενώ από κοινού ο γαλλογερμανικός άξονας πάνω από οκτώ φορές περισσότερο.
                                          Γερμανία    Γαλλία     Ισπανία     Ελλάδα
% ΑΕΠ Ευρώπης                      27,1         21,2         11,8         2,6
Δημόσιο έλλειμμα                     3,4           8,3         11,2         12,7
Πληθωριστικό χρήμα, ως % επί του ΑΕΠ
Ευρώπης, που ρίχνει κάθε χώρα στην αγορά
                                                 0,92%      1,76%      1,32%     0,33%
Στοιχεία Eurostat για το 2008

Αντίστοιχα συμπεράσματα θα προέκυπταν αν συγκρίναμε με τον ίδιο τρόπο και το εξωτερικό χρέος της χώρας μας. Αρα ο κίνδυνος αποσταθεροποίησης του Ευρώ από την χώρα μας είναι αμελητέος και επαληθεύεται η άποψη ότι ο ντόρος που σηκώθηκε από τα διεθνή μέσα εναντίον της χώρας μας, δεν είναι στην ουσία παρά η ανάδειξη του δένδρου που καλείται να κρύψει το δάσος: το δημόσιο χρέος και έλλειμμα των ΗΠΑ και Αγγλίας. Οι τελευταίοι -για τους οποίους εγείρονται πολύ μεγαλύτερες αμφιβολίες, σε σχέση με τις δικές μας, ως προς την ακρίβεια των στατιστικών στοιχείων των οικονομιών τους- εναγωνίως προσπαθούν να πείσουν τους επενδυτές, ότι το δολλάριο παραμένει το ισχυρό αποταμιευτικό νόμισμα, προκειμένου να προσελκύσουν από το Ευρώ τα κεφάλαια που χρειάζονται για να κλείσουν τα ελλείμματα τους.

Οι ευρωπαίοι εταίροι μας, χόρεψαν στον ρυθμό που ενορχήστρωσαν οι αγγλοσαξωνικές τράπεζες και τα media τους γιατί

1. η υποτίμηση του Ευρώ που προέκυψε από την σχετική φημολογία εξυπηρέτησε άριστα τους εξαγωγείς τους,

2. οι τράπεζες τους που κατέχουν το μεγαλύτερο μέρος του δανεισμού μας σε ομόλογα κερδοσκόπησαν ασύστολα το τελευταίο διάστημα,

3. βρήκαν ευκαιρία να «τεστάρουν» για πρώτη φορά τον μηχανισμό επιτήρησης, που έχουν οι αγγλοσάξωνες στημένο και ετοιμοπόλεμο μέσω του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου,

4. αποφάσισαν να τραβήξουν τ’αυτί των ελλήνων ομολόγων τους που ασκούν τα τελευταία χρόνια μια πολιτική τριτοκοσμικού χαρακτήρα (οικογενειοκρατία, διεφθαρμένη δημόσια διοίκηση, πελατειακές σχέσεις, παραοικονομία, κλπ)

5. το κλίμα φόβου και τρόμου που δημιούργησαν όλα τα media εν χορώ για τον κίνδυνο πτώχευσης της χώρας μας, βοηθούν την ελληνική κυβέρνηση να περάσει μέτρα που σε normal συνθήκες θα ήταν αδιανόητο να περάσουν στην ελληνική κοινωνία. Με τον φόβο ελέγχονται τα πλήθη…

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αντί να ακολουθήσει μία στοιχειωδώς πατριωτική στάση αναδεικνύοντας όλα τα παραπάνω και διεκδικώντας από τους Ευρωπαίους την οικονομική τους στήειξη, επισκέπτεται τις ευρωπαικές πρωτεύουσες με την ουρά στα σκέλια διαλαλώντας πόσο διεφθαρμένη χώρα είμαστε και ομολογώντας ανικανότητα να τηρήσουμε σωστά τα λογιστικά του νοικοκυριού μας. Εκχωρώντας την εθνική ανεξαρτησία και περηφάνεια, καλεί τους ευρωπαίους εν είδει τοποτηρητών να συμμετάσχουν στην ΕΣΥΕ και στο Εθνικό Λογιστήριο του κράτους.

Σε πλήρη σύμπνοια τα εθνικά ΜΜΕ αβαντάρουν την κυβέρνηση στο ξαναμοίρασμα της πίττας σε βάρος του κόσμου της εργασίας, με θεσμικές αλλαγές (περικοπές μισθών, συνταξιοδοτικό, θεσμοθέτηση των προσωρινών μορφών απασχόλησης, κά), οι οποίες θα μας βυθίσουν ως κοινωνία σε πολυετή μιζέρια.

Η αριστερά ανήμπορη να αντιπροτείνει ένα συνολικό εναλλακτικό όραμα (από τον εναλλακτικό τρόπο λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος μέχρι τον τρόπο λειτουργίας των σχολείων) και να εμπνεύσει την κοινωνία, αρκείται στην ακαδημαική ανάλυση της συγκυρίας και την «από τα πάνω» στρατολόγηση δυνάμεων, προκειμένου αυτάρεσκα να αυξήσει την κοινοβουλευτική της δύναμη.

Γενικότερα τώρα, ας πάμε στα αποκαλούμενα απαξιωτικά ως βερμπαλισμοί ή κι ...ανέξοδη επαναστατική θεωρητικολογία: Επειδή η γνώση είναι δύναμη, γι'αυτό ψάχνομαι και γράφω αυτές τις γραμμές. Ας αναζητήσουμε με τους γύρω μας τις απλές αλήθειες της ζωής. Ας αναζητήσουμε το εναλλακτικό σενάριο κι ας δράσουμε συλλογικά στους συλλόγους γονέων των σχολείων μας, στα σωματεία μας, στις καθημερινές συναλλαγές μας. Η ζωή θα συνεχισθεί και χωρίς τα πανάκριβα τζίπ και τις εξόδους στα ακριβά πιάνο- ρέστοραντ. Το ζητούμενο είναι η επαναπροσέγγιση με τις πανανθρώπινες αξίες της αστικής επανάστασης «αδερφοσύνη-ισότητα-ελευθερία». Με έμφαση στην μεγαλύτερη από όλες την «οικονομική ελευθερία». Γιατί χάρη στην ανθρώπινη πνευματική και σωματική εργασία των δύο τελευταίων αιώνων, κυρίως, στους τομείς της επιστήμης και της τεχνολογίας, θα μπορούσαμε πλέον να έχουμε τα απαραίτητα για την ζωή, ακόμα και με λιγότερη εργασία. Αρκεί να αποκηρύξει κανείς την καταστροφή που φέρνoυν στην πραγματική οικονομία και ζωή οι νόμοι της αγοράς (ανεργία, κλείσιμο εργοστασίων, καταστροφή εμπορευμάτων, κά.) Ακόμα κι αν τύποι σαν τον Σουμπέτερ θέλουν να πας πείσουν ότι είναι "δημιουργική καταστροφή".

Ισως ο καπιταλισμός να έφθασε στην "ωρίμανση" του και οι παραγωγικές δυνάμεις της οικονομίας ασφυκτιούν και παρεμποδίζονται να λειτουργήσουν μέσα στο θεσμικό πλαίσιο που αυτός υπαγορεύει. Ισως ήρθε η στιγμή για την αναζήτηση μιας εναλλακτικής θέσμισης των κοινωνιών μας, η οποία σίγουρα δεν μπορεί να είναι αυτή των πενταετών οικονομικών πλάνων, κάποιων «ειδημόνων» εξουσιαστών.

Λαπάδες γίναν τα μυαλά μας

2010-02-18T15:12:00.000-08:00

Θέλοντας και μη, μπήκαμε στο «τρυπάκι» να συζητάμε με όρους πολιτικής οικονομίας. Πάψαμε ακόμα να βλέπουμε και το συμβαίνει στην τσέπη μας την ίδια. Δεν κρίνουμε πλέον την πολιτική, ούτε με βάση την τσέπη μας, ούτε με βάση αρχές όπως η δικαιοσύνη, η ισότητα, κλπ. Εγιναν λαπάδες τα μυαλά μας. Αριστεροί εμείς; Σωπάστε καλέ.
Γίναμε, όμως, «τεχνοκράτες» και μιλάμε για τις αγορές, τα spreads, το δημόσιο έλλειμμα ως ποσοστό του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ), κλπ. Ασχετα αν ελάχιστοι από μας κατέχουν τα πιο βασικά, όπως το τι τέλος πάντων είναι κι αυτό το ΑΕΠ ακόμα! Και δεν συνέβη τυχαία αυτό...
Η πεποίθηση ότι η διακυβέρνηση μιας χώρας είναι υπόθεση τεχνοκρατών και ειδικών υπήρξε κάτι που συστηματικά επεδίωξαν οι αστικές κυβερνήσεις από τα τέλη του 19ου αιώνα, προκειμένου να καταλύσουν τα ψίγματα πραγματικής δημοκρατίας που εμπεριέχονταν στην μεγάλη γαλλική επανάσταση του 1789 και πραγματώθηκαν στην Παρισινή κομμούνα.
Έτσι καταντήσαμε να θεωρούμε "πεφωτισμένους" αυτούς που με απλά λόγια μας εξηγούν τα βασικά της πολιτικής οικονομίας! Ενας από αυτούς και ο Γ.Δελαστίκ, που με το άρθρο του στο Εθνος μας εξηγεί τι είναι τα CDS (και όχι μόνο):

Πώς μας πούλησαν και μας αγόρασαν

Εθνος 17-02-2010

Ανατριχιαστικός είναι ο μηχανισμός με τον οποίον συγκεκριμένοι τραπεζικοί κολοσσοί κερδοσκόπησαν εναντίον της χώρας μας, με αποτέλεσμα αυτοί μεν να κερδίσουν ποσά ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, η Ελλάδα δε να τεθεί υπό ξένη οικονομική κηδεμονία. Αξίζει να τον περιγράψουμε σε αδρές γραμμές. Το αποφασιστικό εργαλείο στο παιχνίδι που παίχτηκε εναντίον της Ελλάδας είναι ένα εντελώς πρόσφατο χρηματοπιστωτικό προϊόν που ονομάζεται CDS (από τα αρχικά των αγγλικών λέξεων credit default swaps).
Πρόκειται για ασφάλιση κατά της περίπτωσης μη αποπληρωμής ενός χρέους. Μια τράπεζα π.χ. που αγοράζει ομόλογα ενός κράτους ασφαλίζει το ποσό που έδωσε σε μια άλλη τράπεζα, η οποία είναι υποχρεωμένη να της δώσει αυτή τα λεφτά της, αν το κράτος χρεοκοπήσει και βρεθεί σε αδυναμία να εξοφλήσει τα ομόλογά του όταν λήξουν ή να πληρώσει ενδιαμέσως τους τόκους.
Εννοείται ότι όσο πιο επισφαλής είναι η οικονομική κατάσταση μιας χώρας τόσο υψηλότερα ασφάλιστρα θα απαιτήσει η τράπεζα που ασφαλίζει το χρέος.
Το στοιχείο που σοκάρει είναι ότι τρεις και μόνο τραπεζικοί κολοσσοί, η γερμανική Ντόιτσε Μπανκ και οι αμερικανικές Γκόλντμαν Ζαξ και Τζ. Π. Μόργκαν ελέγχουν τον 75% (!) της παγκόσμιας αγοράς των CDS.
Πάμε τώρα στην περίπτωση της Ελλάδας. Περί τα μέσα Γενάρη, περίπου δέκα ημέρες πριν η χώρα μας αναζητήσει αγοραστές για το πενταετές ομόλογό της, η Ντόιτσε Μπανκ δημοσιοποιεί μια έκθεση - φωτιά για την ελληνική οικονομία, όπου αναφέρει πως πάμε χάλια και δεν αποκλείεται κατάρρευση.
Αμέσως μετά κινητοποιείται το τμήμα της CDS της Ντόιτσε Μπανκ. Ζητάει πολύ υψηλότερα ασφάλιστρα για το ελληνικό χρέος, αφού υποτίθεται ότι η χώρα μας βρίσκεται σε επικίνδυνη κατάσταση, όπως λέει το τμήμα μελετών της... ίδιας τράπεζας!
Αφού το επιτόκιο των CDS για την Ελλάδα ανεβαίνει, περνάει αμέσως το μήνυμα παγκοσμίως στο χρηματοπιστωτικό σύστημα: τα διεθνή ΜΜΕ που δρουν ως «παπαγαλάκια» των κερδοσκόπων ουρλιάζουν ότι η ελληνική οικονομία παραπαίει, η ανενημέρωτη κοινή γνώμη τρομοκρατείται και οι επαΐοντες καταλαβαίνουν ότι στοχοποιήθηκε η Ελλάδα και οδεύει προς οικονομικό «γδάρσιμο».
Εν συνεχεία η ίδια η Ντόιτσε Μπανκ μαζί με την Γκόλντμαν Ζαξ αναλαμβάνουν να... πουλήσουν τα ελληνικά ομόλογα! Να τα προωθήσουν στους υποψήφιους αγοραστές! Ναι, αυτοί ακριβώς που συμμετείχαν ενεργά στην οργάνωση του κλίματος καταρράκωσης της ελληνικής οικονομίας για να διευκολυνθούν οι κερδοσκοπικές επιθέσεις!
Δεν πρόκειται περί κακόγουστου αστείου. Μιλάμε εντελώς σοβαρά. Η ελληνική κυβέρνηση, όπως και πάμπολλες άλλες κυβερνήσεις, υποχρεώνεται αντικειμενικά να προστρέξει στις τράπεζες που ελέγχουν την αγορά CDS, παρ’ όλο που υπονομεύουν την Ελλάδα. Τους πληρώνει ουσιαστικά «προστασία», με τη χυδαία έννοια του όρου, ελπίζοντας να τις εξευμενίσει ώστε να την βοηθήσουν να δανειστεί με ανεκτά επιτόκια.
Η Ντόιτσε Μπανκ λοιπόν ως ανάδοχος τράπεζα μαζί με την Γκόλντμαν Ζαξ και άλλες, που παίζουν πολύ δευτερεύοντα ρόλο, καθορίζουν ουσιαστικά το επιτόκιο με το οποίο θα διαθέσει τα ομόλογά της η κυβέρνηση Παπανδρέου, η οποία στην πραγματικότητα δεν έχει περιθώρια να μη συμμορφωθεί στις υποδείξεις τους.
Εννοείται ότι η Ντόιτσε Μπανκ και η Γκόλντμαν Ζαξ έχουν ενημερώσει τους πελάτες τους, οι οποίοι τρέχουν σαν τρελοί να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα με επιτόκιο 6,2%, γιατί φυσικά οι τράπεζες αυτές γνωρίζουν εκ των ένδον πως έχει στηθεί το παραμύθι της δήθεν επαπειλούμενης χρεοκοπίας.
Η Ντόιτσε Μπανκ και η Γκόλντμαν Ζαξ εισπράττουν παχυλές προμήθειες εκατομμυρίων ευρώ από τους πελάτες τους, ενώ αγοράζουν και οι ίδιες μεγάλες ποσότητες χρυσοφόρων ελληνικών ομολόγων.
Τώρα ετοιμάζουν τον επόμενο γύρο ελληνικού δανεισμού, στήνοντας σκηνικό για ακόμη μεγαλύτερα κέρδη φυσικά...

ΤΩΡΑ ΤΡΕΜΟΥΝ
Τα κράτη, όμηροι των τραπεζών

ΚΑΘΥΒΡΙΖΟΥΝ την Ελλάδα οι Γερμανοί. Εχουν όμως ταραχθεί ακόμη και αυτοί από την επίδειξη δύναμης των τραπεζών. «Η Κοινότητα θα έπρεπε να σκεφθεί πώς θα μπορέσει να αποξηράνει αυτόν τον βάλτο (των τραπεζών) που πιάνει ομήρους ολόκληρες χώρες» έγραψε σε πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο της η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε». Η «Μοντ» είναι εξοργισμένη: «Μόλις έναν χρόνο αφότου τα κράτη έσωσαν τις τράπεζες αφιερώνοντας κολοσσιαία ποσά και στις δύο όχθες του Ατλαντικού -25% του ΑΕΠ σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα- τα χρεωμένα κράτη πέφτουν θύματα επιθέσεων από τα ίδια τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που διέσωσαν. Αυτό είναι ένα από τα πικρά μαθήματα της ελληνικής κρίσης» ομολογεί η γαλλική εφημερίδα.

Εκεί που καταλήγει και παραμένει ένας απλός σχολιαστής δημοσιογράφος ο αγαπητός Γ.Δελαστίκ, ωστόσο, είναι στην αν-ικανότητα του να απαντήσει τα ερωτήματα των πιο πάνω εφημερίδων: για το πως πιάνονται όμηροι ολόκληρες χώρες, βλ.λαοί, και καταβάλλουν λύτρα στις τράπεζες, οι οποίες μάλιστα σώθηκαν με τα χρήματα αυτών των λαών!
Απορώ πως κάποιοι γέροι στο χωριό μου, χωρίς νάχουν τελειώσει το δημοτικό και χωρίς καν να ταξιδέψουν έξω απ’τον μικρότοπο τους, γνωρίζουν από τους παππούδες τους ότι «τον κόσμο τον κυβερνούν οι Εβραίοι με τις τράπεζες τους». Κι ας μην θεωρηθεί ρατσιστική αυτή η αναφορά στους εβραίους –αφού κι ο Μαρξ, στην τελική, εβραίος ήταν-, δεδομένου ότι, στο πέρασμα των χρόνων, τα νομιμοποιημένα πλέον κεφάλαια της ιταλικής, ελληνικής, ρωσικής, … μαφίας (της «προστασίας», των ναρκωτικών, της πορνείας, κλπ) πιθανότατα πήραν τις πλειοψηφίες στις μετοχικές συνθέσεις των ξένων τραπεζών.
Πόσα πτυχία, τελικά, πρέπει να πάρουμε και πόσες λέξεις να αραδιάσουμε σε περίπλοκους συλλογισμούς, για να καταλήξουμε σ’αυτό που ήδη γνώριζαν οι παππούδες μας;

Η αλήθεια έχει δύναμη ...

2010-01-24T13:47:00.000-08:00

γι’αυτό και μας την κρύβουν συστηματικά. Η ίδια η πεφωτισμένη δεξιά ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 24/01/2010, με πρωτοσέλιδο την κρίση και πάρα πολλές σελίδες αφιερωμένες σ’αυτή, συσκοτίζει, παρά φωτίζει. Χρειάζεται σχεδόν να ξέρεις τι ψάχνεις και νάσαι προσεκτικός πολύ για να εντοπίσεις τις πληροφορίες εκείνες που εξηγούν και ρίχνουν φως στην επικαιρότητα. Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι ακόμα μια ανάλυση για την συγκυρία. Παρατίθεται -για την παρέα που δεν ευκαίρεσε απ’τα ξενύχτια να διαβάσει- μια κάποια "αποκρυπτογράφηση" με αποσπάσματα από άρθρα και συνεντεύξεις της παραπάνω κυριακάτικης:

Γράφει στην 3η σελίδα του οικονομικού ένθετου ο Γιώργος Κοφινάκος, πρώην επικεφαλής της Citigroup Global Markets: «...κάποια αγγλοσαξωνικά συμφέροντα επιδιώκουν την αποδόμηση της Ευρωζώνης και του νομίσματος της, αντιδρώντας στον ενδυναμωμένο ρόλο του ευρώ ως αποθεματικού νομίσματος. Από την άλλη, και ένας μεγάλος αριθμός χωρών της Ευρωζώνης βλέπει με καλό μάτι την αποδυνάμωση του Ευρώ, ως παράγοντα βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών προϊόντων. Τις πιo πάνω τακτικές έρχεται να εξυπηρετήσει ο πιο αδύναμος κρίκος της Ευρωζώνης, η Ελλάδα, με το υπερβολικό έλλειμμα, το υπερβολικό χρέος και τις υποβαθμίσεις». Αυτά όσον αφορά το ευρύτερο μακροοικονομικό και γεωπολιτικό πλαίσιο, στο οποίο διαδραματίζεται η ελληνική «τραγωδία». Οι επαγγελματίες, τελικά, τα λεν πολύ πιο καθαρά από τους πολιτικούς και τους λακέδες δημοσιογράφους τους.

Στην 2η σελίδα του ίδιου ένθετου, από άρθρο του Σωτήρη Νίκα: «...από την στιγμή που την Παρασκευή έγινε γνωστό ότι το Δημόσιο θα προχωρήσει σε κοινοπρακτική έκδοση πενταετών ομολόγων τις επόμενες μέρες, τα spread πήραν την ανηφόρα. Διαχειριστές μεγάλων hedge funds που έχουν στην κατοχή τους ελληνικά ομόλογα – όπως ο Γκρέβον Χάουαρντ κι ο Τζον Πόλσον- δεν χάνουν ευκαιρία σε τέτοιες περιπτώσεις να ανεβάζουν τα spreads και να κερδίζουν, εκμεταλλευόμενοι τις αδυναμίες διαφόρων οικονομιών». Είναι τόσα μικρά τα μεγέθη της επιχείρησης ΕΛΛΑΣ Α.Ε., που αρκεί ένας μικρός σχετικά τζογαδόρος σαν τον Τζον Πόλσον για να παίξει και να κονομήσει όπως και όσο θέλει με τα ελληνικά ομόλογα (3,2 δις ευρώ μας πληροφορεί ο Βασίλης Ζήρας ότι εκτιμάται το fund του Πόλσον). Με το spread στις 407 μονάδες βάσης (δηλ.4,07%) το επιτόκιο των πενταετών ομολόγων θα διαμορφωνόταν στο 6,3%!!!. Η Deutsche Bank, μαζί με άλλες φίλες της λοιπόν, θα μας δανείσει ως χώρα, μ’αυτό το επιτόκιο, τη στιγμή που δανείζει τον μικρο-μαγαζάτορα στην λοιπή Ευρώπη με 5%! Ασε που και οι δικές μας τράπεζες δανείζουν ακόμη με τέτοια επιτόκια. Ή με τους εξοπλισμούς θα μας τα παίρνουν ή με τους τόκους οι νταβατζήδες.

Ο Κώστας Καλλίτσης λέει στην 20η σελ.: «Οι ξένοι τραπεζίτες μπαινοβγαίνουν στο υπουργείο Οικονομικών...Αν δεν μπορείτε να βρείτε δάνεια –μας λένε- να σας βρούμε εμείς, με ιδιωτική τοποθέτηση, στα σίγουρα. Και προτείνουν spread περί τις 300 μονάδες και μια παχυλή προμήθεια για τους ίδιους...». Μάθαν ότι πηδιόμαστε, πλακώσανε κι οι γύφτοι. Οπου γύφτοι, οι ιδιώτες τοκογλύφοι. Ο κος Παπακωνσταντίνου όμως αρνήθηκε τις προτάσεις αυτές, γιατί λέει τις βρήκε ...ακριβές. Ο αξιότιμος δημοσιογράφος, ωστόσο, αντί να δει το έργο σεξ που παίζεται στο υπουργείο Οικονομικών, πάει την μηντιακή τρομοκρατία στα άκρα της, κραυγάζοντας: “H Ελλάδα είναι σε πόλεμο για το χρέος. Και το κράτος κατ’ουσίαν έχει πτωχεύσει......Οδεύουμε προς παρατεταμένη, πολυετή ύφεση που θα υποβαθμίσει τη χώρα μας (όχι στα ratings, αλλά) στην πράξη». Η αλήθεια είναι στα περί ύφεσης. Ολα τ’άλλα είναι για να το πάρουμε απόφαση.

Ο Βασίλης Ζήρας στην 8η σελίδα μας πληροφορεί ότι «το Κολέγιο (sic!) των Επιτρόπων στις 3/2 και το Ecofin στις 16/2 θα εγκρίνουν το Πρόγραμμα Σταθερότητας και ταυτόχρονα θα θέσουν την Ελλάδα σε καθεστώς αυστηρής επιτήρησης... Επιπλέον, για πρώτη φορά η επιτήρηση δεν θα αφορά μόνο τα δημοσιονομικά, αλλά και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας. ....Αυτό της δίνει τη δυνατότητα να απευθύνει συστάσεις για μεταρρυθμίσεις (ασφαλιστικό, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων και αγορών), που είναι το αδύνατο σημείο του Προγράμματος Σταθερότητας...Η Κομισιόν θα έχει τη δυνατότητα να παρεμβαίνει οποτεδήποτε εντοπίζει παρεκκλίσεις και θα ζητά συγκεκριμένα μέτρα». Ποιό είναι το ζουμί εδώ? Οτι εντάξει Ευρωπαίε, νάχεις λόγο για το ετήσιο έλλειμμα μου ως κρατική μηχανή και για το συσσωρευμένο εξωτερικό χρέος μου. Εντάξει, αφού χρωστώ στις τράπεζες σου. Αλλά αν πρόκειται να ασχολείσαι και με το πόσο πάει η άδεια του ταξί και το πότε θα πάρει σύνταξη η κυρά Κατίνα, αν πρόκειται δηλ. να ασκείς την τρέχουσα οικονομική πολιτική, τότε έλα να σε ορκίσει κι ο αρχιεπίσκοπος να τελειώνουμε. Εθνική ανεξαρτησία και κουραφέξαλα. Τελικά από τα συνθήματα της ένδοξης δεκαετίας του ’80, το μόνο που σώθηκε είναι ότι «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του». Η Ελλάδα δεν ανήκει πιά στους Ελληνες. Ξεπουλήθηκε.

Ο Νίκος Ξυδάκης στην 6η σελίδα του ένθετου Τέχνες λέει για τους πολιτικούς μας: «Οι αγορές υπαγορεύουν πολιτική. Και οι πολιτικοί υπακούουν. Διότι είναι ήδη ένοχοι κακοδιαχείρισης, διότι έχουν υποταχθεί στις αγορές, διότι ουσιαστικά δεν προασπίζονται τα συμφέροντα των κοινωνιών τους, αλλά τα δικά τους ατομικά συμφέροντα». Ολοι τους έχουν υποταχθεί στις αγορές και εντολές αυτών εκτελούν. Οι δικοί μας είναι επιπλέον και ένοχοι κακοδιαχείρισης.

Ας ελπίσουμε ότι το μέτωπο που άνοιξε ο Ομπάμα στην μητρόπολη της Γουόλ Στρητ με το τραπεζικό κεφάλαιο, θα καταλήξει σε νίκη των αιρετών πολιτικών εκπροσώπων μας εναντίον των αφανών αφεντικών τους/μας, των τραπεζιτών (ανάλυση της Ζέζας Ζήκου στην 12η σελίδα του οικονομικού ένθετου). Υπερβολικός, αλλά ενδεικτικός της σοβαρότητας της μάχης που δίνεται από τον Ομπάμα, είναι ο τίτλος του σχετικού άρθρου του Γιάννη Κοτόφωλο στην 6η σελίδα: «H επανάσταση του Ομπάμα». Σ’αυτό μαθαίνουμε ότι ετοιμάζονται για ...επανάσταση και οι λοιποί Ευρωπαίοι ηγέτες. Ας είναι. Ας νικήσουν τουλάχιστον οι πολιτικοί, δηλ. αυτοί που εκτίθενται στο φως κι όχι οι τραπεζίτες των παρασκηνίων και του σκότους. Θάναι ήδη μια κάποια νίκη. Για ξεκίνημα.

Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας

2009-12-08T04:12:00.000-08:00

[Παρόλο που δεν συμφωνώ με το «σκέψου παγκόσμια, δράσε τοπικά», στη συνέχεια θα προσπαθήσω να κωδικοποιήσω τα πρόσφατα διαβάσματα μου για την παγκόσμια οικονομική κατάσταση. Εύχομαι να κάνω λάθος, αλλά τα πράγματα μου βγαίνουν λίγο μαύρα. Και το κακό είναι ότι δεν βγαίνουν μαύρα μόνο σε μένα. Μακάρι να είναι η τυπική απαισιοδοξία των αριστερών. Στην τελική, όμως, δεν είναι κακό να είναι κανείς ενήμερος και για το κακό σενάριο. Ειδικά, όταν σ’αυτό παίζει και ο πόλεμος. Αν μη τι άλλο θα είναι υποψιασμένος, αν και όταν τα πράγματα κατατείνουν στην επαλήθευση του].

Το πρόβλημα ξεκινά από το χρήμα και κυρίως από το γεγονός ότι, πέρα από μέσο μέτρησης αξιών και μέσου ανταλλαγής, αποτελεί και μέσο αποταμίευσης πλούτου.
Μέχρι το 1945, όλα τα νομίσματα είχαν την αντιστοιχία τους σε ισοδύναμο χρυσού. Τη χρονιά εκείνη, με τη συμφωνία του Μπρέτον-Γουντς, το δολλάριο αντικατέστησε το χρυσό, αποτελώντας το ίδιο τη βάση για ένα σύστημα μεταβαλλόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών των άλλων νομισμάτων. Το δολλάριο κράτησε σ’εκείνη τη φάση αντιστοίχιση στον χρυσό, την οποία όμως εγκατέλειψε κι αυτό την δεκαετία του ’70. Όπως είναι αυτονόητο, οι αποφάσεις αυτές δεν λήφθηκαν τυχαία και δεν είναι καθόλου αθώες.

Από το ’45 και μετά, το παγκόσμιο σύστημα λειτουργεί και αποταμιεύει τον πλούτο του σε δολλάρια. Οι ΗΠΑ, δηλ. η Κεντρική Τράπεζα (FED), που ασκεί την νομισματική πολιτική της χώρας, είχαν την παγκόσμια εξουσία να ελέγχουν την ποσότητα και την αξία του νομίσματος στο οποίο αποταμίευε η υφήλιος. Η επιβολή το δολλαρίου ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος αποτελεί την σημαντικότερη παράμετρο της εξουσίας που επέβαλλαν οι ΗΠΑ στον κόσμο, ως η ισχυρότερη οικονομική και στρατιωτική δύναμη, μετά τη λήξη του δεύτερου παγκόσμιου πόλεμου.

Σε όλη τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου οι μόνες χώρες που θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν την μονοκρατορία του δολλαρίου, οι ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, λούφαζαν, επειδή η κομμουνιστική απειλή ήταν έξω από την πόρτα τους. Οι ΗΠΑ είχαν αναλάβει εργολαβικά τον εξοπλιστικό ανταγωνισμό που γονάτισε και την πρώην ΕΣΣΔ. Για την χρηματοδότηση του πολυέξοδου πυρηνικού προγράμματος, σε μια διαρκώς και τεχνηέντως ενίοτε επαπειλούμενη ισορροπία τρόμου, οι ΗΠΑ απολάμβαναν το δικαίωμα της αποδοχής του δολαρίου ως αποθεματικού νομίσματος. Μετά την «απελευθέρωση» των χωρών του «σιδηρού παραπετάσματος», προσδέθηκαν κι αυτές στο άρμα του δολλαρίου, πεπεισμένες ότι το πράσινο νόμισμα θα τους έφερνε όλα τα καταναλωτικά αγαθά κι ευημερία που είχαν μέχρι τότε στερηθεί.

Το ερώτημα είναι το γιατί και πώς, χώρες, όπως η Κίνα και οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες του Κόλπου, βρέθηκαν να έχουν όλο τον αποθεματικό πλούτο τους σε δολλάρια. Και είναι σήμερα όμηροι των εξελίξεων του χρηματοπιστωτικού κραχ που μαστίζει τις ΗΠΑ και των όποιων αποφάσεων κληθεί να λάβει η FED. Αν αφήσουμε τους Αραβες κατά μέρος ως διαπλεκόμενες με τις ΗΠΑ αυταρχικές εξουσίες, η περίπτωση της Κίνας που ηγείται των προσπαθειών και ασκεί τις μεγαλύτερες πιέσεις για την υιοθέτηση ενός νέου παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος, είναι πιο δύσκολο να ερμηνευτεί. Εχει γραφεί ότι υπήρξε μυστική συμφωνία σε υψηλότατο επίπεδο για να ενορχηστρωθεί μαζική εισροή αμερικάνικων κεφαλαίων άμεσων επενδύσεων και τεχνογνωσίας στην Κίνα, με αντάλλαγμα η Κίνα να επενδύει τα δολλάρια της εργασίας του λαού της, των εξαγωγών της, σε αξιόγραφα του αμερικανικού δημοσίου. Ακόμη, όμως, κι αν θεωρήσουμε ότι το σενάριο αυτής της μυστικής συμφωνίας είναι συνομωσιολογικού χαρακτήρα κι ότι η ανάπτυξη της Κίνας οφείλεται αποκλειστικά στο εκπαιδευμένο και φθηνό εργατικό δυναμικό της, που προσέλκυσε αυθόρμητα τα ξένα κεφάλαια, είναι δύσκολο να σκεφθούμε το πώς αυτή η κομμουνιστική, εχθρική εξ ορισμού χώρα, επένδυσε το μεγαλύτερο μέρος των αποθεματικών της σε δολλάρια. Οπως και νάχει, η εμφάνιση της Κίνας ως ισχυρής βιομηχανικής δύναμης εξυπηρέτησε τις τελευταίες τρείς δεκαετίες το καπιταλιστικό σύστημα της δύσης.

Μετά την βύθιση του περιθωρίου κέρδους στην πραγματική οικονομία, την αποδέσμευση του δολλαρίου από τον χρυσό και την τεράστια ρευστότητα των πετροδολλαρίων, οι μεν επιχειρήσεις ξεκίνησαν μια μαζική μετακόμιση της παραγωγής προς τις χώρες χαμηλού κόστους, οι δε τραπεζίτες των ΗΠΑ σχεδίασαν το μεγαλύτερο παγκόσμιο καζίνο. Το κόλπο εδώ ήταν η ανεξέλεγκτη πλέον δημιουργία νέου χρήματος από τις αμερικάνικες κατ’αρχήν τράπεζες, μέσω της λεγόμενης μόχλευσης (leverage) στην ραγδαία αναπτυσσόμενη αγορά των παραγώγων χρηματοοικονομικών προιόντων. Μόχλευση είναι το να «παίζει» κανείς μέχρι και επί σαράντα φορές πάνω τα χρήματα που έχει, στα παράγωγα προιόντα. Οπου παράγοντα προιόντα, θα μπορούσε να είναι το στοίχημα ότι ο Γενικός Δείκτης του Χρηματιστηρίου θα πέσει κατά 100 μονάδες. Επεσε, κέρδισες εσύ. Ανέβηκε έχασες. Αλλο παράδειγμα παράγωγων προιόντων. Τα τιτλοποιημένα στεγαστικά δάνεια που στις ΗΠΑ αποτέλεσαν τον πυροκροτητή της παρούσας κρίσης: ας υποθέσουμε ότι μια τράπεζα δανείζει όχι μόνο όλο το μετοχικό κεφάλαιο της, αλλά και δυο φορές τα χρήματα των καταθετών της, σε στεγαστικά δάνεια. Επειδή στο σημείο αυτό «πλαφονάρει» σύμφωνα με τις εποπτικούς κανόνες και προκειμένου να μη επιβραδύνει την ανάπτυξη της, μαζεύει όλα τα στεγαστικά δάνεια που έχει χορηγήσει και τα υποθηκεύει για να εκδώσει τίτλους, τους οποίους πουλά σε ασφαλιστικά ταμεία, μικρότερες τράπεζες και λοιπούς ιδιώτες επενδυτές. Ετσι, δανείζεται όλα τα χρήματα που είχε ήδη δανείσει, «μηδενίζει τον μετρητή» και ξαναξεκινά από την αρχή, διπλασιάζοντας το τοκοφόρο μέγεθος της αλλά και τα χρήματα που εκδίδει/«ρίχνει» στην αγορά.

Με τόσο πολύ χρήμα στην αγορά ο κίνδυνος του πληθωρισμού ήταν και είναι τεράστιος. Με τα καταναλωτικά αγαθά όμως που διαμορφώνουν τον πληθωρισμό και το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων, συνέβη το αντίθετο. Χάρι στην μετακόμιση της παραγωγής στις χώρες με χαμηλό κόστος, οι καταναλωτές απολάμβαναν χαμηλότερες τιμές για τα αγαθά τους. Ετσι, όλη η πλεονάζουσα ρευστότητα τα τελευταία τριάντα χρόνια στράφηκε στα ακίνητα, τα οποία όντας πεπερασμένα και «αυτόχθονα», πολλαπλασίασαν την αξία τους, δημιουργώντας την μία φούσκα μετά την άλλη (Αγγλία, Ιαπωνία, Ισπανία και οι μοιραίες -λόγω ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων χαμηλής εξασφάλισης- ΗΠΑ).

Το πραγματικό πρόβλημα της συγκυρίας σήμερα, το οποίο όμως εμείς οι απλοί θνητοί δεν «βλέπουμε» στην «πεζή» καθημερινότητα μας, είναι ότι οι ζημίες των δυτικών τραπεζών από τα μεταξύ τους στοιχήματα στις αγορές παραγώγων, ανέρχονται σε τρισ-εκατομμύρια δολλάρια, τη στιγμή που τα πραγματικά κεφάλαια τους είναι κάποια δις. Είναι αυτό το πρόβλημα των ζημιών, που οδήγησε σε χρεοκοπία και κλονισμό παραδοσιακούς και παγκοσμίως «αξιοσέβαστους», μέχρι τότε, τραπεζικούς κολοσσούς. Η επίσημη εν χορώ προπαγάνδα όλων των δυτικών χωρών, είναι ότι τηρουμένων των αναλογιών, σε κάθε χώρα υπάρχουν κάποιες τράπεζες οι οποίες είναι «πολύ μεγάλες για να πτωχεύσουν». Οτι αν πτωχεύσουν οι μεγάλες πολυεθνικές (των ΗΠΑ βασικά) θα είναι το τέλος. Για να μην έχουμε λοιπόν τον κατ’αυτούς «Αρμαγεδώνα», οι απανταχού κεντρικές τράπεζες (FED, ΕΚΤ, κλπ) -οι οποίες σημειωτέον ελέγχονται, στην Αμερική για παράδειγμα, ιδιοκτησιακά και διοικητικά από τις ίδιες τις τράπεζες- προστρέχουν να βοηθήσουν τις ...κυβερνήσεις, να ξεπεράσουν την οικονομική κρίση, δανείζοντας τες κεφάλαια, με τα οποία θα ενισχύσουν κατά κύριο λόγο τις τράπεζες! ‘Η δανείζουν -όπως η ΕΚΤ π.χ.- τις ελληνικές τράπεζες με επιτόκιο 1%, για να χρηματοδοτήσουν αυτές με τη σειρά τους τα ελλείμματα του ελληνικού δημοσίου, τα οποία δημιουργήθηκαν από τα πακέτα σωτηρίας, με επιτόκιο 5%!

Το σημαντικότερο: όλα αυτά τα χρήματα δεν είναι ούτε πράσινα, ούτε μωβ χαρτονομίσματα. Πρόκειται για αέρα κοπανιστό που δημιουργείται στα πληκτρολόγια των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Αυτός ο κοπανιστός αέρας, όμως, μετατρέπεται σε λογιστικές εγγραφές, οι οποίες δημιουργούν τα ελλείμματα στα δημόσια οικονομικά, τα οποία για να κλείσουν, οδηγούν σε περικοπή των δημόσιων παροχών και αύξηση της έμμεσης, κατά κανόνα, φορολογίας, η οποία επιβαρύνει την πλατιά κοινωνία.

Τα τελευταία τριάντα χρόνια με τον ίδιο κοπανιστό αέρα χρηματοδοτούνταν και το εξωτερικό εμπόριο των ΗΠΑ. Ολες οι εισαγωγές αγαθών από την Κίνα, την Ιαπωνία, τις χώρες του Κόλπου, κά, χρηματοδούνταν με τέτοια δολλάρια. Απο το ’89 και μετέπειτα, το μόνο επιχείρημα που συντήρησε αυτή την «απάτη» ήταν η κεκτημένη ταχύτητα και η στρατιωτική υπεροχή-απειλή. Οταν το 80% του διεθνούς εμπορίου γινόταν με δολλάρια, οποιαδήποτε χώρα πουλούσε στην Αμερική, με τα δολλάρια που εισέπραττε αγόραζε από οπουδήποτε επιθυμούσε Η «απάτη» αυτή δεν ενοχλούσε πολύ, λοιπόν, όσο οι ΗΠΑ αποτελούσαν τον μεγαλύτερο καταναλωτή της παγκόσμιας παραγωγής. Το τέλος του παιγνιδιού ήρθε όταν εξαιτίας της τραπεζικής κρίσης στις ΗΠΑ, κόπηκαν τα καταναλωτικά δάνεια και μαζί μ’αυτά η αθρόα κατανάλωση. Η «απάτη», πλέον, δεν μπορεί να γίνεται αδιαμαρτύρητα ανεκτή. Το μόνο που σώζει τις ΗΠΑ από την κατακραυγή είναι η αδυναμία των απανταχού κυβερνήσεων και ελίτ να εξηγήσουν στους λαούς τους, το πώς πιάστηκαν για τόσα πολλά χρόνια «κώτσοι» κι επένδυσαν την εθνική αποταμίευση (βλ.συντάξεις) στο πράσινο νόμισμα, που χάνει συνεχώς την αξία του. Δεν υπάρχει πλέον σοβαρός οικονομολόγος που να μην θεωρεί την αμερικάνικη οικονομία, αν όχι στα πρόθυρα χρεωκοπίας, πάντως σίγουρα εγκλωβισμένη στην παγίδα ενός τεράστιου χρέους που είναι απίθανο ότι θα μπορέσει ποτέ να αποπληρώσει. Εμείς οι απέξω που ταιζόμαστε μόνο με τα ψίχουλα της έγκυρης πληροφόρησης, το μόνο που καταλαβαίνουμε είναι ότι έχουμε να κάνουμε, πλέον, με μια αυτοκρατορία σε παρακμή.

Εκτός από τις ΗΠΑ, όμως, και πολλές χώρες από την Ευρωπαική Ενωση τα επόμενα δύο χρόνια εκτιμάται ότι θα αυξήσουν το δημόσιο χρέος της στα ίδια επίπεδα με το σημερινό δικό μας χρέος, για το οποίο τόση φασαρία κάνει σήμερα κι εξ αιτίας της οποίας καλούμαστε οι εργαζόμενοι να πληρώσουμε με περικοπές και πρόσθετη φορολογία. Την ίδια στιγμή που ο χορός της αποβιομηχάνισης με την μετακόμιση των παραγωγικών μονάδων, κυρίως στην Κίνα, καλά κρατεί. Ευτυχώς που οι αλλαγές αυτές, για να είναι υποφερτές χωρίς κοινωνικές επαναστάσεις, διαρκούν δεκαετίες κι εμείς δεν θα υπάρχουμε να ζήσουμε την ζοφερή εξέλιξη αυτών των τάσεων.

Το δυτικό καπιταλιστικό σύστημα ζει την χειρότερη οικονομική κρίση του. Η κρίση αυτή, όμως, δεν είναι παγκόσμια, όπως λανσάρεται από τα επίσημα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης. Η Κίνα και η Ινδία τρέχουν με ρυθμούς ανάπτυξης 7% φέτος. Η Λατινική Αμερική στο σύνολο της σχεδόν έχει αποπληρώσει τα χρέη της στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η οικονομική διείσδυση της Κίνας στην Αφρική γίνεται βάσει συμφωνιών που δημιουργούν προυποθέσεις βιώσιμης ανάπτυξης και στην μαύρη ήπειρο. Ενώ το «από Νότο σε Νότο» εμπόριο αναπτύσσεται με τοπικά νομίσματα, σε μια προσπάθεια απεξάρτησης από τη Δύση και αμοιβαίας τόνωσης των τοπικών οικονομιών.

Οι ΗΠΑ δεν κάνουν χρήση πυγμής σήμερα για να επιβάλλουν το δολλάριο ως μέσο διεθνούς συναλλαγής. Αρχισαν, μάλιστα, στα διεθνή οικονομικά φόρα να αποδέχονται και την θέσπιση του νέου διεθνούς αποθεματικού νομίσματος, αποτελούμενο από καλάθι νομισμάτων. Με το τεράστιο ειδικό βάρος, όμως, που έχουν αυτή τη στιγμή, ως η μεγαλύτερη καταναλωτική αγορά, υπαγορεύουν στον κόσμο ότι όποιος θέλει να πουλήσει σ’αυτή την αγορά θα πληρωθεί με δολλάρια. Εν γνώσει του ότι αυτά τα δολλάρια δεν θα είναι παρά δανεικά που θα αυξήσουν κι άλλο το χρέος της χώρας. Το οποίο χρέος, κάποια τρίτη χώρα θα κληθεί πάλι να χρηματοδοτήσει. Κι εδώ είναι που αρχίζει το πρόβλημα.

Το ότι οι ΗΠΑ είναι υπερχρεωμένες και οι διεθνείς πιστωτές τους είναι εγκλωβισμένοι σ’αυτό το δανεισμό και ψάχνουν εναγωνίως οδούς διαφυγής είναι γεγονός. Θεωρείται πλέον ζήτημα χρόνου το πότε οι ΗΠΑ, είτε δεν θα μπορούν να βρουν πιστωτές για τα πρόσθετα χρέη, είτε θα αρνηθούν την εξυπηρέτηση του υφιστάμενου χρέους. Το πότε δηλ.θάρθει η στιγμή της χρεωκοπίας. Το επόμενο ερώτημα είναι αν οι ΗΠΑ θα κηρύξουν, έτσι απλά, πτώχευση χωρίς να προσφύγουν στην στρατιωτική ισχύ που διαθέτουν. Το δεύτερο είναι πόσο δύσκολα εμείς, -η κοινή (όπως, γυναίκα) γνώμη, με την έλλειψη πληροφόρησης που έχουμε και εθισμένοι στα αφιόνια της μαζικής προπαγάνδας- θα συνηγορήσουμε σε ένα πόλεμο π.χ. ενάντια στους «σχιστομάτηδες», επειδή θα μας έχουν κλέψει όλες τις δουλειές και την ευημερία μας.

Εμείς, που δεν έχουμε καταλάβει ότι οι μεσαιωνικοί ραντιέρηδες του σήμερα δεν νοιάζονται για το που θα παράγονται τα αγαθά κι αν τα μερίσματα τους έρχονται με έμβασμα από την Κίνα ή από το Κονγκό.
Εμείς, που δεν θα έχουμε ακόμα συνειδητοποιήσει, ότι με την πρόοδο της επιστήμης και της ρομποτικής ειδικότερα, μπορούμε να διατηρήσουμε και να βελτιώσουμε το βιοτικό μας πρόβλημα, εργαζόμενοι πολύ λιγότερες απ’ότι σήμερα ώρες.
Εμείς, που δεν αποφασίσαμε ακόμη να διεκδικήσουμε συλλογικό έλεγχο πάνω στα μέσα παραγωγής και στους μηχανισμούς της αγοράς που διαφεντεύουν τη ζωή μας.
Εμείς, οι "ψαγμένοι", που θεωρούμε ποταπό να μελετούμε την "πεζή" αλλά μακάβρια λογική του χρήματος.

Το παζλ της οικονομικής επικαιρότητας

2009-12-01T16:31:00.000-08:00

Το Ecofin σήμερα (02/12/09) θα αποφασίσει και τυπικά την υπαγωγή της Ελλάδας στο άρθρο 104/8 της Ευρωπαικής Συνθήκης, στο άρθρο της περίφημης Επιτήρησης, στο οποίο εντάσσεται η χώρα/μέλος που δεν πήρε τα απαραίτητα μέτρα για τη μείωση του ελλείμματος κάτω απ’το 3%.
Τον Φεβρουάριο είναι προγραμματισμένο να περάσει στο άρθρο 104/9, οπότε θα πρέπει να στέλνει σε τριμηνιαία βάση τα στοιχεία για την πορεία του προϋπολογισμού στις Βρυξέλλες, αλλά και για την πορεία υλοποίησης των μέτρων που θα ληφθούν.
Ομως, «η ένταξη της Ελλάδας στο άρθρο 104/11, όπου είτε θα πληρώνει πρόστιμο είτε θα υπάρξει περικοπή των κοινοτικών κονδυλίων, αν και θεωρείται δύσκολο να γίνει, δεν αποκλείστηκε κατηγορηματικά από αρμόδιους παράγοντες του υπουργείου» (!!!).

Την Πέμπτη 03/12/09 το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), από κοινού με την Κομισιόν, θα πραγματοποιήσουν επίσημη επίσκεψη στην Αθήνα! Θα παν στο Εθνικό Λογιστήριο, θα κατεβάσουν τα βιβλία μας να τα ξεψαχνίσουν και να κάνουν τις "συστάσεις" τους. «Ο σκοπός της παρουσίας τους στην Ελλάδα είναι να διαπιστώσουν τις προθέσεις της νέας κυβέρνησης σχετικά με τη λήψη των απαραίτητων διαρθρωτικών μέτρων που θα οδηγήσουν σε μία διατηρήσιμη μείωση του ελλείμματος».
(Συγγνώμη: στα χρόνια της νεοδημοκρατικής απογραφής και επιτήρησης οι τηλεοράσεις μας είχαν λυσσάξει με την επιτήρηση. Ακούσατε τίποτα αυτές τις μέρες απ΄τα Μέσα Μαζικής εΞημέρωσης?)

Όταν μια χωρά πτωχεύει μπαίνει υπό την εποπτεία του ΔΝΤ, γίνεται μια ρύθμιση χρεών και της επιβάλλουν ποια πολιτική και πως θα την ακολουθήσει. Με λίγα λόγια, ένα έργο που το βλέπουμε συνέχεια τα τελευταία σαράντα χρόνια, η χώρα χάνει μέρος της ανεξαρτησίας της. Στην περίπτωσή μας, χάρη της ευρωζώνης, μπήκαμε υπό την αυστηρή εποπτεία της Κομισιόν και της Eurostat. Αυτό σημαίνει ότι για την αύξηση των συντάξεων, του μισθού των δασκάλων και τους φόρους που θα πληρώσουμε, θα έχει μεγαλύτερη βαρύτητα ο λόγος της Φράου Μέρκελ από όχι της εκάστοτε ελληνικής κυβέρνησης.

Με το χρέος μας να έχει ξεπεράσει τα 290 δις Ευρώ, σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία της BIS (Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών στοιχεία Ιουνίου) τα χαρτοφυλάκια των τραπεζών τριών μόνο χωρών της ευρωζώνης (Γερμανίας, Γαλλίας και Ιταλίας), είναι «φορτωμένα» με 122 δισ. ευρώ ελληνικών κρατικών ομολόγων. Περίπου τα μισά...Αυτές οι τράπεζες βλέποντας να αυξάνει ο επενδυτικός κίνδυνος και οι ζημιές τους από την παρακράτηση αυτών των ομολόγων που έχουν, ασκούν πιέσεις στις κυβερνήσεις τους και την Κομισιόν για «να υποχρεωθεί η Ελλάδα σε αυστηρότερη δημοσιονομική πολιτική".

Η οικονομική επικαιρότητα του τελευταίου δεκαπενθήμερου που προηγήθηκε των παραπάνω εξελίξεων της επιτήρησης ήταν πολύ πυκνή. Τα κομμάτια του παζλ πέφταν στο τραπέζι μέρα παρά μέρα, αλλά το σενάριο του έργου που παίχθηκε δυσανάγνωστο. Aς προσπαθήσουμε να τα βάλουμε σε τάξη, μπας και δούμε την εικόνα, που τόσο εντέχνως μας κρύβουν τα Μέσα:

Στις 15/11 διαβάσαμε ότι οι ελληνικές εμπορικές τράπεζες κλήθηκαν να διαχειριστούν τη χειρότερη δοκιμασία μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης: τη σταδιακή αντικατάσταση των 40 δισ. ευρώ που έχουν αντλήσει από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), το μεγαλύτερο μέρος των οποίων, τα 28,5 δισ. ευρώ, λήγουν τον προσεχή Ιούνιο. «Στη δημοπρασία του Δεκεμβρίου της ΕΚΤ οι εγχώριες τράπεζες είτε δεν θα συμμετάσχουν είτε θα αντλήσουν περιορισμένα κεφάλαια, καθώς η Τράπεζα της Ελλάδος έχει βάλει φραγμό στην άντληση πρόσθετων κεφαλαίων από την ΕΚΤ θεωρώντας ότι έχουν κάνει κατάχρηση». Για την στάση του αυτή ο κος Προβόπουλος, ως τοποτηρητής των ξένων συμφερόντων στη χώρα μας, σχολιάστηκε επωνύμως με κολακευτικότατα σχόλια από τους Financial Times.

«Οι ελληνικές τράπεζες έκαναν κατάχρηση της χρηματοδοτικής βοήθειας της ΕΚΤ όχι τόσο γιατί αντιμετώπιζαν πρόβλημα ρευστότητας όσο για την αποκόμιση «εύκολων» κερδών εκμεταλλευόμενες τις επιτοκιακές διαφορές». Στην παραπάνω συνέντευξή του στην «Κ», ο κ. Προβόπουλος επισήμανε επίσης ότι "αν κάποιες τράπεζες εκμεταλλεύονται τη συγκεκριμένη ρευστότητα, δίκην κερδοσκοπικού arbitrage, δεν πράττουν σωστά".

Ας σημειωθεί εδώ ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) αναμένεται να καταργήσει το έκτακτο πρόγραμμα παροχής 12μηνων δανείων στον κλάδο, με βασικό επιτόκιο 1%. Οπως υποστηρίζει το Bloomberg, η εξέλιξη αυτή αναμένεται να επηρεάσει τις πλέον ευάλωτες οικονομίες της Ευρωζώνης, όπως είναι η Ιρλανδία και η Ελλάδα, που προς το παρόν ευνοούνται από τα έκτακτα μέτρα ενίσχυσης της ρευστότητας των τραπεζών, διότι πολλά από αυτά τα κεφάλαια διοχετεύονται στην αγορά κρατικών ομολόγων για τη χρηματοδότηση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Σημειώνεται ότι με την χρηματοδότηση αυτή διαπράχθηκε ένα μεγαλύτερο σκάνδαλο του πακέτου των 28 δις: οι ελληνικές τράπεζες έκαναν κατάχρηση αυτής της διευκόλυνσης, αντλώντας μεγαλύτερο ποσοστό από αυτό που δικαιούμασταν ως χώρα, τη στιγμή που για μικρότερα του έτους διαστήματα ο δανεισμός τους θα τους κόστιζε φθηνότερα. Το δημόσιο πλήρωνε για τα ομόλογα του 5% στις τράπεζες που τα αγόραζαν, αυτές χέρι-χέρι τα ενεχυρίαζαν στην ΕΚΤ όπου δανειζόταν με 1%. Κέρδος 4% με πελάτη το δημόσιο, χωρίς να αγγιχθεί καθόλου η ρευστότητα των!!!

Τις ίδιες ημέρες ο ξένος τύπος, εν χορώ με τις εταιρείες αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας μας, προανήγγειλαν την πτώχευση μας!. Με την υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας μας από τους ξένους οίκους, "οι εγχώριες τράπεζες θα βρεθούν αντιμέτωπες όχι μόνο με την αύξηση του κόστους δανεισμού, αλλά κυρίως με την περιορισμένη διαθεσιμότητα των επενδυτικών κεφαλαίων".

Ο μεγαλύτερος φόβος των, ωστόσο, είναι το 2010 να έχουμε υποβάθμιση της πιστοληπτικής αξιολόγησης της χώρας και παράλληλα η ΕΚΤ να αποφασίσει να αποδέχεται ως εγγύηση για τη χορήγηση ρευστότητας μόνον υψηλής ποιότητας τίτλους. Ο συνδυασμός αυτός θα μπορούσε να έχει εφιαλτικές επιπτώσεις για την άντληση ρευστότητας από τις ελληνικές τράπεζες.

Με αυτούς τους φόβους να είναι παραπάνω από πραγματικοί «η ΤτΕ ζητά με έμφαση από τις εμπορικές τράπεζες να κινηθούν γρήγορα και να φροντίσουν από τώρα για την εξεύρεση εναλλακτικών πηγών ρευστότητας». Τι έκαναν λοιπόν οι διοικήσεις των τραπεζών μας? "Για την εξεύρεση εναλλακτικών πηγών ρευστότητας" βγήκαν και πουλούσαν τα ομόλογα του ελληνικού κράτους που είχαν στα χαρτοφυλάκια τους. Σκοτώναν τα ομόλογα στην αγορά, ανεβαίναν οι αποδόσεις (τα περίφημα spreads και οι μονάδες βάσης τους). «Υψηλές πωλήσεις πιέζουν τα ελληνικά ομόλογα» έγραφε το Capital. Gr.

"Αν συνεχιστεί η υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας από διεθνείς οργανισμούς θα βρεθούμε σε μια ισορροπία τρόμου καθώς δεν θα παίρνουμε ρευστότητα από την ΕΚΤ", τόνισε ο κ. Προβόπουλος στη Βουλή για να εξηγήσει ότι με μια περαιτέρω υποβάθμιση κινδυνεύουν να μην γίνονται δεκτά τα ομόλογα από την ΕΚΤ, κρατικά και μη. "“Ελπίζω και εύχομαι να μην γίνει αυτό", τόνισε.

Μπροστά στην κατάσταση αυτή το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης άρχισε να βλέπει καχύποπτα Προβόπουλο και Αράπογλου. Με τον πρώτο η κατάσταση χόντρυνε όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ερωτηθείς στις 25/11 εάν η κυβέρνηση περιβάλλει με εμπιστοσύνη τον κ. Προβόπουλο, απάντησε –το αυτονόητο γι’αυτούς- πως «ο διοικητής κάνει τη δουλειά του και η κυβέρνηση τη δική της». Τον επιθετικό χαρακτήρα της ολιγόλεπτης απάντησης Πεταλωτή ήρθε να απαλύνει ο Παπακωνσταντίνου λέγοντας το ίδιο πράγμα, ότι δηλ. «Ο διοικητής της τράπεζας της Ελλάδας έχει το ρόλο του στο πλαίσιο του Ευρωσυστήματος και τον εκτελεί μία χαρά μέχρι τώρα». Το καταπληκτικό που ανέδειξε η κόντρα και οι δηλώσεις αυτές, βέβαια, είναι το προφανές το ότι ο Προβόπουλος δεν αποτελεί μέρος του εγχώριου πολιτικού προσωπικού, αλλά είναι τεχνοκράτης που λογοδοτεί στο Ευρωσύστημα, στους απ'έξω, όπως προβλέπεται και από το καταστατικό άλλωστε της Τράπεζας της Ελλάδας.

Με τον Αράπογλου η Κυβέρνηση φέρεται να έκανε την πιο άκομψη κίνησή της μέχρι σήμερα έναντι των ξένων χρηματοπιστωτικών αγορών, αποπέμποντας αιφνιδιαστικά τον Διοικητή της Εθνικής Τράπεζας, χωρίς τη σύγκλιση Γενικής Συνέλευσης για την εκλογή νέας διοίκησης, όπως προβλέπει το εταιρικό savoir vivre και είχε εξαγγείλει εξ αρχής.

Στις 27/11 με τη διεύρυνση των spreads από τα αντίστοιχα Γερμανικά να φθάνει τις 220 μονάδες «Παπακωνσταντίνου - Προβόπουλος προσπαθούν να φέρουν ηρεμία» δηλώνοντας αντιστοίχως:
«Οι αναταράξεις στις αγορές είναι απόρροια της χαμένης αξιοπιστίας της χώρας μας που κληροδότησε η προηγούμενη κυβέρνηση, αλλά και αποτέλεσμα κερδοσκοπικών κινήσεων. Σε κάθε περίπτωση δεν επηρεάζουν το δημόσιο το οποίο δεν έχει άμεσα δανειακές ανάγκες. Το πρόγραμμα του 2010 θα είναι μικρότερου του 2009». (Παπακωνσταντίνου).

«Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα παραμένει υγιές και οι δείκτες κεφαλαιακής επάρκειας των ελληνικών τραπεζών είναι υψηλοί και βελτιούμενοι σε σχέση με τις ευρωπαϊκές τράπεζες». (Προβόπουλος).

Παράλληλα το ελληνικό δημόσιο κάνει επαφές με τους κινέζους φίλους που κάναμε μέσω ΟΛΠ, προσπαθώντας να βρεί ζήτηση για την υπερπροσφορά στις αγορές των ομολόγων μας. Με την ευκαιρία αυτή, οι ηγέτες της Ευρωπαικής Ενωσης που βρισκόταν στην Κίνα για σοβαρότερες διαπραγματεύσεις (ανατίμηση γουάν, ντάμπινγκ, κλπ) και προκειμένου να στηρίξουν τις ευρωπαικές τράπεζες που έχουν το χοντρό πακέτο των ομολόγων μας, βγήκαν μπροστά να βάλουν πλάτη και να ενθαρρύνουν τις αγορές και τους Κινέζους εν προκειμένω να αγοράσουν Ελλάδα.

Από την Κίνα, ο κ. Γιουνκέρ υποστήριξε πως «δεν βλέπω κανένα πρόβλημα χρεοκοπίας στην Ευρωζώνη», άποψη με την οποία συμφώνησε και ο κ. Τρισέ. O κ. Αλμούνια ανέφερε ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται ποτέ να αθετήσει στο κρατικό της χρέος «καθώς είναι μέλος της Ε. Ε. και βρίσκεται υπό προστασία». Βέβαια, ο κοινοτικός επίτροπος συμπλήρωσε ότι η Ελλάδα θα «χρειαστεί να πληρώνει περισσότερα για τα ομόλογά της». Πρόκειται για Επιχείρηση αλλαγής κλίματος όπως τιτλοφορεί το in.gr την «Μυστική» συνάντηση Γ.Παπανδρέου - Λ.Παπαδήμου» που είχαν στην Αθήνα στις 27-28/11 στην Αθήνα όπου ταξίδεψε ιncognito ο αντιπρόεδρος της ΕΚΤ.

Ταυτόχρονα επιστρατεύθηκαν και οι ξένοι οίκοι Morgan Stanley, Citigroup, Nomura και Merill Lynch που μέχρι λίγες μέρες πριν τραγουδούσαν για την υποβάθμιση και την πτώχευση της χώρας μας για να πουν το αυτονόητο ότι «η Ελλάδα δεν θα πτωχεύσει» κλπ, κλπ. . Τα spreads επανήλθαν σε φυσιολογικότερα επίπεδα και ούτε γάτος ούτε ζημιά.

Από την αναμπουμπούλα αυτού του 15ήμερου ωστόσο, είμαι σίγουρος ότι άλλαξαν χέρια εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ, (κέρδη για τους μεν, χασούρα για τους δε), από αγοραπωλησίες ομολόγων. Για τους από κάτω όμως, ο εκβιασμός δεν σταματά και το ρεζουμέ ίσως βρίσκεται στο άρθρο των Financial Times όπου ο αρθρογράφος κ. Βόλφγκανγκ Μινχάου διερωτάται «αν μετά το Dubai World πρόκειται να επακολουθήσει η Ελλάδα». Συνεχίζει ομως τις "επιστημονικές αναλύσεις" του αναφέροντας απροκάλυπτα:
«Μπροστά στο δίλημμα

διατήρησης της ακεραιότητας του Συμφώνου Σταθερότητας και
της ακεραιότητας της Ελλάδας,

οι ευρωπαϊκές αρχές κλίνουν προς το πρώτο». Στο ανάθεμα λοιπόν η ακεραιότητα της Ελλάδας, ρίξε την Επιτήρηση, στείλε και τους ελεγκτές-εισπράκτορες, μπας και καταλάβουν ποιος είναι το αφεντικό και σε ποιόν ανήκουν τα πλούτη της χώρας. Συνεχίζει όμως ο κος Μινχάου:

«Πιθανώς από πολιτική σκοπιά να είναι ευκολότερο για την ελληνική κυβέρνηση τα μέτρα λιτότητας να επιβληθούν εκ των έξω - ίσως γι’ αυτό και η Ε. Ε. να προτιμά να αναλάβει δράση το ΔΝΤ...».

Ας φορέσουμε λοιπόν τα καλά μας, να καλωσορίσουμε την Πέμπτη τα παιδιά του ΔΝΤ και της Κομισιόν.

Για όσους είναι Γεννημένοι μέχρι το 1975!!

2009-12-01T12:45:00.000-08:00

[Υπάρχουν κάποια ανυπόγραφα κείμενα που κυκλοφορούν με λίστες μαζικών αποστολών. Χαίρεσαι που τα πήρες κι αυθόρμητα επιθυμείς να τα μοιραστείς και με άλλους φίλους. Η «προώθηση», ως η καλύτερη ψηφοφορία για το περιεχόμενο και την ποιότητα αυτών των κειμένων.

Η ανιδιοτέλεια, επίσης, της ανωνυμίας των συντακτών τους. Επιτρέπει τον καθένα να τα νοιώθει σαν δικά του. Στο κάτω-κάτω Ανώνυμος κι ο παραλήπτης του - αναγνώστης νοιώθει ότι θα μπορούσε να το είχε γράψει ο ίδιος.]

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.

Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία
περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε..

Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα.. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα. θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη.. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

[«Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε»: ξεχωρίζω τη μόνη πρόταση σ’όλο το κείμενο που ξεφεύγει από το συναισθηματικό και προσπαθεί να εκλογικεύσει την όλη φάση.]

Ο Τζίμ Τζάρμους και ...οι εκπλήξεις της ζωής

2009-11-19T11:36:00.000-08:00

Διάβασα κάποιον πετυχημένο εμπορικά συγγραφέα (τον Philip Roth νομίζω) να λέει ότι οι ταινίες και το σινεμά είναι τα μυθιστορήματα του αύριο. Ότι η λογοτεχνία αυτού του είδους πεθαίνει μπροστά στην δύναμη πούχει η εικόνα και στην ευκολία πρόσληψης της.

Πάντα μου άρεσαν τα φίλμ του Τζάρμους. Και τόσων άλλων ανεξάρτητων-περιθωριακών κινηματογραφιστών οι περισσότεροι των οποίων ευρωπαίοι. Αλλά και από το γεγονός ότι ο δημοσιογράφος της Ελευθεροτυπίας τον βρήκε και πήρε την συνέντευξη στο φεστιβάλ που διοργανώνει κάθε χρόνο ο Κουστουρίτσα στο χωριό του (!!!), κάπου στην βαλκανική ενδοχώρα, σημαίνει πολλά για τον «άνθρωπο» Τζάρμους.

Ο Τζάρμους είναι κινηματογραφιστής:
“Εκείνο που βασικά με ενδιαφέρει είναι η ομορφιά της εικόνας, όπου μέσα της μπορείς να κινήσεις διάφορα πράγματα και πρόσωπα. Στο σινεμά χωρίς την εικόνα τίποτα δεν έχει αξία. Η πλοκή είναι δευτερεύουσα”. Τα ίδια νομίζω θα άκουγα και από ένα μουσικοσυνθέτη που δεν τον ενδιαφέρει να κάνει σουξέ αλλά να γράψει καλή μουσική.

Τον ρωτά ο δημοσιογράφος για την σχέση του με τους πάνω:
Οι περισσότερες ταινίες σας είναι ανεξάρτητες παραγωγές, κι έτσι έχετε την ευκαιρία να κάνετε αυτό που θέλετε...
«Μην ξεχνάτε ότι οι σπουδαιότερες ταινίες έγιναν όταν οι δημιουργοί έκαναν εκείνο που ήθελαν. Αν ο Ορσον Γουέλς υποτασσόταν στα στούντιο δεν θα υπήρχε ο "Πολίτης Κέιν". Εκείνο που ενδιαφέρει το Χόλιγουντ είναι το χρήμα. Γι' αυτό και γύρισα την τελευταία μου ταινία στην Ισπανία, με ευρωπαϊκά, βασικά, χρήματα. Εδώ, ευτυχώς, εξακολουθούν να δίνουν προτεραιότητα στο σκηνοθέτη».

Προτεραιότητα στον σκηνοθέτη, ελευθερία στον δημιουργό, στον καλλιτέχνη. Κι όχι υποταγή στο κέρδος, στην προπαγάνδα και στις κάθε είδους σκοπιμότητες των απανταχού χόλιγουντ.

Καλείται μετά αυτός ο καλλιτέχνης να απαντήσει πώς δουλεύει με τους ηθοποιούς του, τους από κάτω, πώς τους καθοδηγεί:
Οι ηθοποιοί σας έχουν μια φυσικότητα που νομίζεις πως έχετε κάνει ατέλειωτες πρόβες για να την πετύχετε. Είναι έτσι;
«Σε μερικούς ηθοποιούς δεν αρέσει να κάνουν πρόβα ενώ σε άλλους αρέσει. Προτιμώ να τους κάνω πρόβα σε άλλες, ανύπαρκτες σκηνές, αντί γι' αυτές που παίζουν, ώστε να ταυτιστούν με τον χαρακτήρα τους. Σε μερικούς αρέσει να αυτοσχεδιάζουν σε άλλους όχι. Προσπαθώ κάθε φορά να τους ακολουθώ. Για παράδειγμα, με τον Φόρεστ Γουίτακερ στο "Ghost Dog" δεν κάναμε καθόλου πρόβες. Απλώς για περίπου δύο βδομάδες προσπαθούσε να είναι ο Ghost Dog, περπατούσαμε στη Νέα Υόρκη κι αγοράζαμε πίτσα, μιλήσαμε στους ανθρώπους, και ήταν ο ρόλος. Είναι δύσκολο για έναν ηθοποιό να γίνει ο χαρακτήρας με μια απλή διαταγή. Χρειάζεται προετοιμασία».

Αυτό που μ’ άγγιξε περισσότερο στον άνθρωπο Τζάρμους είναι στο τέλος:
«Πρέπει να προσέχεις γιατί όλα αλλάζουν στο γύρισμα μιας ταινίας. Αλλά δεν πρέπει πάντα να αντιστέκεσαι σ' αυτό. Αν, π.χ., αρχίσει να βρέχει, μπορείς να εκμεταλλευτείς τη βροχή. Μου αρέσει να είμαι ανοιχτός, να δουλεύω ενστικτωδώς. Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις. Και πρέπει να τις αξιοποιείς».

Είναι ωραίες οι εκπλήξεις, γιατί η ζωή είναι γεμάτη. Ζωή χωρίς εκπλήξεις είναι η τάξη των νεκροταφείων και της ρουτίνας. Βαφτίζουμε κατά κανόνα τις εκπλήξεις ως αναποδιές και δυστυχούμε που μας βρίσκουν. Ο Τζίμ όμως ευτυχεί και μεγαλουργεί γιατί έκανε βίωμα του το απλό «Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις… Δεν πρέπει να αντιστέκεσαι…Πρέπει να τις αξιοποιείς».

Για τα μέλη του "ΣΥΡΙΖΑ των μελών του"

2009-11-04T14:17:00.000-08:00

Εγινε η «κοινωνική γείωση» απαιτούμενο και στόχος του ΣΥΡΙΖΑ! Μιλούν όλοι για «τοπικές οργανώσεις-ζωντανά κύτταρα στην κοινωνία», κι εξ αντιδιαστολής μυρίζει κανείς την …πτωμαϊνη. Ποιοί είναι αυτοί που βάζουν τέτοιους στόχους?

«Αιθεροβάμονες» της αριστεράς που χρειάζονται «γείωση»? Ή ζόμπι της που επέστρεψαν από τα σύννεφα της πρώτης μεταδιδακτορικής δεκαετίας, προκειμένου να ξεδιψάσουν στην κοινωνική αριστερά των πραγματικών κοινωνικών προβλημάτων της κρισιακής συγκυρίας? Ολα αυτά τα οργανωτίστικα του ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει κανείς ενδιαφέρουν κανένα νέο ή και γέρο, που δεν πέρασε όμως από κομματικές διαδικασίες?

Είναι δυνατόν τόσοι έξυπνοι άνθρωποι, μεσήλικες και άνω οι περισσότεροι, να μη καταλαβαίνουν ότι ο ΣΥΝ δεν θέλει? Οταν όλοι εσείς με λόγο στα διοικητικά του ΣΥΡΙΖΑ δεν είχατε τη δύναμη, μερικούς μόλις μήνες πριν, να επιβάλλετε ούτε έναν εκτός ΣΥΝ βουλευτή, πώς είναι δυνατόν να ζητάτε την αυτοκατάργησή του σήμερα προτείνοντας την οργανωτική αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ? Αλλαξαν οι συσχετισμοί και δεν το καταλάβαμε εμείς οι υπόλοιποι? Είδε κανείς αυτοκτονικά σύνδρομα στον ΣΥΝ που στην εικοσαετή ΠΑΣΟΚική διακυβέρνηση τροφοδότησε με το αζημίωτο το κρατικό μηχανισμό και συνδικαλισμό με στελέχη?

Μήπως χάσαμε το στόχο μας? Μαζευόμαστε είτε στο διαδίκτυο είτε σε αίθουσες, για να ξαναζήσουμε το όνειρο της χαμένης επανάστασης της νιότης μας. Δηλωνόμαστε ως ομιλητές για να βγάλουμε από πάνω μας τις ενοχές μιας ενηλικίωσης στην οποία ασχολιόμασταν με τα του οίκου μας (καριέρα, δεύτερο σπίτι, σπουδές των παιδιών, εξωσυζυγικές σχέσεις, κλπ) όταν στην κοινωνία επέλαυνε η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα. Παίρνουμε τον λόγο και φωνάζουμε χωρίς καμιά αιδώ, σεμνότητα και ταπεινότητα, για την κατάσταση της σημερινής κοινωνίας που διαμορφώθηκε τα χρόνια που εμείς είμασταν στην πιάτσα και την οποία παραδίνουμε για να ζήσουν τα παιδιά μας. Κι αυτά, χωρίς καν να μπορούν να επιχειρηματολογήσουν, απλώς ΔΕΝ μας ακούν.

Σας διαβάζω σύντροφοι της Πάσας. Μ’αρέσετε γιατί είμαι ένας από σας. Μετά την εμπειρία του υπαρκτού σοσιαλισμού, μετά τόσους Καστοριάδηδες που σχολίασαν τον εκεί κρατικό καπιταλισμό, τα αμεσοδημοκρατικά συστήματα διακυβέρνησης είναι τα μόνα για τα οποία αξίζει να παλέψει κανείς. Αρκέσαν όμως μερικά μόνο ιδεολογικά σας κείμενα, για να φανεί πόσο «αντισυστημικοί» είστε. Αυτά τα περί συνεταιρισμών –«επιχειρήσεων κοινωνικής οικονομίας» τα ανάλυσε η Λούξεμπουργκ οξυδερκέστατα 100 χρόνια πριν. Κι εσείς σύντροφοι της ΚΟΕ δεν είναι «αντισυστημική αερολογία» «η μόνιμη και διαρκής απόπειρα του ΣΥΡΙΖΑ να ξεπεράσει το πολιτικό σύστημα του δικομματισμού που υπηρετεί τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές»? Δεν λέω να αφισοκολλήσουμε παντού την κήρυξη του πολέμου ενάντια στον καπιταλισμό. Στα ιδεολογικά μας κείμενα και αναλύσεις όμως, θα μπορούσαμε να το θέτουμε έστω και σαν μακρινό απώτερο στόχο.

Το ζήτημα είναι ότι όταν στην κοινωνία μας οι ελαστικές μορφές απασχόλησης έφθασαν το 12% του εργατικού δυναμικού μας, όταν η τρομοκρατία της απόλυσης έχει παραλύσει τους καταχρεωμένους στις τράπεζες εργαζόμενους, όταν οι συμβασιούχοι ήδη ξεκίνησαν στις πρώτες εκατό ακόμα μέρες του ΠΑΣΟΚ να οργανώνουν κοινωνικούς αγώνες, όταν…, όταν…, εμείς ασχολιόμαστε με τα οργανωτικά. Η ΠΡΟΤΑΣΗ?

Είμαστε καλά στον ΣΥΡΙΖΑ. Ας βάζει όρους ο Αλέξης Τσίπρας «πως, όσοι επιθυμούν τον μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα, θα πρέπει να αποδεχθούν βασικές αρχές και αξίες όπως ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός και ο δημοκρατικός σοσιαλισμός». Εχει τον μηχανισμό και τα διαπιστευτήρια των επίσημων ΜΜΕ. Η δύναμη ημών των υπολοίπων είναι στην κοινωνία. Δεν χρειαζόμαστε κανένα καταστατικό για να συστήσουμε παντού τοπικές και κλαδικές επιτροπές ΣΥΡΙΖΑ. Ας δημιουργήσουμε τη δυναμική που ονειρευόμαστε στην κοινωνία, ας ζωντανέψουμε συμμετέχοντας δυναμικά στους πραγματικούς κοινωνικούς αγώνες που δεν κάναμε τα χρόνια που επέλαυνε ο νεοφιλελευθερισμός. Υπάρχουν εποχές οπισθοχώρησης και καιροί της επίθεσης. Σε τέτοιους καιρούς ζούμε. Κι όταν γίνουμε πολλοί -κάτω από την σημαία των 15 σημείων για παράδειγμα- στο ΣΥΡΙΖΑ, τότε θα προκύψει εκ των πραγμάτων η ανάγκη να μιλήσουμε για την οργάνωση και το καταστατικό μας. Και τότε θα υπάρχουν άλλοι συσχετισμοί.

Η αυτού μεγαλειότης ...ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

2009-10-31T12:56:00.000-07:00

Με αφορμή δημοσιεύματα στον οικονομικό τύπο για την ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΕΚΘΕΣΗ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ για την ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗΠΟΛΙΤΙΚΗ του ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2009, την αναζήτησα στο πρωτότυπο. Πρόκειται για ένα πόνημα 192 σελίδων, ενδεδυμένο τον μανδύα επιστημονικής αντικειμενικότητας, με παράρτημα βιβλιογραφικών πηγών, κλπ. Ούτε διδακτορική διατριβή να ήταν!
Λες και χρειάζεται ο ενλόγω επιστημονικός μανδύας, για να συγκαλυφθεί η αποδεδειγμένη ανικανότητα των οικονομολογούντων ελίτ της εξουσίας να προβλέψουν, αλλά και να διαχειριστούν την κρίση.
Παρόλο, όμως, που βρίθει σημαντικότατων στατιστικών στοιχείων, δεν αποτελεί παρά την ιδεολογική/θεωρητική τεκμηρίωση της ακολουθητέας πολιτικής από την κυβέρνηση πουπροωθεί ΄το διεθνές τραπεζικό κεφάλαιο. Για τον λόγο αυτό, η κοινωνία μας-και ιδιαίτερα η μαχόμενη αριστερά- δεν θάπρεπε να την μεταχειρίζεται δημοσιογραφικά.
Για να ερμηνεύσει μόνο κανείς τα εκεί γραφόμενα, θάπρεπε ενδεχομένως να αφιερώσει ισάριθμες σελίδες. Για να αρθρώσει, ωστόσο, τον δέοντα ορθολογικό δομημένο αντίλογο θα χρειαζόταν αρκετά σοβαρή μελέτη και δουλειά, αντίστοιχη ολόκληρης Δ/νσης Οικονομικών Μελετών που παράγει την ενλόγω έκθεση. Επιχειρώντας ωστόσο να ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ τη συλλογιστική της ενλόγω οικονομικής «επιστήμης», στα πλαίσια της οποίας όροι της κλασικής πολιτικής οικονομίας, όπως καπιταλισμός, σοσιαλισμός, κευνσιανισμός, κλπ είναι παντελώς απόντες, θα επιχειρήσουμε μια σειρά αναρτήσεων, ως κατ’αρχήν σχόλια, έστω κι αν είναι αποσπασματικά.

Θα ξεκινήσουμε προσπαθώντας να δούμε ΤΙ ΕΙΝΑΙ η Τράπεζα της Ελλάδος και ΩΣ ΤΙ ΟΜΙΛΕΙ.
Με βάση το επίσημο site της http://www.bankofgreece.gr/Pages/el/Bank/default.aspx «έχει συσταθεί με τη μορφή ανωνύμου εταιρίας.[ο μόνος μεγάλος μέτοχος είναι δήθεν η ΔΕΚΑ με 6% και το υπόλοιπο 94% είναι θεωρητικά διασπαρμένο σε μικροεπενδυτές, κάτω του 5%!] (…) Από τον Ιανουάριο 2001 η Τράπεζα της Ελλάδος αποτελεί αναπόσπαστο μέλος του Ευρωσυστήματος (..). Η Τράπεζα της Ελλάδος είναι αρμόδια για την εφαρμογή της νομισματικής πολιτικής του Ευρωσυστήματος στην Ελλάδα και τη διαφύλαξη της σταθερότητας του ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Ως πρωταρχικός σκοπός ορίζεται από το Καταστατικό της η διασφάλιση της σταθερότητας του γενικού επιπέδου των τιμών [πληθωρισμός γύρω στο 2%]. Στο βαθμό που δεν επηρεάζεται η επίτευξη του πρωταρχικού της σκοπού, [και μόνον τότε!] η Τράπεζα στηρίζει τη γενική οικονομική πολιτική της κυβέρνησης. Κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων της, έχει κατοχυρωθεί η θεσμική, προσωπική και λειτουργική ανεξαρτησία της [φρόντισαν γι'αυτό οι Ευρωπαίοι], αλλά και η άσκηση δημοκρατικού ελέγχου εκ μέρους της Βουλής.

Μεταξύ των αρμοδιοτήτων της Τράπεζας της Ελλάδος διαβάζουμε ότι συμπεριλαμβάνονται οι κάτωθι:
"• Συμμετέχει στη χάραξη της ενιαίας νομισματικής πολιτικής της ζώνης του ευρώ και την εφαρμόζει στην Ελλάδα.
• Διαχειρίζεται για λογαριασμό της Ευρωπαικής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) μέρος των σε συνάλλαγμα και χρυσό διαθεσίμων της τελευταίας, σύμφωνα με τις οδηγίες της ΕΚΤ.
• Κατέχει και διαχειρίζεται [κατέχει και διαχειρίζεται για λογαριασμό της ΕΚΤ, όχι της χώρας!] τα συναλλαγματικά διαθέσιμα της χώρας στα οποία περιλαμβάνονται τα σε συνάλλαγμα και χρυσό διαθέσιμα της Τράπεζας της Ελλάδος και του Ελληνικού Δημοσίου.
• Προωθεί ρυθμίσεις για τη διατήρηση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας και την αποτελεσματική διαχείριση χρηματοπιστωτικών κρίσεων.
• Εκδίδει τραπεζογραμμάτια ευρώ, τα οποία κυκλοφορούν ως νόμιμο χρήμα, μετά από έγκριση της ΕΚΤ [του μεγάλου αφεντικού], και είναι αρμόδια για την κυκλοφορία και διαχείριση των τραπεζογραμματίων και κερμάτων ευρώ στην Ελλάδα.
• Δημοσιεύει εκθέσεις και διεξάγει ερευνητικό έργο στο πλαίσιο της παρακολούθησης και ανάλυσης της οικονομικής συγκυρίας και της νομισματικής πολιτικής."
Οι δραστηριότητές της είναι πιστή αντιγραφή αυτών της ΕΚΤ. Η όλη λειτουργία της προκύπτει ότι είναι κάτι μεταξύ αντένας - υποκαταστήματος της ΕΚΤ στην Ελλάδα.

Ποιά είναι όμως η ΕΚΤ;
Είναι το κέντρο του Ευρωπαϊκού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών (ΕΣΚΤ) (των 27 κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης) και του Ευρωσυστήματος (των 16 κρατών-μελών που έχουν υιοθετήσει το ευρώ). Σκοπός και δραστηριότητες οι ίδιες που αναφέρθηκαν παραπάνω για την Τράπεζα της Ελλάδος. Η λειτουργία και η φιλοσοφία της προκύπτει από το καταστατικό της και την ΣΥΝΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ (C 321 E/1 29-12-2006) στην οποία αυτό το καταστατικό αποτέλεσε παράρτημα. Μεγαλύτερη δύναμη από αυτή τη νομική κατασκευή δεν θα μπορούσε να αποκτήσει!

Σύμφωνα με το Άρθρο 108 της ενλόγω συνθήκης η ΕΚΤ « Κατά την άσκηση των εξουσιών και την εκτέλεση των καθηκόντων και υποχρεώσεων που τους ανατίθενται από την παρούσα συνθήκη και το καταστατικό του ΕΣΚΤ, ούτε η ΕΚΤ, ούτε οι εθνικές κεντρικές τράπεζες, ούτε κανένα μέλος των οργάνων λήψης αποφάσεων των ιδρυμάτων αυτών, δεν ζητάει ούτε δέχεται υποδείξεις από τα κοινοτικά όργανα ή οργανισμούς, από την κυβέρνηση κράτους μέλους ή από άλλο οργανισμό."
Και για να μην υπάρχουν αμφιβολίες για το ποιός είναι το αφεντικό, στο Άρθρο 113που ρυθμίζονται οι σχέσεις των οργάνων διοίκησης της εΚΤ με τα άλλα όργανα την Ευρωπαικής Ενωσης προβλέπονται τα εξής:

"1. Ο πρόεδρος του Συμβουλίου και ένα μέλος της Επιτροπής μπορούν να συμμετέχουν χωρίς δικαίωμα ψήφου στις συνεδριάσεις του διοικητικού συμβουλίου της ΕΚΤ.Ο πρόεδρος του Συμβουλίου μπορεί να υποβάλλει προτάσεις προς εξέταση και ψήφιση από το διοικητικό συμβούλιο της ΕΚΤ.
2. Ο πρόεδρος της ΕΚΤ καλείται [υποχρεωτικά] να συμμετέχει στις συνεδριάσεις του Συμβουλίου όταν εξετάζονται θέματα σχετικά με τους στόχους και τα καθήκοντα του ΕΣΚΤ.

Ο πρόεδρος της ΕΚΤ και τα άλλα μέλη της εκτελεστικής επιτροπής μπορούν, αιτήσει του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ή με δική τους πρωτοβουλία [όποτε θέλουν ενολίγοις], να εμφανίζονται ενώπιον των αρμοδίων επιτροπών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου."

Μετά αυτή τη μεγάλη παρένθεση ας επιστρέψουμε στα καθ’ημάς,

Ο διοικητής της τράπεζας της Ελλάδος και οι υποδιοικητές πρέπει να γίνονται αποδεκτοί και να προέρχονται κατά κανόνα από την διεθνή τραπεζιτική οικογένεια Ο νυν διοικητής για παράδειγμα κος Προβόπουλος, πέραν της συμμετοχής του στην διοίκηση διαφόρων ελληνικών τραπεζών υπήρξε Μέλος της Νομισματικής Επιτροπής (Monetary Committee) της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Οκτώβριος 1990 - Νοέμβριος 1993) και Αναπληρωτής Διοικητής (Alternate Governor) στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (IMF) για την Ελλάδα (Οκτώβριος 1990 - Νοέμβριος 1993). Ο υποδιοικητής κος Παπαδάκης, έχοντας θητεύσει κι αυτός σε διάφορες ελληνικές τράπεζες υπήρξε παράλληλα
μέλος ΔΣ, Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, Λουξεμβούργο (2004-2007),
αναπληρωτής Εκτελεστικός Διευθυντής και Μέλος ΔΣ, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (IMF), Washington, DC (1992-1994) και μέλος, Νομισματική Επιτροπή της ΕΟΚ, Βρυξέλλες (1990-1992).
Η δεύτερη θέση υποδιοικητή καλύπτεται απο την καθηγήτρια κα ΔΕΝΔΡΙΝΟΥ-ΛΟΥΡΗ ΕΛΕΝΗ, η οποία υπήρξε δ/ντρια του οικονομικού γραφείου του πρωθυπουργού της χώρας την περίοδο 2004-08 και ταυτόχρονα εκπρόσωπος της Ελλάδας στην Επιτροπή Οικονομικής Πολιτικής (EPC) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Eurogroup WG της EPC.
Το ανώτατο όργανο διοίκησης (Γενικό Συμβούλιο) συμπληρώνεται από διάφορες "γλάστρες" θεσμικού χαρακτήρα, όπως οι πρόεδροι των συνδικαλιστικών φορέων των βιομηχάνων (Οδυσσέας Κυριακόπουλος, Μυλωνάς Γεώργιος), των επιμελητηρίων (Κασιμάτης γεώργιος), της ΓΣΕΕ (Πολυζωγόπουλος Χρήστος), του συλλόγου εργαζομένων της τράπεζας (Γοζαδινός Γιάννης), κλπ.
Την νομισματική πολιτική ή την τραπεζική εποπτεία πάντως προφανώς δεν την ασκεί ο κος Πολυζωγόπουλος, που κρατά ακόμα -με το αζημίωτο να υποθέσουμε;- την ίδια θέση.

(............)

Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο; (2)

2009-10-24T00:09:00.000-07:00

Η Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) έχει στην ευρωπαική ζώνη το αποκλειστικό δικαίωμα έκδοσης χρήματος, λογιστικού και χαρτονομισμάτων. Τα κράτη, με την άδεια της, μπορούν να παράγουν μόνο τα κέρματα.

Η ΕΚΤ παράγει το χρήμα σε ένα κομπιούτερ, πληκτρολογώντας μηδενικά πίσω από το «1». Στη συνέχεια το δανείζει στις τράπεζες.

Οι τράπεζες με τη σειρά τους δανείζουν αυτό το χρήμα στις εταιρείες, αλλά και στα κράτη για το λογιστικό κλείσιμο των ελλειμμάτων τους .

Οι τράπεζες δανείζονται με 1% σήμερα από την ΕΚΤ.
Τα κράτη δανείζονται απ’τις τράπεζες με 1% συν ένα περιθώριο επιτοκίου/κέρδους.
Αυτό το περιθώριο καθορίζεται από τις διαβλητότατες εταιρείες αξιολόγησης.

Οι απορίες μου τώρα:

Γιατί τα κράτη, κατ’ουσίαν εμείς οι φορολογούμενοι, πρέπει να περάσουμε από το γκισέ του νταβατζή να του ακουμπήσουμε το περιθώριο επιτοκίου που ορίζουν οι εταιρείες του, που κάνουν αξιολογήσεις? Γιατί να απαγορεύεται να δανειστούμε απευθείας από την ΕΚΤ, όπως κάνει οποιαδήποτε κωλοτράπεζα? Γιατί αυτή η κωλοτράπεζα να δανείζεται με 1%, κι εμείς τα κράτη, οι κοινωνίες, οι εργαζόμενοι να υποχρεωνόμαστε να ...περνούμε από το γκισέ? Ποιό αξιόπιστη είναι η όποια κωλοτράπεζα απ'τους ανθρώπους που απαρτίζουν ένα κράτος? Στέκει να συγκρίνουμε μια ανθρώπινη κοινωνία με μία τράπεζα?

Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;

2009-10-08T08:27:00.000-07:00

Η απάντηση στο κλασσικό ερώτημα
«Ποιος, τέλος πάντων, κυβερνά αυτόν τον τόπο;»
ίσως βρίσκεται, για σήμερα, στις εξής συγκυρίες:

Tο τελευταίο ραντεβού του απερχόμενου πρωθυπουργού K.Καραμανλή ήταν με τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος.

Το πρώτο ραντεβού του νέου πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου συμπτωματικά πάλι ήταν με τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος.

Και μην το πει κανείς συμπτωματικό, όταν υποτίθεται ότι την οικονομική πολιτική ασκούν οι αρμόδιοι υπουργοί.

Όπως συμπτωματικό δεν ήταν και το «γλείψιμο» του ευρώ-τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμου, όταν του έγινε η πρόταση από το ΠΑΣΟΚ να μπει πρώτος τη τάξει στο ψηφοδέλτιο επικρατείας.